The Smashing Pumpkins - Monuments to an Elegy (2014)

Ach, wat mis ik Chamberlin op drums.....

Nee, dat hoor ik er totaal niet in. Ik vind de sound op dit album totaal anders. Ik mis ook de emotie in het gitaarspel. Dit is zo futloos allemaal.

Maar goed: Siamese Dream (zonder s) zit dan ook al heel lang in mijn systeem en staat niet voor niets op 2 in mijn top 10

Over het gemis van Chamberlin wil ik het dan niet eens hebben.

The Smashing Pumpkins zijn echt alles kwijt. Ze zouden er beter gewoon mee kappen. Dit is niet slecht maar voegt niks meer toe aan hun discografie. Ze zijn erin geslaagd om een album van een halfuur langdradig te doen lijken. Nogmaals: geen slecht, maar wel een zeer overbodig album. Binnen een maandje is iedereen dit vergeten.

Wel grappig dat Tommy Lee hierop drumt, zou Billy Corgan een Mötley Crue fan zijn? Zou me niks verbazen, die Billy heeft een erg gevarieerde en goede muzieksmaak.

Vandaag mijn vinyl exemplaar gedraaid: dan klinkt het net even wat beter maar het is absoluut niet genoeg om dit op te trekken naar een hoger niveau. Ze kunnen het wel, getuige hun vorige album, maar dit is teveel vlees noch vis helaas.

Tiberius is nog wel aardig maar verder lijkt het ook allemaal zo op elkaar en vind ik de synths lelijk.

[quote]aERodynamIC schreef:

Nee, dat hoor ik er totaal niet in. Ik vind de sound op dit album totaal anders. Ik mis ook de emotie in het gitaarspel. Dit is zo futloos allemaal.

Ik bedoel de gitaarsound. Niet het gitaarspel. Voor de rest ben ik het wel met je eens.

Ik bedoel ook de gitaarsound naast het spel Ik doe mijn best maar kan het gewoon niet horen.

Wel een okay album van Corgan en co, al mis ik inderdaad ook de echte beleving. En heeft nou niemand tegen Billy durven zeggen dat Run2Me zo op een Disney soundtrack kan...?

Wie heeft die kale gek ooit verteld dat 't een goed idee zou zijn om synthesizers te gebruiken....

Schizofrene plaat, de eerste 4 nummers behoren tot de slechte die de pumpkins ooit hebben uitgebracht..., de laatste 4 zijn gelukkig van betere kwaliteit. Monuments is voor mij het beste nummer van de plaat.

Dacht ik al dat Zeitgeist een gemist kans was (en in mijn ogen de kwalitatief minste plaat in hun discography), blijkt dat deze plaat nog vis nog vlees is...

Hopelijk brengt het volgende album (de laatste in de 44 song cyclus) beterschap - het helpt natuurlijk ook niet dat Billy iedere album aan het re-issuen is met parels uit de archieven...

Gewoon weer een goed en constant album van The Smashing Pumpkins. Moet alles hetzelfde blijven klinken als vroeger? Liever niet wat mij betreft. Vernieuwing is niet altijd een verbetering; klopt! Maar moet het altijd beter zijn? Kan gewoonweg niet. Ik zet elke dag koffie met een ouderwets koffiezetapparaat; nou ja, met een filter en gemalen koffie. De koffie smaakt steeds anders. Soms helemaal geweldig! En ja, soms ook wat minder. Maar altijd beter dan die constante prut die uit een Senseo of elk ander 'cupjes apparaat' komt gesijpeld. Hoe dan ook, ik drink ook mijn mindere bak koffie met veel smaak op. Gewoon; omdat ik toe was aan koffie. Zo ervaar ik dit album ook.

