Pink Floyd - P*U*L*S*E (1995)

Cd 1 vind ik vooral de versie van Shine On echt super. Misschien wel de allerbeste live versie van Shine On die ik ken. Verder staat mij teveel spul op de eerste cd van de laatste 2 reguliere albums.

Cd 2 is natuurlijk klasse gedaan met de integrale uitvoering van The Dark Side Of The Moon.

Door de magere tracklist van cd 1 kom ik echter niet verder dan een degelijke 3.5*

De dvd is een mooie aanvulling, maar heb meer met de cd's.

Op cd 1 slaat mij bij wel eens de verveling toe , omdat ik bepaald niet houd van alle nummers van vooral A Momentary lapse Of Reason en in mindere mate The Division Bell .
Ik vind het vooral jammer dat een song als Poles Apart ontbreekt , dat vind ik met High Hopes de hoogtepunten van Division Bell .
Met wat zwakkere broeders als What Do You Want From me en het eentonige Keep Talking kakt het wat in .
De Dark Side Of The Moon uitvoering is goed en er valt eigenlijk weinig op aan te merken .

Dat waren toen recente nummers uiteraard. Jammer dat hier
niet wat meer ouwe nummers op staan.

Moet toch zeggen dat deze setlist me stukken meer bevalt dan die van The Delicate Sound Of Thunder registratie die bijna voor de helft uit het robotalbum A Momentary Lapse bestaat. Het enige wat ik had kunnen missen is dat dreutelnummer Coming Back To Life.

Ik begrijp dat Gilmour ook zijn werk zonder Waters wilde laten horen en dat is natuurlijk zijn goed recht , maar die zijn uiteindelijk , voor mij althans , een stuk minder boeiend .

De uitvoering van Sorrow is wel geniaal trouwens. Stukke mooier dan de versie op het album.

Tjonge, Hans! Ben het wel met je eens hoor! (Al zal dat van mij niet echt verbazen)

Sorrow heeft wel een aparte spanning , al vind ik het wel draaien om de solo's van Gilmour . Het verloop ansich vind ik niet heel bijzonder .

Maar Sorrow komt hier zeker goed uit de verf.
Voor mij is het ook de 2de cd die de aandacht trekt. De eerste vind ik ook goed, maar de Dark Side uitvoering vind ik werkelijk fenomenaal. De eerste cd heeft een fantastische Shine On en een meer dan goeie High Hopes. Helaas staat er ook Learning To Fly op. Maar ja, je kunt niet alles hebben. Hey You vind ik dan wel weer goed gedaan, afgezien van die ene regel van Jon Carin waarin hij de hoogte van die voormalige bassnarenplukker van PF ( ) niet kan halen en waar gelukkig het dameskoortje hem weet te overstemmen.

Goed dameskoortje trouwens, met Sam Brown in de gelederen. On The Run vind ik werkelijk om van te smullen. CD2 is voor gewoon 6 sterren waard. Tegen 4 voor de eerste cd, kom ik uit op 5 gemiddeld!

Overigens, als ik cd1 van Pulse vergelijk met cd2 van Live In Gdansk, dan wint de laatste het absoluut. Dat is echt een schitterende liveregistratie!

Maar dat is niet eerlijk. Als ik cd2 van Pulse vergelijk met cd1 van Live in Gdansk, wint eerstgenoemde het absoluut.

Ik heb laatst de DVD nog eens herbekeken, en tja.. Wright en Mason staan er haast voor de sier bij. Wright krijgt geen solo's, speelt alleen maar dienend, en de moeilijke partijen zijn niet voor Masons rekening, maar voor die van Gary Wallis. Wright en Mason zijn puur de sobere begeleidingsband van Gilmour. Jammer.

Nu is het zo'n beetje Gilmour op z'n best, maar hij haalt het niet bij Pink Floyd.

Maar de vraag is aan wie dat ligt, Stijn. Mason is gewoon niet zo'n topper, dus dat er iemand naast komt te staan begrijp ik wel. Opvallend is het wel.
Maar Wright heeft het kennelijk geaccepteerd.

Wat bedoel je met je laatste zin? Het haalt het niet bij PF van voor Waters vertrek? Zou kunnen hoor, maar daar heb ik nog nooit een dvd van gezien en ook geen live opnames van gehoord. Van de gouden jaren 70 bedoel ik. Als ik de dvd van Pulse bekijk is dat toch vooral de tweede. Maar een ding is zeker, Gilmour was wel in vorm!

Voor mij is het geen Pink Floyd. Het is David Gilmour, met Wright en Mason erbij om de illusie hoog te houden dat het Pink Floyd is. In de sixties en seventies was Wright live een essentieel onderdeel van de band, en hier speelt hij gewoon z'n akkoordjes.

In het begin viel 't me niet eens op, maar dan ga je je na een tijdje afvragen waarom Wright geen solo neemt als er op zich best ruimte voor is. Gilmour gooit er ook de ene na de andere uit. 'Any Colour You Like' heeft hij, omdat dat nu eenmaal niet anders kan. Verder had 't net zo goed een willekeurige toetsenist kunnen zijn.

