Pink Floyd - P*U*L*S*E (1995)

Ik volg je gedeeltelijk wat arrivisme betreft t.a.v PF. Innovatie staat niet hoog meer op het lijstje. Maar m.i hoeft dit het luisteren ervan niet in de weg te staan, omdat je van mening bent dat je zelf daarvan geen symptomen zou hebben. Als je de muziek niets vind, of de uitvoering, opname etc. Dan is daar niets op af te dingen. Maar gebaseerd op deze motieven, neigt het m.i een beetje naar tunnelvisie.

Mm, bij mij staat dat het luisteren wel in de weg. Misschien is het inderdaad wel een tunnelvisie aan het worden, maar hoe meer ik naar liveregistraties van de jaren 60 en begin jaren 70 luister, hoe saaier Pink Floyd achteraf begint te spelen, in mijn ogen dan. Hier dus ook. PULSE voegt bijvoorbeeld weinig extra's toe aan DSOTM of The Wall, en da's nu eenmaal mijn criterium om concerten te beoordelen van artiesten van wie je sowieso weet dat het met de vakkundigheid al goed zit.

Die mening deel ik met je. Het voegt idd. niets toe aan het origineel. Dus dan blijft het een kwestie van criteria. Daar verschillen wij dan in. Prima.

Zo is dat, live and let live. Hup, nu maar weer naar allesomverblazende Pink Floyd luisteren!

Het zit allemaal prima in elkaar en het staat als een huis , maar deze plaat komt bij mij niet over als een liveklassieker .
Daardoor mist het gewoon spontaniteit en mis ik wat emotie .
Eigenlijk vind ik Pink Floyd uiteindelijk een steengoede studioband .
De periode met Waters als creatief brein is geweldig .Maar wat blijft er over zonder al die visuele hoogstandjes op het podium , dan wordt het een knap saaie vertoning .
Er wordt inderdaad weinig toegevoegd op P.U.L.S.E . Het is volgens het boekje , maar wel heel strak geregisseerd .
Gilmour kan bij mij een potje breken als gitarist en vocalist , dat is een voordeel .

Inderdaad. Als PF liveklassieker zou ik liever Pompeï, The Wall Live of zelfs Delicate Sound Of Thunder kiezen. Visueel vind ik Pulse evenwel zeker een klassieker.

Pompei en The Wall live zijn de enigste 2 reguliere live albums in de org samenstelling die ooit verschenen zijn volgens mij. En Delicate Sound Of Thunder vind ik ook beter dan deze, Gilmour is op Delicate beter en voller van stem, en het geluid en de passie komen op dat album beter tot hun recht vind ik.

Buiten het feit om welk album beter is, Delicate Sound of Thunder of P*U*L*S*E heb ik het vreemd gevonden dat er binnen een betrekkelijk kort tijdsbestek twee live-albums uitkwamen van een groep die daar nou niet bepaald bekend om stond. Kort door de bocht gesteld, de VUT-regeling zal wel niet toereikend genoeg zijn geweest of zoiets.

Ik vind het wel meevallen. Tussen DSOT en Pulse zat nog altijd zo'n 7 jaar. Tussen The Wall Live en DSOT ook. Natuurlijk was de nog nooit eerder uitgebrachte integrale liveuitvoering van Dark Side Of The Moon de voornaamste reden dat Pulse de moeite waard blijft. En uiteraard dat geweldige podium met die adembenemende lichtshow. De VUT regeling was allang voorzien met de legendarische status van de band en de zich altijd verkopende tijdloze albums.

Ik meen enkele maanden geleden opgevangen te hebben dat Waters lonkt naar een pensioen. In dat licht ben ik blij dat ik hem live aan het werk heb gezien.

Het zijn voor mij vooral de klassiekers die het doen. Inderdaad, alles is erg strak geregiseerd en er is weinig ruimte voor improvisatie. Volgens mij speelt alleen de co-gitarist op Another Brick in The Wall een eigen solo. Gilmour's gitaarsolo op Comfortably Numb -een uitgebreidere versie van het origineel- is geniaal en zorgt voor een uitstekende afsluiter. De overgebleven heren zijn momenteel al aardig op leeftijd (Gilmour is 63 en Waters 67), dus of het ooit nog tot een reünie komt? Tijdens Live Aid 2005 stonden Waters en Gilmour voor het eerst weer na jaren samen op het podium. Ik vond dat Gilmour toen erg bedrukt keek. Er staat een filpje op Youtube waarop te zien is dat beide heren elkaar tegenkomen buiten de studio ten tijde van Gilmour's opnames van On An Island (2006). Gilmour is in gezelschap van zijn vrouw. Voor de camera geven Gilmour en Waters elkaar de hand, maar het ziet er niet echt spontaan uit.

