Bram Vermeulen en de Toekomst - Bram Vermeulen en de Toekomst (1980)

Bram Vermeulen heeft een schitterend stemgeluid, maar dat vind ik niet bij de muziek op deze plaat passen. Zijn latere werk past hem beter, dat vind ik daardoor ook een stuk beter.

Favorieten op deze plaat zijn "Hoogste Tijd", "Pauline" en "Nooit Meer".

Natuurlijk brak Bram Vermeulen in 1e instantie door met Neerlands Hoop, een uniek samenwerkingsverband met Freek de Jonge.
Bram was feitelijk het muzikale hart en toen Freek steeds nadrukkelijker de hoofdrol wilde, was het duidelijk dat hij zijn vleugels moest gaan uit slaan.
Later deed hij dat met voortreffelijke soloalbums, die vooral heel puur zijn, maar voor het zover zou komen begon hij zijn avontuur met de begeleidingsband de Toekomst.
Dit album klinkt in ieder geval gretig en Bram strooit al lustig met scherpe teksten die niet altijd even goed werken, maar wel al zijn kenmerkende schrijfstijl etaleren.
Vaak over dagelijkse sociale situaties, ongemakken in alle soorten en maten en letterlijk en figuurlijk (Puistje bijvoorbeeld is erg direct en nogal hilarisch en Ik Kan het Niet gaat eigenlijk over het feit dat je iets eenvoudigs als 'ik hou van je' niet uit je bek krijgt).
Muzikaal is het vlot en frivool (new wave is ook Bram niet ontgaan) en staan er ook wat prima slowers op.
Één en ander ingekleurd door blazers en saxofoon.
Politiek, Pauline en Het Leven Gaat Door zijn de pareltjes en die komen ook niet voor niets veel later bewerkt terug op een soloalbum van hem.
Hij blijkt toch achteraf meer een rauwere vorm van kleinkunstenaar, maar deze plaat heeft zeker goede momenten.
Perfect is het allemaal niet, maar de onbevangenheid is dan wel weer goed gevangen.
Inmiddels is Bram Vermeulen ook al heel lang niet meer onder ons. Hij overleed nogal onverwacht in 2004.