Noel Gallagher's High Flying Birds - Chasing Yesterday (2015)

Als voormalig Oasis fan, was ik natuurlijk heel benieuwd naar het nieuwe album van Noel. Zijn vorige solo plaat bevatte een aantal verrassende nummers en een aantal goede tracks uit de Oasis school. Dit Chasing Yesterday heeft dat allebei veel minder: verrassing en een link naar Oasis. Nu hoeft dat laatste natuurlijk niet op deze plaat te horen te zijn, maar dat de meeste songs van het niveau (wel) goede rocksongs zijn valt toch wat tegen. Het is wat te vaak wat braafjes, minder puur, eerlijk en rauw. Je hoort dan ook wat te weinig (lange) gitaarsolo's, waar juist Noel zo goed in is.

Soms betrap ik mezelf erop dat ik een stukje van de plaat wat saai vind. Bijvoorbeeld na Riverman, tijdens In The Heat Of The Moment & The Girl With X-Ray Eyes. Gelukkig is dat meestal niet zo en al helemaal fijn is het dat er toch nog een aantal wat sterkere nummers op staan. Ik denk dan aan Ballad Of The Mighty en bonustrack & b-side Do The Damage (met wel een Oasis inslag). En natuurlijk aan de mooie opener Riverman, het lekkere gitaarnummer The Mexican & het mooie The Dying of the Light. Toch vraag ik mij af waarom Noel na 4 jaar niet met nog betere nummers is aan komen zetten.

Noel Gallagher kennen we natuurlijk vooral van zijn werk van de band Oasis, maar sinds 2011 maakt hij muziek met zijn High Flying Birds. Drie en halfjaar na het succesvolle debuut keert de vijfkoppige band terug met het tweede album Chasing Yesterday, waarvoor Noel uit zijn grote hoeveelheid geschreven nummers putte. Naast de vaste band werkte voormalig Smiths gitarist Johnny Marr mee op de track Ballad of the Mighty I.

Opener Riverman zorgt met de gitaarmelodie al direct naar verwijzingen met het welbekende werk van Oasis. Qua opbouw klinkt het nummer uiterst secuur met zijn uitvoerige gitaarsolo. De toegevoegde blazers zorgen voor dat beetje extra pit door het nummer heen. De liefdevolle uitingen worden versterkt met de hoge klanken van de gitaren. Een raak begin dat met In the Heat of the Moment op een strak drumritme wordt vervolgt. De zware tonen van het nummer worden overspoelt door het meezinggehalte van het refrein. Nergens echt verrassend, maar wel een strak georganiseerd geheel. The Girl with X-Ray Eyes kent een ontspannend geluid met zijn hoge klanktonen van het keyboard. Het nummer werkt zich op naar het refrein dat een stevige inslag kent door de brommende gitaren. De vonken van de liefde blijven zich verdeeld door het nummer heen ontspringen.

So she took me by the hand
We followed clues left in the sand
As she swallowed space and time
We gathered, pulled, and swam

Na de schelle tonen van gitaren galmen de zware klanken door de lucht. Het strakke ritme wordt op Lock All the Doors aangevuld met kort uitgevoerde gitaarsolo’s. Zonder opvallende zanglijnen voelt het nummer aan als een doorsnee rocktrack. Het ontspannende begin van The Dying of the Light geeft zijn pure schoonheid aan. De zoete pianoklanken en de zachte stem van Noel geven de zwoele sferen aan waarin het nummer zich bevindt. De verloren helden uit ons leven herdenken we terwijl de kou op ons neerdaalt. Tranen die langs je wangen lopen terwijl de mooie herinneringen voor altijd voortleven.

I keep on running but I can’t get to the mountain
Behind me lie the years that I mis-spent
And I’ve been sitting like a flower in the fountain
When all the love I’m gonna need is heaven sent

Het begin van The Right Stuff is stijlvol met zijn korte geluidselementen die worden toegevoegd. Het toeteren van auto’s om ons heen terwijl de engelen neerdalen. De jazzy sound die herhalend terugkeert maakt het nummer passend op een regenachtige dag. De rustige samenzang sleept je door het nummer heen, terwijl de slagen van de gitaren krijsende tonen tevoorschijn toveren. De melodielijn kent zijn vervolg in de droevige beginklanken van While the Song Remains the Same. Al rijdend door de net ontsprongen regenwolken terwijl de zon probeert door te breken. De zware gitaarklanken geven het nummer het duisters tintje dat het nodig heeft. Een omslag volgt met het ploppen van bierflesjes om je heen op The Mexican. De naderende revolutie volgt in een bluesy sound die op herhalende wijze zichzelf ontvouwd.