Roger heeft momenteel zijn A.O.W.gerechtigde leeftijd bereikt en wordt 66 op 6 september. Hopelijk niet op vrijdag de 13e. Hij zou nog een soloalbum uitbrengen voor hij het definitief voor gezien houdt volgens de laatste berichten.

Klopt idd van dat filmpje. Dat spreekt geheel voor zich en ik maak me echt geen illusies dat beide kemphanen ooit nog gezamenlijk iets creatiefs zullen ondernemen,

Ik heb de dvd van dit album en ik moet zeggen; het is een fenomenaal live optreden! En ik zie dat in de tracklist hierboven One of These Days niet vermeld staat, terwijl die wel op de dvd staat, en hoe! Wat een prachtige versie van dat nummer hebben ze toen gespeeld. Jammer dat die niet op de cd-versie staat.

Run Like Hell is echt geniaal zo live. ^^ Astronomy Domine.. ook erg mooi.

Zo zalig comfortably numb live

Al zeker 7 jaar geen hartslag meer waar genomen.

Vervang je het batterijtje toch?

Iedereen zit wel te zeuren dat het niet beter is dan op cd. Toch proef ik hier meer emotie. Daarnaast heb ik zelden tot nooit een band gezien met live zo'n steengoed geluid. Mi de beste live band ooit. Dus ja misschien dan wel net als op cd maar als die al steen goed zijn en dan live zo'n geluid dan kan je niks anders doen dan 5* geven. En dan moet ik nog toegeven dat ik alleen Roger Waters live gezien heb niet eens Pink Floyd en dat dat duidelijk het beste is wat ik ooit gezien heb. En ik ben naar redelijk veel concerten geweest. Toch minimaal zo'n 150. Wel moet ik toegeven dat dit ongeveer het niveau is van Waters. En met mijn leeftijd had mijn vader me wel vroeg mee moeten nemen maar het was het waard geweest. En hij heeft nooit een concert gemist. In Nederland zelfs voor ze bekend waren dus het had eigenlijk wel gemoeten.

En eerlijk gezegd was Wates Live beter dan wat op deze dvd staat. Maar dat is een persoonlijke mening

Ondanks dat ik over het algemeen niet zoveel heb met David Gilmour en juist wel met Roger Waters (en Syd Barrett) vind ik dit een goed live album. Deze uitvoering van Shine on You Crazy Diamond is schitterend en eigenlijk de aankoop alleen al waard. Op Disc 1 staan dan nog wel een aantal latere nummers die toch een stuk minder goed zijn, maar ook knallers als Hey You en Sorrow.

Ik heb nooit veel van the Dark Side of the Moon gehouden, maar deze live uitvoering is toch best vermakelijk. Binnenkort ook de originele maar weer eens proberen. Met name Time is erg goed. Ten slotte kunnen de drie toegiften ook toegevoegd worden aan de hoogtepunten.

Met Roger Waters erbij hadden ze echt hoge ogen kunnen gooien, maar ook zonder hem is Pulse een schitterende CD.

dit is gewoon een schitterende registratie van een live concert , prachtig gespeeld , tout court

ik zeg meer , op mijn begrafenis geen mis , maar een burgerplechtigheid , terwijl mijn kist vooraan staat , spelen ze de ganse kant 2 na elkaar , dan horen ze ook eens prachtige muziek , en kunnen ze denken wat ze willen bij de 3 toegiftnummers !!!!!


woeha

Deze plaat bewijst nog maar eens dat PF zonder Roger Waters gewoon door kon gaan. Feitelijk neemt David Gilmour zijn plek in, waardoor hij op alle fronten duidelijk de voorman van de band is geworden. Hij doet dit op unieke wijze waardoor RW op geen enkele wijze wordt gemist. Toch een beetje een blunder voor Waters die er vanuit ging dat de band zonder hem geen enkel bestaansrecht zal hebben.

