Pink Floyd - P*U*L*S*E (1995)

Ik ben een zware Floydfan, maar hun liveplaten vind ik van de minste; ze klinken te steriel, ze spelen te letterlijk de studioplaten na, er is geen improvisatieruimte, zelfs de geluidseffecten die al op band staan worden er perfect tussengegooid, ik weet het niet, de dvd verkies ik hier wel omdat sound+vision zoveel méér biedt, maar geef mij in het algemeen toch maar hun studiowerk, daar zijn de heren niet te evenaren!

***1/2

Maar zijt gij wel eens bij een live-optreden geweest van Pink Floyd voor het nodige vergelijkingsmateriaal? Voor mij komt dit althans wel goed over op dit album.

Moet dat dan echt, Ik kan enkel hun liveplaten met hun studioplaten vergelijken en dan zie ik gewoon "perfecte" (lees; steriele) doorslagjes op de liveplaten van de studioplaten, krek dezelfde uitvoeringen, nou ja, niet echt mijn ding.
Ik zeg niet dat hun liveplaten slecht zijn, maar ze klinken gewoon veel te "af" om nog als echte liveplaten te klinken, ik hoor geen improvisatieruimte, als zelfs de special effects, de geluidseffecten op band staan, nèt als op de studioplaten, wàt voegen die liveplaten van Pink Floyd dan eigenlijk nog toe aan die studioplaten? Dat bedoel ik.

Wellicht stel ik wel hoge eisen wat dat betreft. Toch ben ik van mening dat studio en live twee verschillende zaken zijn. De muziek van Pink Floyd is complex te noemen en daardoor knijp ik een oogje toe als er iets van band komt, Bij de voorafgaande overweging ben ik er wel vanuit gegaan met de ervaring die ik heb op dit gebied. De heren van Pink Floyd heb ik diverse keren live gezien en vond het geenzins storend dat het niet 100% live was.

Ja Gerard, een live-optreden echt meemaken is natuurlijk nog iets anders dan naar een liveplaat thuis luisteren;
Je weet hoe ik over hun liveplaten denk, wat niet wegneemt dat ik van de live-dvd van David Gilmour die onlangs verscheen ontzettend geniet, ook omdat ik David al die héérlijke muziek ZIE spelen op die dvd...

Gut o Gut ons correctortje is weer terug ja .Even een facelift Patrick?Dit album nog even beluisterd, maar erg goed album vooral de intergrale uitvoering van The Dark Side Of The Moon vind ik erg sterk.Op cd 1 vooral veel nummers van hun laatste 2 albums.Gewoon een heel erg goed livealbum.

Natuurlijk is dat zo, Patrick, maar wil je een live-plaat echt kun beoordelen dan is het zeker een verreiste een keer bij een optreden aanwezig te zijn geweest. Naast de muziek is er dan nog een extra element te bespeuren en dat is spanning, die zelden te voelen is als iets op cd of dvd staat. Als dit er wel is, dan is er pas sprake van een goed product. P.U.L.S.E van Pink Floyd is bijna een schoolvoorbeeld dat dit wel mogelijk kan zijn.

Een live-plaat (of optreden) dat niet geheel live is? Dat lijkt mij echt wel geweldig storend. En daar was Pink Floyd jammergenoeg best sterk in. Zowel dit als A Delicate Sound Of Thunder zijn schoolvoorbeelden van een geknutselde live-plaat. Dat hoeft toch helemaal niet? Live is live, daar hoef je niet nog dagen in de studio voor te zitten om het bij te sleutelen. Dat voelt zo steriel aan, zo zeker met deze plaat. Heb hem ooit in een bevlieging gekocht, maar wordt er echt warm noch koud van (buiten het feit dat de afwezigheid van Waters het ook geen goed doet, om nog maar te zwijgen van de songs van de laatste 2 albums die wel aanwezig zijn).