Thought I talking about a new religion
Raining on the outside, lost in the fog
I was only dreaming of a revolution
Waiting for the right time, watching the clock

You Know We Can’t Go Back opent op U2-achtige wijze om er daarna een strak ritme tegenaan te gooien. Op niet geheel verrassende wijze wordt het hitgevoelige nummer ten gehore gebracht. Met de keyboardklanken op Ballad of the Mighty I ontwikkelen de melodieën zich door het nummer heen. Het herhalende bassloopje wordt hier en daar verscherpt door gitaarwerk van Johnny Marr. Een prima afsluiter op een meer dan degelijk album.

Het tweede album van Noel Gallagher’s High Flying Birds kenmerkt zich door stevig gitaarwerk afgewisseld met ontspannende keyboardklanken. Niet elke nummer weet de kwaliteit van de voorganger te benaderen, maar gelukkig is het album afwisselend genoeg om ook nog wat hoogtepunten te bevatten. De mix van nostalgische tonen van eerder verschenen materiaal en de vernieuwende klanken tussendoor maken het album meer dan een luisterbeurt waard.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Noel Gallagher's High Flying Birds - Chasing Yesterday - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Laat ik eens beginnen met een statement. Oasis hoort wat mij betreft thuis in het rijtje The Beatles, The Rolling Stones, The Who en The Kinks. Het is een rijtje waar je wat mij betreft niet zomaar aan wordt toegevoegd. Het maken van slechts één klassieker (The Stone Roses, The La’s, The Libertines) is over het algemeen niet voldoende (alleen The Sex Pistols komen in aanmerking voor een uitzondering), maar ook een handvol prima platen (Suede, Blur, Pulp, The Cure) is voor mij niet per definitie toereikend.

Om te worden toegevoegd aan het bovenstaande rijtje moet je toch minstens twee echte klassiekers, een aantal briljante singles en een aantal prima platen op je naam hebben staan en aan die criteria voldoet, naast bijvoorbeeld The Jam, The Clash, The Undertones, Echo & The Bunnymen, The Smiths, Roxy Music, Radiohead, Led Zeppelin en XTC, ook Oasis.

Definitely Maybe uit 1994 en (What's the Story) Morning Glory? uit 1995 zijn onbetwiste klassiekers, maar ook later zou Oasis nog een aantal uitstekende platen maken, met de zwanenzang van de band, Dig Out Your Soul uit 2008, als onverwachte uitschieter. Verder heeft de band een aantal singles op haar naam staan die zijn uitgegroeid tot de soundtrack van een decennium.

Na het onvermijdelijke uit elkaar vallen van Oasis gingen de broertjes Gallagher hun eigen weg. Omdat ik Noel Gallagher op vrijwel alle fronten (hooguit de zang is een uitzondering) hoger had zitten dan broer Liam, had ik vooral hoge verwachtingen van Noel Gallagher's High Flying Birds, maar het debuut van de band uit 2011 viel me vies tegen. Zeker geen slechte plaat, maar de echt memorabele songs ontbraken, net als de magie en de urgentie. Hetzelfde gold overigens voor het in hetzelfde jaar verschenen debuut van Liam Gallagher’s Beady Eye, maar die band revancheerde zich in 2013 knap met het uitstekende Be.

Het antwoord van Noel liet even op zich wachten, maar inmiddels is de langverwachte tweede plaat van Noel Gallagher's High Flying Birds dan eindelijk verschenen. En Chasing Yesterday is een hele goede plaat.

Dat weet je eigenlijk al wanneer de openingstrack even onderweg is. Noel Gallagher haakt op Chasing Yesterday aan bij de hoogtijdagen van Oasis en laat horen dat hij nog altijd popsongs kan schrijven die direct memorabel zijn.

Natuurlijk is niet alles op Chasing Yesterday van het hoge niveau dat Noel Gallagher in de beste jaren van Oasis een hele plaat wist vast te houden, maar Chasing Yesterday doet zeker niet onder voor de meeste andere Oasis platen en, ook niet onbelangrijk, overtreft de tweede plaat van Beady Eye met speels gemak.

Chasing Yesterday laat zich een paar keer nadrukkelijk inspireren door de klassiekers van Oasis en natuurlijk alle bekende inspiratiebronnen van Oasis, maar Noel Gallagher slaat op zijn nieuwe plaat ook andere wegen in, bijvoorbeeld in de richting van een licht psychedelisch of voorzichtig jazzy geluid.

De jazzy saxofoon, de soulvolle achtergrondvocalen, de atmosferische synths en de gastbijdrage van gitaarheld Johnny Marr zijn absoluut geslaagd, maar binnen Noel Gallagher's High Flying Birds draait natuurlijk alles om Noel Gallagher. Die strooit als vanouds met popliedjes die je na één keer horen mee wilt zingen en het zijn ook nog eens popliedjes die nog heel lang beter worden.

