Pink Floyd - P*U*L*S*E (1995)

Is dat zo ? is me niet eens opgevallen.
Misschien is Wright tweede viool omdat Carin een beter talent is.
Bij veel concerten zetten ze natuurlijk het beste paard het meeste in.

Ik heb van deze zowel de cd's als de dvd's, maar vind de dvd's echt een must. Als je die gezien hebt dan kijk je nooit weer om naar de cd's. De beelkwaliteit is een beetje gruizig en niet super helder, maar goed genoeg om een goed gevoel te krijgen over hoe het zich toen afgespeeld heeft. De cd's heb ik weleens meegehad in de auto, maar dan speel ik liever hun studio albums af, omdat je dan dan lekker in dezelfde sfeer en essentie van hun concept albums blijft.

Ik heb de cd's van A Delicate Sound Of Thunder ook een stuk liever dan deze cd's vooral omdat het op dat live album uit 1988 allemaal wat krachtiger en meer to the point klinkt.

Dat denk ik ook, heb nog nooit een dvd gezien met betere licht effecten dan op Pulse.

Ik denk niet dat het daar mee te maken heeft. John Carin is natuurlijk ook een uitstekende muzikant, maar Stijn heeft wel gelijk dat op PULSE de toetsen niet zoveel ruimte hebben gekregen. Dat kan een bewuste keuze zijn van zowel Gimour als Wright, maar het kan ook te maken hebben met de hoofdrol die Gilmour wilde spelen om te bewijzen dat hij Waters niet nodig had of zo.

Bij Live In Gdansk en Remember That Night spelen zowel Carin als Wright mee, maar daar is de rol van Wright veel groter, en ook de rol van de keyboards in zijn algemeenheid zijn meer op de voorgrond. Misschien heeft het wel te maken met dat Wright in 2006/2008 beter in zijn vel zat dan in 1995 en toen niet een te grote rol voor zichzelf wilde. Misschien heeft het te maken met de ruimte die Gilmour hem nu wat meer gaf, nu hij niet zoveel meer hoeft te bewijzen van zichzelf.

De nummers worden vertolkt met weinig ruimte voor de improvisatie. Het zit strak dichtgetimmert.
Money krijgt een iets andere benadering, maar ook dat klinkt behoorlijk gerepeteerd.
Daardoor zijn de toetsenpartijen met name functioneel en zijn de nieuwere nummers echt voor de gitaar van Gilmour geschreven.
Carin is duidelijk de man die de tapijtjes neerlegt en vocaal hier en daar van zich laat horen ( Carin is een prima zanger die heel goed de 2e stem zingt.)
Wright doet wat hij moet doen en wijkt niet erg af van de originele partijen. Mason slaat zich er aardig doorheen met wat hulp van collega Gary Wallis.
Het is vooral erg degelijk , maar tegelijkertijd weinig verrassend.

[quote]Rogyros schreef:


Uit alle verhalen die ik heb gelezen (o.a. het gave boek van Wright's schoonzoon Guy Pratt, ja, de bassist tijdens de beide laatste PF toernees en de Gilmour solo toer) is het met name het gebrek aan zelfvertrouwen van Wright en Mason geweest waar door Gilmour er wel mensen naast bij moest zetten. Ten tijde van de Pulse toer was Mason al weer behoorlijk opgekrabbeld en zat er weer meer schwung in zijn spel maar Wright was pas ten tijde van de On An Island toer uit zijn schulp gekropen. En helemaal als je naar Live At Gdansk kijkt ... zijn solo's in Echoes zijn echt weer de oude Wright. En wat was het wrang dat hij op het moment van het verschijnen van die set het tijdelijke voor het eeuwige had verruild (

Bedankt voor de info. Was er al tijden benieuwd naar.

[quote]ChrisX schreef:



Toch heb ik Mason nooit echt een geweldige drummer gevonden.
Hij hoort echt bij het interieur van Pink Floyd , hij is de enige die alles heeft meegemaakt van Pink Floyd , maar voor mij is Mason een standaard drummer.
wright schat ik muzikaal gewoon wat hoger in.
Het enige lid van Pink Floyd die muzikaal echt heel goed was , dat was Gilmour.
Pinkf Floyd in het algemeen moest het meer hebben van de brains dan van het spelen daar bedoel ik dus mee dat Pink Floyd veel beter was in liedjes te bedenken dan dat ze individueel topmuzikanten waren.
De leden van Queen vond ik muzikaal beter dan de leden van Pink Floyd.
Maar de liedjes van Pink Floyd waren weer unieker dan die van Queen.

Queen had net zulke unieke liedjes als Pink Floyd anders, beluister vooral a Night At The Opera of Queen II maar eens. Queen maakte vooral nummers die ook geschikte singles waren. Pink Floyd was doordat ze vooral concept albums maakten meer een echte album band.

