Noel Gallagher's High Flying Birds - Chasing Yesterday (2015)

Lijkt mij geen goede bandnaam, blijft waarschijnlijk niet hangen bij het publiek.

Het album staat nu al anderhalve week op repeat. Moest-ie vorige week nog even landen, inmiddels is-ie dat wel en ken ik 'm al bijna van buiten. Zonde eigenlijk dat ik albums soms zo kapot kan draaien door verder niets anders te luisteren en ieder onbewaakt ogenblik aan te grijpen om dit album op te zetten. Het maakt niet uit:... dit album en Noel nummers in het algemen vervelen me geen moment in al die jaren van Oasis-fandom.

'Lock All the Doors' heeft 22/23 jaar na de demo een volwaardige release gekregen in een volmaakte vorm. Dit is inderdaad vintage Oasis. Het heeft een fenomenaal en krachtig uitbarstend refrein waarbij ik op straat bijna niet normaal meer in de pas kan lopen. Er móet altijd even een vuistje of armpje omhoog. Wat een track. En zo simpel eigenlijk - onbegrijpelijk dat het twee decennia heeft moeten rijpen. Het enige jammere is, is dat ik mezelf erop betrap me af te vragen hoe groots het had geklonken met Liam op de vocalen. Maar ja, dat hou je toch. 'The Dying of the Light' is op deze plaat de 'flagwaver', een track die er bij de eerste luisterbeurt al uitsprong. Samen met 'Lock All the Doors' en 'The Ballad of the Mighty I' vormt dat nummer één van de favoriete momenten op het album. Opener 'Riverman' is episch bijna, tikkeltje Pink Floyd met die sax-solo erin verweven, 'The Girl with X-Ray Eyes' is melodieus en verhalend, tikkeltje Bowie, tikkeltje 'Magic Pie', tíkkeltje voortkabbelend en saai ook op momenten, maar een príma gepolijste track. 'The Right Stuff' is in wezen eigenlijk niet meer dan een psychedelisch intermezzo tussen deel 1 en deel 2 van de plaat. Ik hoorde ergens dat Noel deze verkozen had boven 'Do the Damage' omdat het zo'n 'one of a kind' is. Ik skip het nummer doorgaans al snel, al bevat het zéker zijn mooie en interessante momenten. Van 'The Mexican' merk ik dat ik het te makkelijk en te rechtoe-en-rechtaan vind. Albumtrack. Filler. Aardig, niet meer en niet minder. 'You Know We Can't Go Back' is vergelijkbaar maar heeft íets meer om het lijf dan op het eerste gezicht laat blijken. Dit is een behoorlijk sterk nummer, pakkend refrein en het outro 'blendt' prachtig naar het sluit- en klapstuk 'The Ballad of the Mighty I'.

Vandaag release day! Dit wordt het eerste album sinds tíjden (ik geloof dat het David Bowie's The Next Day) was dat ik op de dag van release in de platenzaak koop. En dat verklaart de kwaliteit van dit album, mijn Noel-adoratie en is gewoon deel van dit momentum.

Omhoog naar een 4.5, dit is gewoon een meesterwerk dat op gelijke hoogte staat met het beste dat Oasis bracht.

Net zo goed dus als Definitely Maybe & (What's the Story) Morning Glory?

Maar had je serieus dan een 'harder' rock album verwacht? Daarnaast is dit album over het geheel een stuk steviger dan het vorige album.

Dit album is Noel ten voeten uit qua sound.

Ik had niet echt een harder rock album verwacht, maar wel wat harder in de nuances van de songs. Nu vind ik het vaak net te soft en een enkele keer zelfs wat saai.

Ik vond zijn vorige album anders, gevarieerder en met minder 'dipjes'. Ik wou dat het anders was.

Dat zijn sowieso niet mijn favoriete Oasis albums. Dig Out Your Soul, Standing on Shoulders of Giants en Don't Believe The Truth zijn mijn favorieten (En Masterplan natuurlijk, waar deze me wellicht nog het meest aan doet denken)

Dig Out Your Soul & Masterplan zijn inderdaad ook briljant. Maar ik kan de link met dit album, helaas voor mezelf, niet leggen.