Op Chasing Yesterday doet Noel Gallagher waar hij al heel lang goed in is, maar hij vindt zichzelf ook nog eens opnieuw uit en dat is knap. Ook in 2015 zal er weer volop gespeculeerd worden over een Oasis reünie, maar van mij hoeft het niet. Met Chasing Yesterday laat Noel Gallagher immers voor het eerst horen dat er leven is na Oasis. Het is goed zo. Erwin Zijleman

Ik ben érg positief. Misschien wel te positief. Maar Noel heeft het verdiend

-----

De merkwaardige geschiedenis van Oasis en de broertjes Gallagher hoef ik hier hopelijk niet samen te vatten. Na jaren van onenigheid kozen Liam en Noel rond 2010 dan echt (lijkt het) definitief het solo-pad. Liam met Beady Eye, Noel met zijn High Flying Birds. En net als met de Beatles en de Rolling Stones is het of de één, of de ánder, en lijkt het wel of je móet kiezen tussen de twee. Ik zit in ieder geval in het Noel-kamp. Nadat de twee rauwe Beady Eye rock-platen mij niet wisten te ontroeren, is hier dan ook de tweede poging van het songwriter-brein van Oasis, waarvan de eerste al meer mijn smaak was: Chasing Yesterday.

En dat Noel altijd het brein achter de meer melodieuze Oasis-nummers is geweest, wordt hier linea recta duidelijk. Chasing Yesterday is een werkelijk waar schitterende mengelmoes van stijlen geworden met 10 ijzersterkte pop/rocknummers; een overtuigende dwarsdoorsnede van wat Noel/Oasis de laatste 20 jaar heeft uitgebracht. Zo hebben we het na 20 jaar eindelijk tot wasdom gekomen Lock All The Doors, een no-nonsens rocknummer dat Noel nog schreef in zijn Oasis-tijd, maar dat nog nooit het levenslicht zag. Tegenover dat rock-geweld staat de briljante psychedelische bijna progrock opener Riverman, waarbij Noel zelfs een Pink-Floydiaanse saxofoonsolos heeft toegevoegd. Alles op de plaat is vervolgens goud: met relatief simpele melodieën maar met een rijk instrumentarium (die steeds terugkerende piano!) wist Noel nog niet eerder op een zo'n Beatlesque wijze zoveel meesterwerkjes te fabriceren. Singeltje In The Heat Of The Moment stuwt als een malle groove-machine door nadat het sfeervolle Riverman de toon heeft gezet, versterkt door elektronische drums en bijna cheesy NaNaNa vocalen. En Noel weet met The Right Stuff zelfs zijn eigen geluid te vernieuwen. The Right Stuff is dan ook meteen het hoogtepunt van de plaat: het creëert met een psychedelische jazz-groove, als een soort jazzed-up Gas Panic! (het weergaloze jam-nummer van Oasis' Standing On The Shoulder of Giants), namelijk de perfecte overgang van deel 1 naar deel 2 van het album. En deel 2 wordt dan met dé absolute klapper afgesloten: Ballad of the Mighty I, dat dankzij de gitaarsolo van Johnny Marr nu al als episch mag worden geclassificeerd. Laten we hopen dat er snel een Ballad of the Mighty II komt, en een III.

Was die vorige plaat van Noel nog gewoon heel goed, met Chasing Yesterday benadert hij de perfectie en durf ik met overtuiging te zeggen dat hij de klasse van Oasis gewoonweg heeft bereikt. Chasing Yesterday staat bol van potentiële popklassiekers, psychedelische grooves en tintelende jams, en is het beste post-Oasis album dat Liam en/of Noel hebben uitgebracht.

Pat-sounds: Album Noel Gallagher's High Flying Birds - Chasing Yesterday (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

Lekker plaatje.
Bij de vorige vond ik de nummers lichtjes catchier (What a life, Everybody's on the run, the death of you and me,...), deze is dan weer minder voorgekauwde pop. Leuk toch hoe hij het telkens weer doet.
Sinds Heathen Chemistry muzikaal al even een eind niks meer fout gedaan dit kereltje uit Manchester. Huizen vol respect!

Maandag a.s. ga ik hem zien in [EDIT] HMH, dus maar weer even opgezet deze plaat. Het is een duidelijk groeibriljantje voor mij. Waar ik hem bij de eerste luisterbeurten hem niet in de buurt van z'n debuut vond komen, is ie nu er voorbij gestreefd. Misschien is het niet overal even vernieuwend (al is The Right Stuff wel compleet iets nieuws voor hem), maar bijna elk nummer staat als een huis (While the song remains the same vind ik alleen een zeiknummer). Persoonlijke favoriet op dit moment is The Dying of the Light.