Stevie Wonder - Innervisions (1973)

Mijn vraag bij Stevie Wonder zal altijd zijn en blijven: Had deze man net zo goede muziek gemaakt als hij niet blind was geweest?

Op dit album bewijst hij in ieder geval wederom dat hij misschien wel het grootste muzikaal talent ooit is. Van heerlijke funky soul tot ballads. Alles zit in deze plaat. En alles van een ongeëvenaard niveau. Vooral het gehoor voor detail is verbluffend. Het zijn vaak de kleine dingetjes die het doen bij Stevie.

En misschien heb ik daarmee mijn vraag wel beantwoord met een Nee. Het is immers zo dat als een zintuig onderontwikkeld is een andere, of de andere, zintuig(en) beter ontwikkeld raken. Zonder twijfel zou dat Stevie Wonder weleens zijn gehoor kunnen zijn.

'Living for the City' heeft voor mij een status an siech vanwege het baanbrekende ietwat rapachtige manier van zingen. Prachtig nummer. Met erg veel gevoel gebracht.

'Don't You Worry Bout a Thing' zal menig persoon wel bekend zijn. Die swingt gewoon aan alle kanten. Erg sterk nummer.

Ik kan nog wel even doorgaan met elk nummer. Geen zwak nummer te bekennen. Een erg intens album voor mij. Het gevoel spat ervanaf.

Ik verhoog met een halfje na het eens weer gedraaid te hebben. Inderdaad heeft elk nummer wel wat op dit album alleen Golden Lady vind ik ietsje minder. Denk ook haast wel dat Stevie de meest gecoverde artiest moet zijn. Van dit album zijn er ook flink wat samples of compleet hele songs overgenomen. De versie van Incognito (Don't You Worry 'Bout a Thing) vind ik zelfs aardig goed gedaan. Stevie in de 70's is top!

Deel 3 van zijn weergaloze 5 op een rij (Music in my Mind, Talking Book, deze, Fulfillingness' First Finale en Songs in the Key of Life)

Als Songs in the Key of Life zijn Opus Magnum is dan is deze het Beste van de rest.........

Dit album is 9 x Prijs....... 9 nummers die alle 9 van een ongeloofelijke schoonheid zijn....... Of het nu het Rustige Visions of het uptempo Higher Ground betreft het steekt muzikaal en artestiek allemaal perfect in elkaar...... Alles past bij elkaar en sluit naadloos op elkaar aan.......
Het was zijn meest creatieve en artistieke periode en of dat nu door zijn spiritueele zoektogt komt of niet het is en blijft geweldige muziek die hij des tijds maakte.........

Dit album word alleen nog overtroffen door Songs in the Key of Life om de dood eenvoudige reden dat hij op dat album het hooge nivo geen 9 maar 21 nummers lang weet vol te houden.........

Stem verhoogd van 4* naar 4.5* alleen maar omdat er een nog beter en completer Stevie Wonder album is.........
Songs in the Key of Life gaat van 4.5* naar 5* (zit alles van Stevie zo eens na te kijken en blijkt dat er stemtechniesch een paar ommissies in zitten)

