Big K.R.I.T. - Cadillactica (2014)

Met de eerste drie nummers kan ik nog niet veel aanvangen, maar vanaf de titeltrack is dit weer een solide project van K.R.I.T..

Mee eens, hoewel Life een erg sterke track is, kom ik nog niet echt in het album door het erg matige My Sub, Pt. 3 (Big Bang). Maar na Cadillactica kom ik echt in heerlijk in de sfeer van dit album.

Ben hier echt heel positief door verrast, voor mij het eerste sterke K.R.I.T.-project.

My Sub, Pt. 3 (Big Bang) is idd een apart nummer. Geen geweldig nummer, al vind ik het einde wel tof gedaan.

Heb het nog maar één keer volledig kunnen luisteren, en voor mijn gevoel begon het album heel sterk maar stonden er ook wel wat fillers op. Moet het nog een paar keer luisteren voordat ik er echt een oordeel over kan geven. Er staan zeker lekkere tracks op maar met sommige beats, refreintjes en gastartiesten (die Wiz feature ) kon ik niet veel mee. K.R.I.T zelf komt wel gewoon keihard op dit album.

Nu komt KRIT ook nog eens met een album. Kunnen ze niet afspreken met zijn allen om 2 a 3 dikke albums per maand te releasen in plaats van drie keer per jaar 10 in anderhalve maand.

My Sub, Pt. 3 (Big Bang), Pay Attention en Do You Love Me zijn toch echt wel erg jammer. De rest is namelijk ontzettend lekker, maar deze drie tracks zijn bijna niet aan te horen...

Wat een heerlijk album. Roept bij mij een beetje hetzelfde gevoel op als Aquemini (die ik na het horen van dit album ook maar weer is op ga zetten). Itt tot veel anderen vind ik My Sub erg tof, net als Pay Attention. Her Mind is de enige track die ik niet trek, maar verder staat dit album echt vol met hoogtepunten. De bonus tracks (vooral Lac Lac, wat komt Ferg toch hard) zijn ook zeer de moeite waard.

Wat me opvalt is dat op KRIT zijn albums nauwelijks samples staan itt zijn mixtapes. Natuurlijk heeft dat met clearance te maken, maar in KRIT's geval is het wel erg extreem. De beats op dit album zijn van lekker muzikaal en hier pakt het allemaal goed uit, maar op zijn vorige album een stuk minder. Zonde. Een paar van zijn sterkste nummers staan daarom niet op zijn albums. Op See Me On Top 4 staan zo weer een stuk of 5 nummers die ik graag op dit album had gezien. Maar goed, met alle gratis muziek van KRIT mag ik eigenlijk niet klagen.

Het eerste werk van K.R.I.T. waar voor mij het kwartje viel was 4Eva N A Day. Dit album is net als de man z'n vorige releases niet geheel in die stijl. Toch is eigenlijk elke beat naar mijn gehoor uitstekend. Nog een aantal luisterbeurten om K.R.I.T.S inhoud tot me te nemen. Gevoelsmatig nu eigenlijk al een 4*

Na 3 luisterbeurten toch wat positiever geworden. De intro vind ik al een van de betere nummers op dit album. Verder vind ik de meeste nummer niet heel spannend. Nummer als Kreation, Life, Soul Food en Lac Lac trekken dit album toch wel naar een ruime voldoende.

Het is op het eerste gehoor weer redelijk wisselvallig. Voorlopig wist KRIT me op zijn eigen projecten enkel te overtuigen op 4Eva N A Day. Krit Wuz Here was ook erg sterk maar niet zo mijn ding. Dit album bevat een aantal lekkere bangers en ik hoor op enkele andere nummers KRIT zoals ik hem graag hoor, op ingetogen beats zodat zijn aangename stemgeluid er helemaal uitkomt.

Het gaat zeker weer een ruime voldoende worden, misschien zelfs een nipte 4 maar ik blijf het gevoel hebben dat indien hij een album laat producen door pakweg The Roots en hij de juiste gastartiesten uitnodigt dat hij een classic kan maken. Maar goed, dan verlies je dus wel die Southern sound...

Ik hoop net dat hij die behoudt. K.R.I.T. weet er zijn eigen, heerlijke take op te nemen.

Hoewel ik voorlopig bij dit album merk dat het niet echt blijft hangen... Maar ik laat het nog een aantal keren passeren, het duurt bij zijn muziek altijd wel even tegen dat het kwartje valt. Een verrassing is het in ieder geval niet, maar dat wil ik bij hem ook niet.

Mja, kwestie van smaak. Ik vond 4Eva N A Day mooi het evenwicht houden tussen die typische Southern sound en wat meer ingetogen nummers. Daar zou ik op zich al mee tevreden zijn, hetgeen ik zei over een album met The Roots komt gewoon door zijn geniale bijdrage op Undun. Dat is nog altijd de allerbeste KRIT die ik al gehoord heb.

Nu dit is zeker geen slecht album maar het beste nummer is volgens mij nog Mt. Olympus en dat is een bonustrack en bovendien eentje die me al een hele tijd geleden omver wist te blazen. Op dit album komt enkel Soul Food een beetje in de buurt en dus gaat het voor mij inderdaad een album zijn dat niet blijft hangen en zo een mwaaa-gevoel heeft van "zeker niet slecht maar wereldschokkend is het ook niet".

Smaak inderdaad: ik ga voorlopig het hardst op Mind Control, King of the South en Mo' Better Cool.

Ik ga hard op de titeltrack.

De echte southern nummes. Die kan ik zeker wel smaken (al hoor ik toch liever de ingetogen KRIT of de epische KRIT op mt. olympus), het is van het moment dat die southern nummers iets minder bangen en het niveau oké wordt, dat ik het minder ga vinden.