Album klinkt als een logische voortzetting van de lijn Dig Out Your Soul en het eerste solo album. Dit keer wel wat minder luchtig, maar wat zwaarder en donkerder. Het album staat mijns inziens - en na 1 luisterbeurt - tussen bovengenoemde albums in. Iets meer een terugkeer naar de donkere krochten van DOYS.

Al sinds 1995 koop ik elke plaat met een Gallagher op de dag van release en zo ook Chasing Yesterday en hoe matig ook (heathen chemistry) gek genoeg krijg ik daar elke keer weer een kick van.

Wat Chasing Yesterday voor mij zo bijzonder maakt is de combinatie van een (lichte) vernieuwingsdrang met een gevoel van nostalgie. Die nostalgie die soms wordt opgeroepen door de muziek (lock all the doors, you know we cant go back) maar minstens net zo vaak door de teksten. Mooiste voorbeeld hiervan is wat mij betreft 'It's a shame how a memory fades to grey, we let love get lost in anger chasing yesterday' uit het zeer fraaie While The Song Remains The Same. Op In The Heat Of The Moment na staat de plaat vol met geweldige liedjes met als hoogtepunten The Girl With X-Rayed Eyes, The Right Stuff en While The Song Remains The Same

Noel Gallagher kennen we natuurlijk vooral van zijn werk van de band Oasis, maar sinds 2011 maakt hij muziek met zijn High Flying Birds. Drie en halfjaar na het succesvolle debuut keert de vijfkoppige band terug met het tweede album Chasing Yesterday, waarvoor Noel uit zijn grote hoeveelheid geschreven nummers putte. Naast de vaste band werkte voormalig Smiths gitarist Johnny Marr mee op de track Ballad of the Mighty I.

Opener Riverman zorgt met de gitaarmelodie al direct naar verwijzingen met het welbekende werk van Oasis. Qua opbouw klinkt het nummer uiterst secuur met zijn uitvoerige gitaarsolo. De toegevoegde blazers zorgen voor dat beetje extra pit door het nummer heen. De liefdevolle uitingen worden versterkt met de hoge klanken van de gitaren. Een raak begin dat met In the Heat of the Moment op een strak drumritme wordt vervolgt. De zware tonen van het nummer worden overspoelt door het meezinggehalte van het refrein. Nergens echt verrassend, maar wel een strak georganiseerd geheel. The Girl with X-Ray Eyes kent een ontspannend geluid met zijn hoge klanktonen van het keyboard. Het nummer werkt zich op naar het refrein dat een stevige inslag kent door de brommende gitaren. De vonken van de liefde blijven zich verdeeld door het nummer heen ontspringen.

So she took me by the hand
We followed clues left in the sand
As she swallowed space and time
We gathered, pulled, and swam

Na de schelle tonen van gitaren galmen de zware klanken door de lucht. Het strakke ritme wordt op Lock All the Doors aangevuld met kort uitgevoerde gitaarsolo’s. Zonder opvallende zanglijnen voelt het nummer aan als een doorsnee rocktrack. Het ontspannende begin van The Dying of the Light geeft zijn pure schoonheid aan. De zoete pianoklanken en de zachte stem van Noel geven de zwoele sferen aan waarin het nummer zich bevindt. De verloren helden uit ons leven herdenken we terwijl de kou op ons neerdaalt. Tranen die langs je wangen lopen terwijl de mooie herinneringen voor altijd voortleven.

I keep on running but I can’t get to the mountain
Behind me lie the years that I mis-spent
And I’ve been sitting like a flower in the fountain
When all the love I’m gonna need is heaven sent

Het begin van The Right Stuff is stijlvol met zijn korte geluidselementen die worden toegevoegd. Het toeteren van auto’s om ons heen terwijl de engelen neerdalen. De jazzy sound die herhalend terugkeert maakt het nummer passend op een regenachtige dag. De rustige samenzang sleept je door het nummer heen, terwijl de slagen van de gitaren krijsende tonen tevoorschijn toveren. De melodielijn kent zijn vervolg in de droevige beginklanken van While the Song Remains the Same. Al rijdend door de net ontsprongen regenwolken terwijl de zon probeert door te breken. De zware gitaarklanken geven het nummer het duisters tintje dat het nodig heeft. Een omslag volgt met het ploppen van bierflesjes om je heen op The Mexican. De naderende revolutie volgt in een bluesy sound die op herhalende wijze zichzelf ontvouwd.