Een prima live registratie. Op heel veel punten zo perfect, dat je bijna gaat twijfelen of alles wel echt live is.
Het zal echt wel live zijn, maar soms twijfel ik weleens, en ga je lopen zoeken naar evt. "live" foutjes.
Maar dat krijg je als band, als je de lat zo hoog legt
Jammer wel dat de band zich strak houdt aan de studio versies.
Meer geimproviseerde uitstapjes en solo's zouden ook welkom zijn geweest
Maar die tijd is Pink Floyd waarschijnlijk allang ontgroeid.
4.0 punten

Ik heb ze in 1989 live gezien en gehoord, en toen klonk het inderdaad perfect; iets te perfect zelfs.

Ook ik heb ze in 1989 live gehoord en gezien. Het klonk inderdaad erg goed. Te goed zelfs misschien, zoals deric raven opmerkt. En daar zit denk ik ook de crux van het verhaal. Pink Floyd is een band die naast conventiionele instrumenten ook werkt met electronica en zaken die op de band staan, zoals de klokken die op Time zijn te horen. Binnen de electronische muziek is dan ook een discussie gaande hoe ver je hiermee kan gaan. Van een band als Kraftwerk is bekend dat ze de muziek op het podium live aan het afmixen zijn en er dus geen live instrumenten zijn te horen. Ja, waar leg je de lat is dan een logisch vraag. David Gilmour zingt wel echt, want dat klinkt anders dan op de plaat, maar de overige orkestratie is wel iets waar je vragen over kunt stellen. In dat geval zou je een wet kunnen opstellen na een percentage wat daadwerkelijk live moet worden gebracht. Bijvoorbeeld 20% van een tape en de overige 80% puur live zonder toevoeging van kleur- en smaakstoffen. Een verdeelsleutel dus die een respectabele verdeling aangeeft van wat toelaatbaar is.

Precies, en verder was het met de effecten er rondom heen wel een geslaagde show (vliegend varken; Time gespeeld vanuit een groot scherm). Niet te vergelijken met wat U2 nu neer zet.
En toch was iedereen voldaan na het concert; ik heb toen geen negatieve reactie gehoord.
Waarschijnlijk was dit dan ook de eerste echte stadion act (met Bruce Springsteen). Ik denk dat veel hedendaagse artiesten naar de podiumprestaties van Pink Floyd hebben gekeken.

Om eerlijk te zijn vond ik Delicate Sound of Thunder ook een prima live registratie, vanwege de echte Gilmour nummers The Dogs Of War en On The Turning Away, die met minimale foefjes gespeeld konden worden.

Jep, Delicate sound of thunder is ook een prima lp/cd.
Ik dacht dat dit concert in de tour van " A momentary lapse of reason" opgenomen was. Daardoor spelen ze inderdaad ook veel tracks van dit album.
(Mooie hoes ook weer van Delicate).

Maar ik denk ook wel weer, liever te perfect, dan dat het helemaal niet klinkt.

In de Kuip was alles destijds zo live als het maar zijn kan. Maar er stond wel een megaband op het podium met zo'n beetje een dubbele bezetting op elke positie, inclusief 2 drummers. Waarbij het destijds overigens vooral opviel dat de complexere drumpartijen niet van de hand van Mason waren Ook de gitaarsolo's zijn niet allemaal van de hand van Gilmour als ik me niet vergis. Heb wel eens gelezen dat de band in retrospect niet zo erg tevreden was over de opzet van deze tour, er stonden minstens 2 complete bands op het podium waardoor het "bandgevoel" een beetje was verdwenen voor de heren.

Maar goed, ik was net 16, groot fan en dit was m'n 2e concert ooit. Dus ik vond het allemaal even fantastisch

Garry Wallis was hoofdzakelijk de percussionist en drumde inderdaad ook een aantal nummers mee . Al vind ik het met die complexiteit reuze meevallen .
Ik vind het vooral erg druk dat extra slagwerk en in veel gevallen ook overbodig . Misschien is de achterliggende gedachte geweest dat de niet bijster technische Mason wel een steuntje in de rug kon gebruiken .
Op Remember That Night , de laatste dvd van Gilmour , klinkt het naar mijn idee een stuk prettiger en minder vol .