Oké. Daar heb je wel een punt. Wat dat betreft kreeg Wright bij Gilmours tour in 2006 en 2008 wel de ruimte, met name bij echoes.

Maar ik ben wel benieuwd waar dat aan ligt. Dat Mason er voor de sier bij is, dat boeit me eigenlijk niet zo. Mason is gewoon een standaarddrummer en voor veel extra's moet je niet bij hem zijn. Op Momentary Lapse was hij ook teveel uit vorm om alles te kunnen drummen. Hij komt niet over als een begenadigd drummer. Dus iemand die naast hem meedrumt vind ik prima.
Maar waarom zou Wright dit zo accepteren? Ben benieuwd wat er achter zit. Het viel mij pas op toen jij er een paar berichten terug over schreef overigens. Maar het klopt mijns inziens wel.

Ik weet 't niet. Het is erg vreemd, aangezien Wright vanaf 1994 weer gewoon lid was (op zijn initiatief). Hij stond niet meer op de loonlijst, maar zo wordt hij hier in feite wel behandeld. Als er onderling nog problemen zouden zijn dan zou hij ook vast niet teruggekeerd zijn.

Wel heb ik de indruk dat Wright niet al te ambitieus was, en niet met z'n vuist op tafel durfde te slaan. Zo heeft hij volgens mij ook nooit solo getourd.

Aan de andere kant ben je als muzikant toch ook de weg kwijt als je Rick Wright in je band hebt, en hem niet optimaal benut? Misschien dat het financiele plaatje aantrekkelijk was voor zowel Gilmour als Wright (ze waren immers zo goed als failliet ten tijde van The Wall, en Gilmour en Mason hebben later nog verscheidene kosten gemaakt), en dat Wright er daarom maar in meegegaan is. Dat is echter pure speculatie, omdat ik 't verder echt niet zou weten.

Ik snap je commentaar niet zo goed. Solo's, en dan met name gitaarsolo's, waren een essentieel onderdeel van hun oeuvre. Zeker dat deel wat hier gespeeld wordt. Dat het de Gilmour-show is, lijkt me nogal logisch. Alle nummers worden keurig nagespeeld. Alleen Money en Comfortably Numb krijgen een echte Gilmour-show.

Ik vind het raar om een solo van Wright te eisen, terwijl dat helemaal niet aan de orde is.

Waarom lijkt het je logisch? Het is een Pink Floyd concert. Geen soloconcert van Gilmour, maar zo komt 't wel over.

Je moet je verder niet zo vastpinnen op het woord solo. Er is voor een toetsenist meer te doen dan solo's en akkoorden spelen.

Jouw verhaal klopt niet volledig, Stijn. Wright was helemaal niet failliet rond The Wall, hij is de enige die heeft verdiend in die periode, aangezien hij tijdens de opnames al was ontslagen en op de loonlijst terechtkwam als 'sessiemuzikant'. En Gilmour en Mason hebben de Momentary Lapse tour in eerste instantie uit hun eigen zak betaald (ik geloof dat Mason zijn Ferrari zelfs garant moest stellen vanwege scheidingsperikelen of zoiets), maar daar hebben ze uiteindelijk goed aan verdiend. Wright verdiende toen ook prima, omdat hij nog op de loonlijst stond en geen eigen geld erin had gestopt.

Maar Wright is idd geen dominant figuur. Wellicht vond hij het zo ook wel goed. Vond ie het gewoon lekker om weer PF nummers te spelen. Ik zie ook niet in dat Wright problemen had met Gilmour en Mason. Volgens mij heeft ie dat nooit gehad. Met Waters had hij een probleem, wat leidde tot zijn ontslag, wat Waters dus deed.

Voor mij is het overigens wel echt PF. Zo voelt het wel, maar eens dat Wright een prominetere rol had kunnen spelen. Aan zijn talent ligt het in ieder geval niet!

Dat weet ik, maar de hele band was vóór The Wall zo goed als failliet (verkeerde investeringen toen Wright ook nog volwaardig in de band zat). Aan The Wall hebben ze weer bijverdiend (hoewel 'ie niet van de ene op de andere dag 23x platinum is gegaan natuurlijk), en Waters, Gilmour en Mason (zonder Wright) hebben weer wat verloren aan de tour.

Maar de opbrengsten van één succesvolle plaat gedeeld door vieren is misschien wat 'karig', zeker voor superster-begrippen. Ik denk dat het voor Gilmour wel een factor is geweest waarom hij onder de naam Pink Floyd verder wilde gaan. Voor Wright misschien iets minder?

Ja, dus? Bij de nummers die gespeeld worden, is het toch vooral (de gitaar van) Gilmour die eruit springt.

Er wordt flink geput uit de albums zonder Roger Waters . Dus is het inderdaad zo dat Gilmour's gitaar meer op de voorgrond staat . Veel solo's dus . Maar de damescoirtjes en de sfeer ademt duidelijk wel de Pink Floyd sound uit . Een groot geluid , bombastische tapijtjes van keyboards en natuurlijk het gitaarwerk + zang van meistro Gilmour zelf .
De man is nu eenmaal herkenbaar en is onlosmakelijk met het geluid van de groep verbonden .