Thought I talking about a new religion
Raining on the outside, lost in the fog
I was only dreaming of a revolution
Waiting for the right time, watching the clock

You Know We Can’t Go Back opent op U2-achtige wijze om er daarna een strak ritme tegenaan te gooien. Op niet geheel verrassende wijze wordt het hitgevoelige nummer ten gehore gebracht. Met de keyboardklanken op Ballad of the Mighty I ontwikkelen de melodieën zich door het nummer heen. Het herhalende bassloopje wordt hier en daar verscherpt door gitaarwerk van Johnny Marr. Een prima afsluiter op een meer dan degelijk album.

Het tweede album van Noel Gallagher’s High Flying Birds kenmerkt zich door stevig gitaarwerk afgewisseld met ontspannende keyboardklanken. Niet elke nummer weet de kwaliteit van de voorganger te benaderen, maar gelukkig is het album afwisselend genoeg om ook nog wat hoogtepunten te bevatten. De mix van nostalgische tonen van eerder verschenen materiaal en de vernieuwende klanken tussendoor maken het album meer dan een luisterbeurt waard.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Waar hoor jij een voortzetting van zijn eerste album? Dat was toch veel gevarieerder?

En zwaar en donker: dat hoor ik hier echt niet in. Dat mis ik eerder.

Lang gewacht met het schrijven van een recensie van dit album.
Want ik was in eerste instantie toch wat teleurgesteld.
Maar dat is na vele luisterbeurten nog steeds een beetje het geval.
Het album klinkt mij wat te soft en weinig verrassend.
Er zijn te weinig nummers die me echt pakken en blijven hangen.
Het album begint goed met het dromerige Riverman en de lekkere single In The Heat Of The Moment.
Maar daarna word het voor mij al wat minder.
The Girl With X-Ray eyes en lock All The Doors vind ik matig.
The Dying Of The Light vind ik wel weer heel erg goed maar daarna zijn er toch weer te veel matige nummers en The Mexican vind ik daarvan de slechtste.
Met Ballad Of The Mighty sluit het album wel weer lekker af maar het is voor mij te weinig om dit album een topwaardering te geven.

Ik ben het volledig eens met Tevelenco. Het begint vrij lekker maar daarna blijft het voor mij te oppervlakkig. Zo jammer dat het album dan zo instort want ik had echt zin in deze plaat. Anyway, ik blijf hem voorlopig nog even opzetten want ik wil op Best Kept Secret gewoon mee kunnen springen met alle nummers:)

Ik ben het met je eens dat Noel Gallagher's High Flying Birds gevarieerder was, maar ook luchtiger. Met name 'If I Had A Gun' en 'Death of You and Me'. De rest van het album sluit qua gevoel redelijk goed aan bij Dig Out Your Soul, wellicht Oasis' beste plaat, die zwaarder was en amper te verstouwen is als je niet in de mood bent. Chasing Yesterday, hoewel geen volledige terugkeer naar DOYS, klinkt zompiger, modderiger en haalt amper adem in vergelijking met het debuut. Daardoor ligt 'ie wat zwaarder op de maag en minder fijntjes in het gehoor, mijns inziens.

Ok, bedankt voor je uitleg.

Helemaal mee eens. Ik vond de vorige ook een beetje te luchtig en te poppy, met van die vrij blije nummers en een weinig coherent verhaal. Deze heeft inderdaad een heerlijk opgebouwde sfeer, met wat knallers en wat toonzettende instrumentalen. Mooi in lijn met iets als DOYS maar ook SOTSOG vind ik in de buurt komen bij het geluid hier.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Noel Gallagher's High Flying Birds - Chasing Yesterday - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Laat ik eens beginnen met een statement. Oasis hoort wat mij betreft thuis in het rijtje The Beatles, The Rolling Stones, The Who en The Kinks. Het is een rijtje waar je wat mij betreft niet zomaar aan wordt toegevoegd. Het maken van slechts één klassieker (The Stone Roses, The La’s, The Libertines) is over het algemeen niet voldoende (alleen The Sex Pistols komen in aanmerking voor een uitzondering), maar ook een handvol prima platen (Suede, Blur, Pulp, The Cure) is voor mij niet per definitie toereikend.

