Pink Floyd - P*U*L*S*E (1995)

Wat een geweldig album is dit! Van minuut 1 pakt dit album je 2,5 uur lang. Dat Pink Floyd live zo goed was wist ik al, maar dit slaat alles.

Het begint al het de voor mij één van de beste songs ooit die perfect uitgevoerd wordt. Gilmour heeft zo'n prachtige stem en dat laat hij overal maar al te meer duidelijk.
Daarna volgen wat nummers die ik niet supergoed vind, maar zeer zeker geen straf om naar te luisteren. Het achtergrondkoor van Keep Talking vond ik zelfs bijna een misser. Enfin...
Wat dan volgt... High Hopes! Een geniaal nummer die nooit de erkenning heeft gekregen die het verdiend. Past makkelijk in het straatje Shine On You Crazy Diamond, Wish You Were Here en Money. Met zo'n heerlijk rauwe stem en een geweldige uitvoering van een geweldig nummer is een feit.
Another Brick In The Wall is daarentegen wel minder dan op het album. Zeker het achtergrondkoor is niet geslaagd. Dat is natuurlijk wel erg moeilijk en de lat lag erg hoog, maar toch.
Dan: een volledige uitvoering van Dark Side of the Moon. En een geweldige! Alsof ze de CD (elpee) er gewoon in gestopt hebben. Met het geweldige Money en wat ik persoonlijk misschien wel nog beter vindt: Brain Damage (en Eclipse). Ook zo'n onderschat nummer van Pink Floyd.
Tot slot dan nog perfecte uitvoeringen van Wish You Were Here en Comfortably Numb (zonder twijfel met één van de mooiste solo's ooit) en als ultieme afsluiter nog Run To Hell.

Ik denk niet dat ik hier wat anders dan de volle mep voor kan geven.
En een top 10 plek!

"Pulse" is een prachtige liveregistratie van Pink Floyd. Gelijk maar even de pijnlijke discussie aansnijden om die ook weer heel snel af te sluiten: is Pink Floyd zonder Waters wel echt Pink Floyd? Tja, voor iedereen persoonlijk weer anders denk ik. Voor mij gaat Pink Floyd om het gitaargeluid van David Gilmour. Ik ben daar gewoon verliefd op. Om het even heel zwart/wit te stellen: zolang David Gilmour binnen Pink Floyd de gitaar bespeelt, zal de rest me een worst wezen (heel zwart wit dan hè). Ik geef direct toe dat Waters een grote invloed heeft gehad op de composities en de thematiek van de nummers, maar of hij nu wel of niet zingt maakt voor mij weinig uit. Ook vind ik zijn basspel bij lange na niet van het legendarische niveau als het gitaarspel van David Gilmour. Tot zover mijn persoonlijke mening over deze discussie, dan nu: "Pulse". Dit dubbelalbum is een registratie van hun toernee naar aanleiding van de release van "The Division Bell". Niet mijn favoriete Pink Floyd album, maar er staan zeker een paar sterke composities op, die ook op "Pulse" boven de rest van "The Division Bell" uitsteken. De eerste CD vind ik dan ook de minste, omdat daar de nadruk ligt op het eerder genoemde album. Begrijpelijk natuurlijk, want er moet ook gepromoot worden. "Pulse" opent overigens met een fenomenale versie van "Shine On You Crazy Diamond". De gitaartonen van Gilmour zijn direct herkenbaar en het kippenvel begint onmiddellijk. De daarop volgende nummers zijn niet allemaal even sterk maar tegen het einde van CD 1 volgen er met "Sorrow" en "High Hopes" toch al enkele pareltjes. De tweede CD is een integrale uitvoering van "The Dark Side of the Moon" en de live uitvoering doet mijn inziens niet onder voor het studioalbum. De urgentie van "The Dark Side of the Moon" beleef ik net zo sterk op "Pulse" dan op het studioalbum. De toegift is werkelijk van buitengewone klasse met "Wish You Were Here", "Comfortably Numb" (wat een gitaarsolo!!!) en "Run Like Hell". Ondanks dat de nadruk op "Pulse" in het begin ligt op "The Division Bell" is dit gewoon een prachtig livealbum met een David Gilmour die ongekend mooi gitaar speelt. Dat doet niets af van de kwaliteiten van de andere bandleden, maar zoals gezegd ben ik verliefd en stapelgek op de gitaarsound van Gilmour. "Pulse" is zo'n livealbum waar je steeds verder wordt ingezogen. Het concert is opgebouwd als een goede film, toewerkend naar een episch slot om je daarna happend naar adem achter te laten.

Prachtig live-album, dat ondanks het ontbreken van juwelen als 'One of these days' en 'On the turning away' toch beter is, dan het live-album 'Delicate sound of thunder' uit 1988. Misschien omdat de band pas in 1986 weer bij elkaar waren gekomen om verder te gegaan. David Gilmour en Nick Mason namen 'A Momentary lapse of reason' op met Richard Wright als sessiemuzikant, en daarna volgde in '87-88' de bijbehorende tour, die werd verwerkt in 'Delicate Sound'. Pas met het opnemen van 'The Division bell' was Richard Wright weer officieel bandlid.

Over het album:
Mooie nummers en echt heel goed gespeeld. 'Shine on you crazy diamond' blijft mooi om het zowel op het album 'Wish you were here' te horen als in live-uitvoeringen, en 'Astronomy domine' klinkt lekker ruig (zet het nummer soms hard aan thuis). Ook de nummers van 'The Division album' zijn verrassend goed gedaan, waaronder: 'Coming back to life', 'A Great day for freedom' en 'High hopes'. Ook 'Wish you were here' is prachtig, en de beste nummers van The Wall blijven toch wel 'Comfortably numb' en 'Hey you'. En dan is er ook nog die live-uitvoering van 'The Dark side of the moon'. Meesterlijk gedaan, het klinkt zo echt, dat het weinig verschilt van de originele albumversie.

4,5*

In principe wat meer naturel dan A Delicate Sound of Thunder, die wel heel steriel klinkt met de door toendertijd gedomineerde sounds (volgepropt ook door de percussionist).
Maar ook Pulse doet geregisseerd aan. Het moest natuurlijk ook op het juiste moment matchen met de visuele aspecten, dus enigzins logisch.
Voordeel is dat er wat meer transparantie is en niet elk gaatje wordt dichtgesmeerd.