Zo storend hoeft dat niet te zijn. Op de momenten dat ik er bij was in Rotterdam en Nijmegen heb ik dat niet zo ervaren. Het klonk gewoon goed. En met name de solo's, want die klonken anders dan op de plaat. Dat er dan delen van de show op band staat is voor mij dan ook prima te pruimen, Dat zijn dan ook met name de geluiden die uit het dagelijks leven komen, zoals de klokken op Time en High Hopes. Daarvoor hoeft voor mij niet iedere keer iemand op het podium te verschijnen die dit kunstje kan.

Een paar jaar geleden had ik een serie waarin klassieke instrumenten ondersteuning kregen van geluiden die op band stonden. Ondanks het feit dat iets niet 100 % live was gaf het toch een bepaalde spanning, in de zin van gaat alles wel lukken zoals het bedacht is? David Gilmour krijgt bijvoorbeeld een niesbui, wat dan?

Ik vind bij pulse de nummers veel te overdreven weergegeven met name de achtergrond koren, ik vind het geen Pink floyd zoals ze op de albums klinken of zoals het legendarische live at pompeï, dat vind ik meer als pink floyd klinken

Pulse is een degelijke registratie van een concert die bouwt op visueel spektakel,nieuwe songs,wat oudere en The Dark Side Of The Moon in zijn geheel gespeeld.De regie is strak maar het klinkt gelukkig minder klinisch dan Delicate Sound of Thunder die nogal kil klonk.Erg veel voegt het als luisteraar niet toe natuurlijk.De Dvd is eigenlijk veel meer een aanrader.Dan zie je ook echt het visuele vernuft erbij,en is de sfeer veel beter te proeven.De recentere nummers van The Division Bell zijn niet echt mijn favorieten en de gehele uitvoering van ''dark side'' voegt afgezien van Money,niet veel toe aan het origineel.Het is dus wat veilig allemaal.Niettemin staat de show als een huis en is het geluid natuurlijk top.

Absoluut een Meesterwerk! geniale uitvoering van de the darkside of the moon.

Er zijn er die beweren dat Pink Floyd live de studio albums te zeer letterlijk naspeeld , luister eens naar Brick In The Wall pt2 , ik vind deze uitvoering stukken beter dan op het studio album en dat nog wel zonder Waters , die hier totaal niet gemist wordt .

Je hebt helemaal gelijk. Vooral de tracks waar hij wél wordt gemist ontbreken hier voornamelijk.

Iedere keer als ik dit album draai vraag ik mij vertwijfeld af: Waar is Roger??

Ik mis 'em ook heel erg bij PF. Maar gelukkig bestaat de Live8 registratie nog die je alleen om díe reden in huis moet hebben.

Zal het ooit nog eens tijd een reünie leiden? Laten we het hopen, want PF zonder Waters (en nu ook zonder Wright), zoals op dit album, is gewoon kwalitatief minder.

Die reunie heeft Gilmour volgens de laatste berichten definitief afgeblazen na het overlijden van Wright en terecht. PF zonder Wright is natuurlijk net als zonder Waters of Gilmour geen authentieke PF. De Live8 registratie is dan ook helaas de enige en allerlaatste PF reunie die we hebben mogen meemaken. Maar misschien zien de heren in Jon Carin wel een waardige vervanger. Het kan raar lopen in het muziekwereldje.

Misschien als eerbetoon aan Wright nog 1 keer bijelkaar komen voor een paar nummertjes, maar zelfs dat zit er niet in.
Ik vind het waardig als het hoofdstuk Pink Floyd nu gewoon echt afgesloten is. Prachtige groep, prachtige dingen gemaakt, en Gilmour en Waters touren nog wel even door denk ik, al is het afzonderlijk.

Helemaal mee eens. En laat de muziek voortleven en ga er niets kunstmatigs mee doen, daar wordt het alleen maar zielig door.

Dat gedroom hier steeds van waar is Waters nu. koop dan In The Flesh, heb je Waters. altijd dat gezanik steeds van het ontbreken van Waters of Gilmour word ik soms wel een beetje moe van hoor. het zijn beiden volwassen artiesten die weten wat ze doen, verder vind ik dat zowel Waters als Gilmour solo ook heel mooie dingen laten zien, laten we daar deze heren op beoordelen en niet op iets wat 30 jaar geleden al heeft plaats gevonden. gewoon deze 2 rasartiesten afzonderlijk beoordelen en intens genieten van het magistrale vakwerk wat ze nu nog steeds maken, dat lijkt me beter dan steeds weer het onzinnige geneuzel over het ontbreken van 1 van de 2 op de div albums.