Om te worden toegevoegd aan het bovenstaande rijtje moet je toch minstens twee echte klassiekers, een aantal briljante singles en een aantal prima platen op je naam hebben staan en aan die criteria voldoet, naast bijvoorbeeld The Jam, The Clash, The Undertones, Echo & The Bunnymen, The Smiths, Roxy Music, Radiohead, Led Zeppelin en XTC, ook Oasis.

Definitely Maybe uit 1994 en (What's the Story) Morning Glory? uit 1995 zijn onbetwiste klassiekers, maar ook later zou Oasis nog een aantal uitstekende platen maken, met de zwanenzang van de band, Dig Out Your Soul uit 2008, als onverwachte uitschieter. Verder heeft de band een aantal singles op haar naam staan die zijn uitgegroeid tot de soundtrack van een decennium.

Na het onvermijdelijke uit elkaar vallen van Oasis gingen de broertjes Gallagher hun eigen weg. Omdat ik Noel Gallagher op vrijwel alle fronten (hooguit de zang is een uitzondering) hoger had zitten dan broer Liam, had ik vooral hoge verwachtingen van Noel Gallagher's High Flying Birds, maar het debuut van de band uit 2011 viel me vies tegen. Zeker geen slechte plaat, maar de echt memorabele songs ontbraken, net als de magie en de urgentie. Hetzelfde gold overigens voor het in hetzelfde jaar verschenen debuut van Liam Gallagher’s Beady Eye, maar die band revancheerde zich in 2013 knap met het uitstekende Be.

Het antwoord van Noel liet even op zich wachten, maar inmiddels is de langverwachte tweede plaat van Noel Gallagher's High Flying Birds dan eindelijk verschenen. En Chasing Yesterday is een hele goede plaat.

Dat weet je eigenlijk al wanneer de openingstrack even onderweg is. Noel Gallagher haakt op Chasing Yesterday aan bij de hoogtijdagen van Oasis en laat horen dat hij nog altijd popsongs kan schrijven die direct memorabel zijn.

Natuurlijk is niet alles op Chasing Yesterday van het hoge niveau dat Noel Gallagher in de beste jaren van Oasis een hele plaat wist vast te houden, maar Chasing Yesterday doet zeker niet onder voor de meeste andere Oasis platen en, ook niet onbelangrijk, overtreft de tweede plaat van Beady Eye met speels gemak.

Chasing Yesterday laat zich een paar keer nadrukkelijk inspireren door de klassiekers van Oasis en natuurlijk alle bekende inspiratiebronnen van Oasis, maar Noel Gallagher slaat op zijn nieuwe plaat ook andere wegen in, bijvoorbeeld in de richting van een licht psychedelisch of voorzichtig jazzy geluid.

De jazzy saxofoon, de soulvolle achtergrondvocalen, de atmosferische synths en de gastbijdrage van gitaarheld Johnny Marr zijn absoluut geslaagd, maar binnen Noel Gallagher's High Flying Birds draait natuurlijk alles om Noel Gallagher. Die strooit als vanouds met popliedjes die je na één keer horen mee wilt zingen en het zijn ook nog eens popliedjes die nog heel lang beter worden.

Op Chasing Yesterday doet Noel Gallagher waar hij al heel lang goed in is, maar hij vindt zichzelf ook nog eens opnieuw uit en dat is knap. Ook in 2015 zal er weer volop gespeculeerd worden over een Oasis reünie, maar van mij hoeft het niet. Met Chasing Yesterday laat Noel Gallagher immers voor het eerst horen dat er leven is na Oasis. Het is goed zo. Erwin Zijleman

Wat mij betreft opvallend dat While The Song Remains The Same weinig stemmen heeft. Zeer sterke track.

Gisteren live gezien, vooral the Dying of the Light en You Know We Can't Go Back waren echt briljant! Ik neig naar een 4,5..