Jammerlijk blijft het nieuwere werk wat hier gespeeld wordt in veel gevallen achter bij het oudere werk , dat vooral origineler en spannender is .
Ik vind overigens wel dat Dark Side Of The Moon degelijk wordt vertolkt . Duidelijk met wat meer pit , maar dat zal ook met de verbeterde technologie te maken hebben .

Inderdaad en dat maakt dit album een fantastisch Floyd live belevenis. Zeker beter dan DSoT, waarin ik het geluid wat doffer vind klinken. Eigenlijk elk nummer wordt zeer goed uitgevoerd en ook het complete DSotM album is grandioos te noemen. En wat blijft Sorrow een ongelofelijk gaaf nummer om dat live te horen. Dat dit voor sommige een Gilmour feestje is, kan zijn maar ik mis totaal Roger Waters niet. Als ik zijn versies wil horen, zet ik wel In the Flesh op .

Uitschieters zeker Shine on, Hey you, Sorrow, Us & them, Wish you en natuurlijk de 'glitterbal finale' Comfortably numb.

Live kun je ook improviseren, of simpelweg andere nummers op de setlist zetten.

Ik vond het wel opvallend dat Wright bij de solo tour van Gilmour een grotere inbreng had dan de PF tour. En dan bedoel ik niet dat ik zit te wachten op virtuoos toetsen-gepiel, maar bijvoorbeeld enige nummers door Wright gezongen.

Misschien heeft dat wel te maken met het feit dat Gilmour hier nog kost wat kost wilde bewijzen dat PF nog steeds 'alive and kicking' was en dat hij het zonder Waters kon.
Ik denk dat Gilmour rond zijn solo tour van On An Island het gevoel van zich zo enorm moeten bewijzen kwijt was. Hij maakte een album wat hij wilde, zonder ingewikkelde meningen van anderen daarbij (al te veel) te betrekken en vond het vooral mooi om een paar grote concerten te geven. Als de noodzaak van jezelf moeten bewijzen wegvalt, heb je wellicht ook meer oog voor andere zaken. De aanwezigheid van Wright bij Remember That Night en Live In Gdansk geeft natuurlijk veel aan wat hij vond van Wright. En zonder die bewijsdrang en met de rust van het ouder worden is het logisch dat Wright een prominentere rol krijgt toebedeeld. Met een fantastische apotheose in de vorm van Echoes.

En misschien vond Wright het gewoon ook wel prima tijdens de PULSE tour. Misschien had hij zelf weinig zin in een vooraanstaandere rol.

Neemt dus niet weg dat het toch een wat zouteloze aangelegenheid is geworden. En gebleven.

Mooi en strak gespeeld allemaal hoor, maar het blijft gewoon een retrotrip op kosten van de heer Waters en Gilmours eigen, niet al te boeiende solomateriaal. Inhoudelijk heeft PULSE dus weinig te melden, zij het dat de visuele presentatie zijn gelijke nog maar amper gezien had.

Kortom, de gladde en gepolijste produktie haalt hier toch veel van de oorspronkelijke essentie weg helaas.

En toch geef je vier sterren...
En om nou weer een discussie te starten over de verdiensten van Waters en Gilmour over hun bijdragen toen ze nog gezamenlijk PF waren, (zou proef ik je eerste zin in de tweede alinea), daar heb ik geen trek in.

Mijns inziens is het een prachtige concertregistratie met zeker de nadruk op cd2. Cd1 vind ik overigens ook erg goed, anders kwam ik ook niet op vijf sterren uit!

Vier sterren is voor mij het absolute maximum en dat geef ik dan voor de performancekwaliteit en de fenomenale lichtshow.

De beleving van het oudere PF materiaal blijft nou eenmaal door de afwezigheid van de geestelijke vader een halfslachtig gebeuren. Dat kost slechts 1 ster dus er valt nog mee te leven,

Ik vind p.u.l.s.e behoorlijk goed , het kan echter niet tippen aan d.s.o.t van 1988.
David gilmour laat in P.u.l.s.e zien dat hij een sterk stuk gitaar kan spelen alhoewel het af en toe wat flinterdun is.
Misschien omdat p.u.l.s.e niet zo zwaar is opgenomen als d.s.o.t.
De drummer ( mason) doet gewoon z,n werk , maar niet buitensporig goed.
De uitblinker van de band vind ik toch guy pratt , die kan me toch potje bas spelen, een enorm hoog niveau , dat niveau heeft Waters nooit gehaald.
Wright doet het ook uitstekend op het keyboard
De lichtshow is echt fantastisch , p.u.l.s.e is van 1995 dus dik 15 jaar oud en toch zullen van die effecten anno 2012 mensen die het dan voor het eerst zien nog behoorlijk onder de indruk zijn.

Nouja, als je dienend en fungerend als tweede viool 'uitstekend' vindt, dan doet Wright het goed, ja. Ik had z'n rol graag groter gezien (maar daar is eerder al een discussie over geweest).