Wijze woorden. De discussie over Gilmour of Waters begin ik ook een beetje zat te worden. Laten we op dit laatste live album van Pink Floyd maar stilstaan bij Richard Wright. De concertmeester van geheel. Op de laatste dvd's vond ik het goed te zien hoe de communicatie tussen Gilmour en Wright verliep. De goedkeurende blik van die laatste staat zo op mijn netvlies.

Idd een heel verschil met Live8. De ontwijkende, geirriteerde blik die hij Waters gunde sprak boekdelen.

Net effe een stuk van dat legendarisch optreden gekeken , want hoe je het ook went of keert dat dit optreden legendarisch is is nu wel een feit .
Prachtig optreden trouwens , PF zal nooit meer in deze samenstelling te zien zijn en ik ben blij dat ik de dvd ervan heb.
De blik die Blair aan Poetin geeft op het schijfje zelf is nou ook niet bepaald je van het.
Hier stond op 2-7-2005 aan 240 jaar op het podium.
Hulde aan deze 4 musici.

Ik heb deze vandaag aangeschaft en voor mij is de een goede aanvulling op de 2 die ik had: Wish you were here + Animals.
Ik heb Pink Floyd pas laat kunnen waarderen, dat komt denk ik omdat de eerste platen van PF mij niet genoeg konden boeien.
Animals was ook wennen, maar na veel draaibeurten vind ik hem zeker 4,5 sterren en bijna net zo mooi als Wish you were here.
Dark side of the moon ken ik wel en vooral The great gig in the sky spreekt me aan. Later maar eens waarderen op sterren.

Deze schijf kost heden ten dagen ook niets meer , ik zag hem bij VL afgelopen weekend liggen voor het luttelle bedrag van 9.99 .
Zelf heb ik nog de versie in de harde kartonnen doos met het led-lampje erin en die doet het nog steeds , wel om de zoveel tijd de batterij vervangen .
Maar het gaat tenslotte om de muziek en op die uitverkoop van VL is die hetzelfde als op mijn peperdure versie , dat is het nadeel als je alles meteen wilt hebben en geen geduld hebt .
Gisteren genoten van de PF biografie op BBC 4 , prachtige beelden van het begin tot het allerlaatste optreden .
Terug naar deze PULSE , ongekende klasse en tijdloos ducument.

Ik heb deze 2 jaar terug al eens gekocht voor een tientje bij van leest. Dat was in de tijd dat je hem nog vaak voor 30 euro zag liggen,en je komt hem bij sommige winkels soms nog wel eens tegen voor rond de 30 euro.

Ik heb er 14 euro voor betaald bij de Music Store en kreeg er geen lampje bij maar wel een goedkeurende knik van de verkoper/Marillionfanaat.

Deze jl. aangeschaft voor mijn kleine PF collectie die ik bijeen aan het scharrelen ben. Een keer in de zoveel tijd, komt er een album van hen voor een schappelijke prijs aan bod. Dit keer dus P*U*L*S*E. Hoewel ik een voorkeur heb voor het werk van PF met Roger Waters, ik ben van mening dat de combi Waters/Gilmour het geluid van PF is, liet ik deze toch niet liggen.

Nu het 1ste gedeelte van deze dubbel geluisterd en het valt me zekers niet tegen. Hij opent m.i magistraal met SoYCD, wat een genot moet het zijn om zo'n nummer in huis te hebben, op een concert te beginnen. Zoiets als Also sprach Zarazustra.
Astronomy Domine, lijkt dan wat iel af te steken tegen zijn voorganger, maar is juist ook een prettige opfrisser. Daarna komt een sfeervolle drieluik voorbij, waarin ik lekker wegzak en mij mee laat voeren door Gilmour en Co....vooral Co, want Gilmour mag dan wel een grote sfeerbepaler zijn met zijn gitaar, maar Richard Wright zoals eerder hier treffend is gezegt is het concertmeester van het geheel, de bindmiddel van een stevige soep mag je wel zeggen.