Setlist:

(Stranded On) The Wrong Beach
Everybody's on the Run
Fade Away
In the Heat of the Moment
Lock All the Doors
Riverman
The Death of You and Me
You Know We Can't Go Back
Champagne Supernova
Dream On
The Dying of the Light
The Mexican
Shout It Out Loud
Digsy's Dinner
If I Had a Gun...
Ballad of the Mighty I

Encore:
Alone on the Rope
Don't Look Back in Anger
AKA... What a Life!
The Masterplan

Belfast?

Jep, ik heb hier een uitgebreider verslag getypt. Het was een topavond

staralfur mooie review en dat in Belfast

Ik ben érg positief. Misschien wel te positief. Maar Noel heeft het verdiend

-----

De merkwaardige geschiedenis van Oasis en de broertjes Gallagher hoef ik hier hopelijk niet samen te vatten. Na jaren van onenigheid kozen Liam en Noel rond 2010 dan echt (lijkt het) definitief het solo-pad. Liam met Beady Eye, Noel met zijn High Flying Birds. En net als met de Beatles en de Rolling Stones is het of de één, of de ánder, en lijkt het wel of je móet kiezen tussen de twee. Ik zit in ieder geval in het Noel-kamp. Nadat de twee rauwe Beady Eye rock-platen mij niet wisten te ontroeren, is hier dan ook de tweede poging van het songwriter-brein van Oasis, waarvan de eerste al meer mijn smaak was: Chasing Yesterday.

En dat Noel altijd het brein achter de meer melodieuze Oasis-nummers is geweest, wordt hier linea recta duidelijk. Chasing Yesterday is een werkelijk waar schitterende mengelmoes van stijlen geworden met 10 ijzersterkte pop/rocknummers; een overtuigende dwarsdoorsnede van wat Noel/Oasis de laatste 20 jaar heeft uitgebracht. Zo hebben we het na 20 jaar eindelijk tot wasdom gekomen Lock All The Doors, een no-nonsens rocknummer dat Noel nog schreef in zijn Oasis-tijd, maar dat nog nooit het levenslicht zag. Tegenover dat rock-geweld staat de briljante psychedelische bijna progrock opener Riverman, waarbij Noel zelfs een Pink-Floydiaanse saxofoonsolos heeft toegevoegd. Alles op de plaat is vervolgens goud: met relatief simpele melodieën maar met een rijk instrumentarium (die steeds terugkerende piano!) wist Noel nog niet eerder op een zo'n Beatlesque wijze zoveel meesterwerkjes te fabriceren. Singeltje In The Heat Of The Moment stuwt als een malle groove-machine door nadat het sfeervolle Riverman de toon heeft gezet, versterkt door elektronische drums en bijna cheesy NaNaNa vocalen. En Noel weet met The Right Stuff zelfs zijn eigen geluid te vernieuwen. The Right Stuff is dan ook meteen het hoogtepunt van de plaat: het creëert met een psychedelische jazz-groove, als een soort jazzed-up Gas Panic! (het weergaloze jam-nummer van Oasis' Standing On The Shoulder of Giants), namelijk de perfecte overgang van deel 1 naar deel 2 van het album. En deel 2 wordt dan met dé absolute klapper afgesloten: Ballad of the Mighty I, dat dankzij de gitaarsolo van Johnny Marr nu al als episch mag worden geclassificeerd. Laten we hopen dat er snel een Ballad of the Mighty II komt, en een III.

Was die vorige plaat van Noel nog gewoon heel goed, met Chasing Yesterday benadert hij de perfectie en durf ik met overtuiging te zeggen dat hij de klasse van Oasis gewoonweg heeft bereikt. Chasing Yesterday staat bol van potentiële popklassiekers, psychedelische grooves en tintelende jams, en is het beste post-Oasis album dat Liam en/of Noel hebben uitgebracht.

Pat-sounds: Album Noel Gallagher's High Flying Birds - Chasing Yesterday (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

Noel Gallagher’s High Flying Birds – Chasing Yesterday

20 jaar na het uitkomen van het Oasis album ‘What’s the Story, Morning Glory’
komt Noél Gallagher met zijn tweede solo plaat. De titel ‘Chasing Yesterday’
verraad Noél’s gevoel voor nostalgie en ook de muziek lijkt rechtstreeks uit de jaren 60 gekomen.
“I was told the streets were paved with gold
and there'd be no time for getting old when we were young” zingt hij in The Dying of the Light.