Van Pink Floyd beluister je hele albums, daar waar je bij Queen de losse nummers ook goed kunt beluisteren zonder het hele album te hoeven horen. Al is het natuurlijk niet verboden om van Pink Floyd ook de losse nummers te kunnen beluisteren.

Ik vind het totaal verschillende bands voor 2 compleet verschillende doelgroepen. Maar voor beide doelgroepen wel zo'n beetje het beste wat er ooit gemaakt is.

Ik kan Queen niet echt in het verlengde van PF leggen eerlijk gezegd. Queen was in de eerste instantie vooral beïnvloed door de ''early hardrockbands'' als Zeppelin. Later werd het zelfs pure glam - en artrock met bubbleguminhoud. PF is veel psychedelischer, zwaarder, grootser en bombastischer. Een stijl die ze i.t.t. Queen door de jaren heen maar weinig hebben veranderd. Of je moet David Gilmour heten uiteraard.

Pink Floyd moet het met name op deze live plaat vooral hebben van het visuele spectacel, (op de dvd dan) maar ik vind wel dat de nummers gewoon letterlijk nagespeeld worden op deze. Daarbij vind ik het live ook nogal plichtmatig en klinisch overkomen. Als je daar Live At Wembley tegenover legt, vind ik Queen veel meer een echte live band, vooral vanwege de entertainer Freddy Mercury, niemand die het publiek beter wist te bespelen dan hij. Queen wist het publiek vooral door hun shows en gelijknamige studio nummers in een ander jasje te steken het publiek meer op een andere wijze te entertainen. Ook de medleys van Queen vind ik geweldig. Bij een Pink Floyd concert zou je waarschijnlijk enorm onder de indruk zijn, en ademloos gaan zien, maar daar leent vooral de muziek en de concepten zich natuurlijk ook enorm voor.

Queen is een compleet andere band dan Pink Floyd, dat beslist, maar beide bands waren zoals ik al eerder zei wel de absolute top voor hun doelgroep. The kings of the singles versus the kings of the concept albums

Zo is het maar net. Hetzelfde geldt voor Honda en BMW.

Honda is the singles, Queen, en BMW the concept, Pink Floyd?

Treffende vergelijking Ricardo. Innovatief en flitsend versus log, conservatief en bombastisch.

Hmm aan jouw top 10 te zien ben je dus meer een BMW fanaat.

Och, daar heb ik al jaren niet meer naar omgekeken....... je wordt makkelijk met een probleemloze VFR he.

Wat PULSE betreft: ik heb zojuist weer het batterijtje in de slipcase vervangen. Doet het nog altijd geweldig als inbraakalarm.

Ik zou de Opel Kadett onder de motoren eerder ook concervatief noemen trouwens.

Ik heb de latere versie van Pulse zonder dat led lichtje, maar wat mij vooral ook opvalt is dat zowel de cd's als de dvd's altijd nog zo verrekte duur blijven. Ik heb ze beiden origineel in de kast staan daar gaat het niet om, maar opvallend blijft het wel. De cd set heb ik van de week nog gezien voor iets minder dan 20 euro. De dvd set zie ik nog regelmatig liggen voor 22 euro.

Heb de cd een jaar of twee geleden gekocht voor €7,99. Die is een tijdje bijna overal in de aanbieding geweest. De dvd is inderdaad nog behoorlijk duur.

De reden van het ledlampje was om aan te tonen dat er nog genoeg leven in de band zat. Met de jaren is er toch een ander verhaal naar boven gekomen. Nu staat het lampje meer symbool voor Nick Mason die van geen ophouden wil weten.

De cd

Zat er maar eentje in dan?

Want dan klopt die prijs van 7.99 wel ongeveer.

Live gezien de topper van PF. Een prachtige setlist en gaaf, audiofiele uitgevoerd. Destijds in Q sound gemixt. Erg subtiel. Ik lees dat DSOT wat rauwer is uitgevoerd. Daar kan ik mij goed in vinden. Ik vind David echter op beide erg goed bij stem. Ik denk dat het ligt aan het verschil in mixen en produktie van beide albums. En altijd een nummertje (Astronomy) van Sid Barret erbij zodat hij kan meedelen in de royalties. Lief hè. Shine On you crazy diamond.

Ik zie nu je reactie pas, Ricardo. Is inderdaad gewoon een dubbelaar.

Met het vele gebruik van de bekende samples, kun je je inderdaad afvragen wat er nu echt live is aan PULSE. Het materiaal wordt vrijwel perfect gebracht. Het zijn de kleine nuances die laten horen dat het inderdaad een live-album is. De ruwe randjes die heel af en toe aan Gilmours zang kleven bijvoorbeld. En ook de dames die The Great Gig In The Sky doen geven cachet aan hun partijen. Toch is het niet moeilijk om in de lome sfeer van Pink Floyd te geraken. Ik vind de amusementswaarde toch erg hoog wat dat betreft. Een mooie selectie composities. Composities die mij wat verder in de wereld van Pink Floyd deden kijken. Verder dan The Wall en The Dark Side Of The Moon, that is. Ik was er nooit aan toegekomen om er eens iets over te komen roepen. Bij dezen dus.