Coming back to life, zou je dan wederom als een verfrissing kunnen bestempelen na de voorgangers, maar echt boeien doet het mij niet.
Hey You is weer zo'n nummer die mij belletjes doet rinkelen, terwijl ik niet zoveel van PF ken. Een sterke compositie van Waters. Waters heeft bij mij toch wel een lichte voorkeur t.o.v de composities van Gilmour, dat werd ook bij de latere PF toch wel wat duidelijk, hoewel Learning to fly een prima nummer is, die ook nu nog overeind blijft.
A great day of Freedom, is ideaal voor de kerstdagen, doe er wat belletjes bij en hij kan zo op Sky Radio. Leuk nummer, maar doet de grandeur van PF wel wat tekort naar mijn gevoel.

Sorrow is een nummer van Gilmour en daar word mij toch wel wat duidelijk, dat zonder de combi met Waters er een bepaalde magie soms wat ver te zoeken is. Het is onderhoudend maar kan mijn aandacht niet de volle 10 minuten houden.
High Hopes doet ook wat cheesy aan, teksten in de richting van het gras is altijd groener en krijg God vergeef me zelfs een beeld van Robbie Valentine voor mijn ogen. Nee, dit is vaker gedaan en beter door andere bands.
Another brick in the Wall, Pt.2 is een aardige afsluiter maar ik vind het wat krachteloos overkomen.

Al bij al een aardige 1ste CD, die over het algemeen wel kan bekoren met wel een paar zwakke plekken. Dat het Live is hoor je er amper aan af. Dat kan een kracht zijn, maar neemt ook wel wat van de sfeer weg. Ook is er geen enkele interactie, wat het concert wat steriel maakt. Maar niet zo erg als bij Oil on Canvas van Japan.
Voor deze 1ste schijf i.i.g 3,5*, ben benieuwd wat de 2de gaat brengen.

Qua sfeer, laat de 2de cd met het album DSOTHM live toch een vollere en warmere indruk achter. Geheel een eerlijke race is dat misschien ook niet echt. Met de 'no.2 album aller tijden' hier op MuMe en een paar zeer sterke encores is de voorsprong al bij voorbaat genomen. Tuurlijk met SoYCD heeft de 1ste cd, i.i.g wat mij betreft de opener aller tijden op zijn sloffen gewonnen.

Het is leuk om het gehele DSOTM album achter elkaar live gespeeld te horen. Maar zoals eerder gezegt als luisteraar voegt het niet veel toe aan het album. Zelf hoor ik denk ik liever toch DSOTM als album met Waters erbij.
Zelf heb ik mij niet zo gestoord van de aanwezigheid van allerlei geluidseffecten opnames. Er word sterk gespeeld, maar dat mag je ook wel van ze verwachten.
De encores WYWH en Comfortably Numb en Run like Hell zijn een streling voor het oor met prachtig spel van Gilmour.

Wat mij betreft met recht de grootste groep van de jaren zeventig, die zodanig het larger than life effect opriep, dat ze bij andere zodanig obstipatie perikelen veroorzaakten dat het mij niet zou verbazen als zij mede de oorzaak van de punkwave waren.
Als rechtgeaarde muziekliefhebber, kun je m.i gewoonweg niet om PF heen.
Al bij al een mooi en waardig live album en 4* voor het tweede gedeelte.
Als geheel naar boven afgerond.

Ongetwijfeld een erg goede liveregistratie voor de liefhebbers van alles van Pink Floyd vanaf DSOTM, maar wat mij betreft is het arrivisme hier tamelijk symptomatisch. Stoffige Pink Floyd, en niet eens (toen) voltallige Pink Floyd. Misschien speel ik dit nog wel een keer wanneer ik vijftig jaar ben geworden en zelf last begin te krijgen van arrivisme.