Opener ‘River Man’ begint met 2 akkoorden die de sfeer van het eerder genoemde Oasis album uitademen. Heerlijk is het gitaarwerk hier van Gallagher.
“somewhere in the crowd she heard me jingle jangling
like a memory that fades she slipped away again”
Alsof het meisje in dit nummer staat voor een lang vergeten melodie. De saxofoon aan het eind lijkt rechtstreeks van ‘The Dark Side of the Moon’ van Pink Floyd te komen.

Op de eerste single van het album ‘In the Heat of the Moment gaat Noél verder met de sound van het laatste Oasis album ‘Dig Out Your Soul’ waar broertje Liam de meeste lead vocals nog voor zijn rekening nam. Maar waar Liam is blijven steken in zijn cliché rock vocalen is Noél meer volwassen gaan klinken.

‘The Girl With the X-Ray Eyes’ is ook typsich zo’n sixties song met een geweldig Mellotron arrangement. Een instrument wat rechtstreeks uit die periode komt.
Bekend van b.v. The Moody Blues’s ‘Nights In White Satin’ is dit één van de eerste samplers die orkest geluiden zoals strijkers nabootste.

‘Lock All the Doors’ is een up-tempo rock song met een geweldig catchy refrein en ‘The Dying of the Light’ is één van de mooiste ballads van de afgelopen tijd.

The Right Stuff zou zo van album van Zero7 kunnen komen. Een soort van down tempo popsong met prachtige backing vocals van Joy Rose. Ook de bas clarinet van Jim Hunt geeft die sfeer aan het nummer.

“Take me down to the town where I was born
Cuz i'm tired of being a stranger many miles from home.
We get love, get lost and end up chasing yesterday” zingt Noel in ‘While the Song Remains the Same’ en vervolgens “They say that you need love just like a kid on crack” in het nummer ‘The Mexican’. Een nummer wat weer doet denken aan ‘What’s the Story, Morning Glory’.
Net zoals ‘You Know We Can’t Go Back’ wat de cirkel rond maakt. We kunnen inderdaad niet twintig jaar terug in de tijd. Wat overblijft is misschien niet wat de meeste Oasis fans verwachten maar wel een album van één van de meest getalenteerde singer-songwriters van de vorige en deze eeuw.

Het album eindigt met ‘The Ballad of the Mighty I’ tevens de tweede single van het album, opgenomen samen met Johnny Marr, de ex gitarist van The Smiths.
“Strike up the band for one last stand”
Een geweldige afsluiter voor een geweldig album.

mooie recensie Steve. Ik kan het met het stukje dat ik quote alleen maar eens zijn. Toevallig gisteren ‘Dig Out Your Soul’ nog gedraaid en het viel me op dat ik de door Noel gezongen nummer verreweg het beste vond en ik benieuwd was hoe sommige nummers (zoals Bag it Up) hadden geklonken met Noel op vocals. Eerlijk gezegd heb ik dat andersom bij de nummers van The High Flying Birds nog niet gehad. Van mij mag een reünie wel uitblijven, Noel is sterker solo dan de laatste 15 jaar met Oasis.

Ben geen oasis fan en Noal solo kende ik ook niet. Ik wilde desondanks dit toch wel een kans geven. Op het eerste gehoor een lekker plaatje. Misschien ga ik zelfs wel stemmen op dit album.:-)

Wat een geweldige rockplaat in de lijn van Oasis. Logischerwijs. Vind de stem van Noel fijner dan die van Liam eigenlijk.

Hoort iemand op Girl With The X-Ray Eyes trouwens ook heel erg Stairway to Heaven terug?

Ik zou eerder zeggen dat het 'Hotel California' vd Eagles is, gemengd met 'The Masterplan' van Noel himself. Dit nummer, vind ik het enige dat minder is op de plaat, net omdat de gelijkenis met Hotel California er net iets te dik op ligt. Maar, voor de rest geweldige schijf, waaraan ik niks op aan te merken heb. De 'indie-dancy' sound van de twee lead singles heeft Noel nog niet gedaan en vind ik geweldig!

Uuh, wat the fuck? Hotel California? Stairway? ik hoor echt voor 0% die 2 nummers. Mogen jullie eens uitleggen. Ben het wel eens dat het het minste nummer is.