"Pulse" is een prachtige liveregistratie van Pink Floyd. Gelijk maar even de pijnlijke discussie aansnijden om die ook weer heel snel af te sluiten: is Pink Floyd zonder Waters wel echt Pink Floyd? Tja, voor iedereen persoonlijk weer anders denk ik. Voor mij gaat Pink Floyd om het gitaargeluid van David Gilmour. Ik ben daar gewoon verliefd op. Om het even heel zwart/wit te stellen: zolang David Gilmour binnen Pink Floyd de gitaar bespeelt, zal de rest me een worst wezen (heel zwart wit dan hè). Ik geef direct toe dat Waters een grote invloed heeft gehad op de composities en de thematiek van de nummers, maar of hij nu wel of niet zingt maakt voor mij weinig uit. Ook vind ik zijn basspel bij lange na niet van het legendarische niveau als het gitaarspel van David Gilmour. Tot zover mijn persoonlijke mening over deze discussie, dan nu: "Pulse". Dit dubbelalbum is een registratie van hun toernee naar aanleiding van de release van "The Division Bell". Niet mijn favoriete Pink Floyd album, maar er staan zeker een paar sterke composities op, die ook op "Pulse" boven de rest van "The Division Bell" uitsteken. De eerste CD vind ik dan ook de minste, omdat daar de nadruk ligt op het eerder genoemde album. Begrijpelijk natuurlijk, want er moet ook gepromoot worden. "Pulse" opent overigens met een fenomenale versie van "Shine On You Crazy Diamond". De gitaartonen van Gilmour zijn direct herkenbaar en het kippenvel begint onmiddellijk. De daarop volgende nummers zijn niet allemaal even sterk maar tegen het einde van CD 1 volgen er met "Sorrow" en "High Hopes" toch al enkele pareltjes. De tweede CD is een integrale uitvoering van "The Dark Side of the Moon" en de live uitvoering doet mijn inziens niet onder voor het studioalbum. De urgentie van "The Dark Side of the Moon" beleef ik net zo sterk op "Pulse" dan op het studioalbum. De toegift is werkelijk van buitengewone klasse met "Wish You Were Here", "Comfortably Numb" (wat een gitaarsolo!!!) en "Run Like Hell". Ondanks dat de nadruk op "Pulse" in het begin ligt op "The Division Bell" is dit gewoon een prachtig livealbum met een David Gilmour die ongekend mooi gitaar speelt. Dat doet niets af van de kwaliteiten van de andere bandleden, maar zoals gezegd ben ik verliefd en stapelgek op de gitaarsound van Gilmour. "Pulse" is zo'n livealbum waar je steeds verder wordt ingezogen. Het concert is opgebouwd als een goede film, toewerkend naar een episch slot om je daarna happend naar adem achter te laten.

Fijne live-registratie! Gewoon mooi, weet er verder niet veel over te zeggen.

goede live cd. De cd heeft jaren in de kast staan knipperen (letterlijk tot de batterij leeg was) om de aandacht te trekken. Mijn versie had nl. een rood ledje op de rugzijde. Qua setlist een leuke mix!

Een "Pulse"erend rood ledje. Is overigens vrij makkelijk te vervangen. Prima album in een gave Q sound mix. Erg populair begin 90's.

Bonus tracks One of These Days (vinyl en cassette) en Soundscape (cassette) toegevoegd.

Het is een goed idee om de batterij te vervangen, of in elk geval uit het hoesje te halen als het LEDje ermee stopt.

Ik heb dat kortgeleden gedaan, en was maar net op tijd want de batterij (AA) was al begonnen te lekken.


Ik luister nu naar SOYCD op vinyl uit die mooie box met dat boek. Elke keer weer kan ik genieten van de erg mooie opnamekwaliteit van deze show. Of eigenlijk shows, want de opnamen komen natuurlijk van meerdere concerten.

Ik zag deze vandaag toevallig nog liggen in de V&D, waar ik normaal nooit goede muziek tegenkom. Hij lag een meter naast The Endless River.
Ik zat nog te twijfelen om hem te kopen maar ik vind met Live cd's dat ze van te voren geluisterd moeten worden zodat ik weet hoe het klinkt want iedere Live cd is anders. Het zal maar net niet klinken... Bij Pink Floyd is dat bijna nooit het geval, maar je weet maar nooit he.
Maar goed, niet gekocht dus. Straks even luisteren en dan misschien morgen terug scheuren naar de V&D om hem evengoed nog te kopen.

PS: Ik ging niet met lege handen naar huis hoor. Ik kan Atom Heart Mother & The Final Cut aan mijn collectie toevoegen.