'Monuments to an Elegy' heeft absoluut het kenmerkende geluid van The Smashing Pumpkins, maar is duidelijk meer toegankelijk dan alles wat ze hiervoor hebben gemaakt. Voor mij geen bezwaar. Ook gelijk hun kortste album. Wat jammer. Maar omdat het zo lekker kort en toegankelijk is zet je het wel wat gemakkelijker op. Andere albums moet ik echt meer aan toe zijn. En wil je andere albums écht luisteren moet je er wel wat meer tijd voor uittrekken. Niet erg, doe ik graag als ik eraan toe ben. Maar betekent niet automatisch dat ik dit album niets vind. Zoals gezegd; erg toegankelijk, maar door het stemgeluid van Corgan nog steeds overduidelijk The Smashing Pumpkins. Ook qua sound in zijn algemeenheid. Het gebruik van synth's is zeker niet nieuw voor de band. Maar het komt op mij over dat de manier waarop de synth's worden toegepast eraan bijdraagt dat scherpe randjes meer worden afgerond, waardoor het allemaal meer gepolijst overkomt. Al met al klinkt het album in z'n geheel genomen iets minder uniek dan ik gewend ben van The Pumpkins, maar voor mij nog steeds ZEER genietbaar!!

Eigenlijk ben ik gewoon jaloers op je Keijzm. Ik zou willen dat jouw verhaal op mij van toepassing was. Maar hoe graag ik het ook wil, ik vind het gewoon smaken als Perla, terwijl je Lavazza gewend bent. En dan is Perla op zich prima, maar het vervult je niet met gloed, zoals een lekker bakkie Lavazza kan doen... Ik mis mijn oude helden en zet maar weer eens een plaatje van de troonopvolgers, Silversun Pickups, op... Voel ik daar een traan..??

Een goed, kort en puntig album waar ik met plezier naar luister. Haalt inderdaad vroeger niveau niet, maar who caress??

Ik vind hem persoonlijk beter dan Oceania die ik wat te langdradig vind.

Dat heb ik dan helemaal weer niet. Vandaag nog eens gedraaid en daar staan echt geweldige nummers op en die kan ik hier niet ontdekken. Leuke, puntige pop/rock nummers en dat is het dan wel. Prima, maar niet van een band die voor mij 1 van de belangrijkste ooit is geweest.
Nu was ik er na 3 albums al wel weer klaar mee maar Oceania beloofde voor mij persoonlijk toch wel weer een soort van wederopstanding maar dat blijkt dus van niet (en nee ook Oceania haalt het niet bij de eerste 3 maar vind ik toch echt ijzersterk).

Ik dacht ook dat met Oceania de weg omhoog weer ingeslagen was, daar staan echt een paar toppers (o.a. Quasar en The Chimera) op. Van het huidige album wordt ik nauwelijk warm of koud, One and All en Tiberius hebben nog wel iets, maar lang niet voldoende om een album aan op te hangen.

Helemaal niet slecht, op het eerste gehoor poppier en dus directer dan het wat opgeblazen en vergezochte Oceania. Maar die ken ik niet zo goed, juist daarom. Dit is een meer dan aardige plaat, geen Dream of Melon Collie maar de directheid is er weer. De gouden melodieën die Corgan uit zijn hoed tovert en die hem onderscheiden van het gros van de musici.

Volledig eens met John Self. Hij verveelt geen moment doordat hij zo kort is. Ideaal voor een kort ritje in de auto Tiberius, One and All, Monuments en Anti-hero zijn goede puntige rockers, Being Beige, run & me en drum + Fire lekker poppy en dreamy...

Ik kan er weg van genieten...

Met slechts 9 tracks en krap 33 minuten aan de erg korte kant, maar afgezien daarvan best een leuke plaat. The Smashing Pumpkins komt hier meer poppy voor de dag dan op de vorige paar albums en het meer toegankelijke geluid misstaat de band niet. De gloriedagen liggen inmiddels behoorlijk ver in het verleden en zullen niet terugkeren, maar hier hoeft men zich zeker niet voor te schamen.

Van mij mogen ze nog jarenlang platen blijven maken....dit klinkt na een aantal draaibeurten als een aangename echo uit het verleden.