BTW misschien groeit dit nog want met Soul Food heeft KRIT wel één van de betere tracks van het jaar beet zo niet het beste...

De eerste luisterbeurt heeft me nog niet weten te overtuigen, maar dat is bij mij zelden zo bij albums

De hook van Cadillactica vind ik btw echt verselijk

I took your bitch nigga!

Ja dat kan ik dan nog wel wat waarderen, maar dat "lac lac lac lac lac lac lac lac lac" minder. Er is immers al een bonustrack waarbij dat woord al vaak genoeg wordt gezegd.

Ga nog geen conclusies verbinden aan mijn eerste luisterbeurt, maar heb de angst dat het een album a la Live From The Underground gaat worden en niet de kwaliteit heeft van zijn meeste tapes. Maar hoop dat KRIT het tegendeel bewijst.

Weer een érg sterk project van Big K.R.I.T..

In een eerder bericht gaf ik aan dat heel het album ontzettend goed is, behalve de eerste drie nummers. Dat bericht klopt nu niet meer, de eerste tracks zijn ook super!

Volgens Krit zelf is dit album één groot verhaal, de levensloop van de planeet Cadillactica. Vooral in de eerste drie nummers is dit te horen. Kreation is de creatie van de planeet, met Life komt er leven op Cadillactica en My Sub, Pt. 3 (Big Bang) is het ontstaan van de muziek. Heerlijke old school southern vibe heeft het derde nummer, ook zalig hoe er in het begin extra instrumenten in de beat komen.

De titeltrack is verrukkelijke banger zoals we van Big K.R.I.T. gewoon zijn. Soul Food kent niet alleen een sterke rapper, maar ook een mooie zang en productie van Raphael Saadiq. De gastheer rapt onder andere over het missen van de simpele tijden die hij als kind had.

De single, Pay Attention, is hier zo te lezen niet echt geliefd. Big K.R.I.T., Jim Jonsin en Rico Love leveren hier een aangename radiosingle af als je het mij vraagt!

King of the South is nog een bevredigendere banger dan de titeltrack, uitmuntend gewoon. Mind Control is ook een perfect voorbeeld waarom ik zo'n grote fan ben van Big K.R.I.T. en southern hip hop in het algemeen. Zo'n beat maakt me uitermate blij.

Na een aangename interlude gaat z'n tweede album verder met Do You Love Me: een liefdeslied gericht naar zijn auto. Heerlijk rustig nummertje waar Big K.R.I.T.'s vriendin het refrein verzorgt. Third Eye is ook zo'n rustgevende track waar deze muzikant heer en meester in is.

Mo' Better Cool is, zoals verwacht, een magnifiek southern hip hop nummer. Met zo'n line-up kan het niet anders natuurlijk.

Angels is weer een heerlijk rustgevend nummer. Saturdays = Celebration is ook leuk, maar dit is het nummer op het album waar ik het minste mee heb. Lost Generation is een sterke (inhoudelijke) track waar beide heren geweldig bezig zijn.

De bonustracks (Mt. Olympus [Reprise] en Lac Lac) zijn beide ook voortreffelijke liedjes. Eerst vond ik de beat van de reprise-versie van Mt. Olympus geen verbetering, maar hij past ook perfect op de teksten en manier van rappen.

Het is moeilijk om te zeggen of dit nu Big K.R.I.T.'s beste project is of niet, want ze zijn allen aan elkaar gewaagd. Volgens mij kan hij gewoon geen slechte muziek maken, al zou hij het willen.

Deze komt heel hoog te staan op mijn eindejaarslijst, waarschijnlijk zelfs op nummer één.

Dikke 4* dat misschien ooit nog wel een 4,5* wordt.

Mt. Olympus (reprise) is wel een stuk minder dan de versie al bekend was. Weet iemand waarom er besloten is de reprise variant te maken en op het album te gooien (ook al is het als bonustrack)?

Sample werd niet gecleared van het origineel. Ik vind persoonlijk Reprise beter maar ben daarin in de minderheid volgens mij

Vind ik ook.

Ah ok. Misschien dat het nog komt met die reprise bij mij, maar voorlopig blijf ik het jammer vinden.

Ik vond de originele ook nog net iets beter. Al klinkt deze ook vet...

Hmm My Sub pt3 is niet bepaald geliefd hier.

Speel em in de auto zou zeggen

Eerste luisterbeurten klinken goed, maar toch heb ik constant het gevoel dat Big K.R.I.T. meer te bieden heeft dan dit. Zijn eerdere mixtapes waren toch voornamelijk productioneel van een hoger niveau in mijn ogen. Eigenlijk hetzelfde als bij zijn debuutalbum, wat enigzins op een teleurstelling uitdraaide, lijkt dit album ook nog niet "af" te zijn. Hoogtepunten zijn: Cadillactica, King of the South, My Sub pt3, en Lost Generation.

De komende luisterbeurten zullen uitwijzen of het gaat groeien, maar op dit moment kom ik niet verder dan een 3.5.

Dit is nou een album wat ik graag zou willen hebben op CD. Helaas kan ik hem nergens vinden...

Weet niet waar je woont, maar hij ligt bij elke Plato-vestiging denk ik...

Aantal erg sterke tracks, maar helaas moet er ook weer een track opstaan als My Sub. Krit weet ook hier weer niet om een ijzersterk album neer te zetten, wat die met zijn rap kwaliteiten toch zou moet kunnen. Blijft wel gewoon een goed album in geheel maar van iemand als Big Krit verwacht, of hoop, ik stiekem op meer. 4*

Dat gevoel heb ik ook maar voor mij is Soul Food het absolute hoogtepunt. Wereldnummer!