Toen ik het gemiddelde van dit album zag, kwam ik tot de conclusie dat het vast aan mij zal liggen. Dit album van Stevie Wonder doet mij namelijk vrijwel niets. Ja, u leest het goed: vrijwel niets. Veel luisterbeurten hebben mijn mening over dit album niet kunnen bijstellen. Tekstueel soms best scherp, neem het thema drugsgebruik in ‘Too high’, maar ook de levenles die Stevie geeft in ‘Higher ground’, en wat te denken van bijvoorbeeld het thema sociale woede met betrekking tot bepaalde omstandigheden in de samenleving in ‘Living for the city’. Daarnaast weet de beste man zijn instrumenten goed te bespelen.
Toch heb ik het gevoel dat het meer om de boodschap gaat dan om de soul, maar daar zal menigeen het vast niet eens met me zijn, en dat geeft ook niet. De nummers weten mij gewoon niet te raken, al vind ik ‘Living for the city’ en ‘All is love is fair’ nog enigszins de moeite waard. Ook ‘Higher ground’ vind ik dan nog wel noemenswaardig, maar dan houdt het ook op.
Na de release van dit album stond Stevie’s leven overigens enige tijd op zijn kop. Dit album werd op 3 augustus uitgebracht, en drie dagen later op 6 augustus raakte Stevie betrokken in een zwaar ongeluk. Een vriend bracht Stevie (na een optreden) terug naar huis per auto, onderweg trapte een vrachtwagen die beladen was met boomstronken onverwachts op de rem, wat zorgde voor een frontale botsing. De boomstronken vlogen alle kanten op, en één raakte Stevie. De zwaar bebloedde en bewusteloze Stevie werd naar het ziekenhuis gebracht, alwaar hij tien dagen in coma lag, vanwege een zware hersenschudding. Toen Stevie bijkwam bleek dat zijn reukorgaan was aangetast, en hij vreesde voor het ergste met betrekking tot zijn muzikale carrière. Die vrees bleek nergens voor nodig want zijn volgende album werd een groot succes, en het album wat daarop volgde blijkt voor velen het meesterwerk uit zijn carrière te zijn en werd daarmee een nóg groter succes.
Enfin, voor velen ongetwijfeld één van de meest invloedrijke albums, voor mij een tegenvallend album.

Ik maakte in de verkeerde periode kennis met Stevie Wonder.
Nummers als Happy Birthday, I Just Called To Say I Love You en het mislukte duet met Paul McCartney genaamd Ebony and Ivory vind ik strontvervelend.
Ook zijn bijdrage bij We Are The World was niet bepaald om na huis te schrijven.
Goede doel nummers waren toch al niet aan hem besteed.
That’s What Friends Are For is nog beroerder.
Exit Wonder.

Tot dat hij in 2005 het suffe ingedutte Live8 een positieve impuls gaf in Philadelphia.
Met Master Blaster, Higher Ground en Superstition ontwaakte daar de boel.
Voor mij het beste optreden van deze niet geheel geslaagde Amerikaanse bijdrage.
Vrij snel een mooie verzamelaar aangeschaft.
Geen moment spijt van gehad.

Innervisions voor een paar Euro gekocht.
Volgens een kenner; mijn oom, zat hij hier in de mooiste muzikale periode.
Talking Book en Songs In The Key Of Life werden tevens aangeraden.
Maar je moet nu eenmaal ergens een begin maken.
Motown had met Stevie en Michael Jackson 2 paradepaardjes.
Motown had een grote rol in het muziekgebeuren.

Waarbij Michael Jackson vooral hulp kreeg van Quincy Jones, zat Stevie Wonder voornamelijk zelf achter de knoppen.
Ondanks zijn blindheid is er niks mis met zijn gehoor.
Hij was vooral zelf bepalend voor het geluid.
Speelt veel instrumenten zelf.
Hierdoor hoort hij thuis tussen grootheden als Prince en Lenny Kravitz.

Innervisions is een sfeervol geheel.
Luistert gemakkelijk weg.
Dat is het enige minpunt.
Hierdoor klinkt het misschien te eenvoudig.
Maar het belang van nummers als Living For The City, Higher Ground en Don’t You Worry ‘Bout A Thing is bepalend voor de jaren 70.
Van laatstgenoemde wist ik niet eens dat hij de originele uivoerder was.
Higher Ground kende ik ook in de versie van Red Hot Chili Peppers.
Living For The City blijf ik beschouwen als een treffende korte samenvatting van de soundtrack van Shaft.
Waardig eerbetoon aan Isaac Hayes.

Stevie Wonder heeft "Innervisions" altijd zijn eigen visie gevonden op wat er in zijn wereld gebeurt, met zijn mensen, met alle mensen. Ik vind "Innervisions" Stevie Wonders meest ambitieuze, veelzijdige en inderdaad visionaire album. Het hoesontwerp van Efram Wolff geeft ook een dergelijke suggestie af. Het album klinkt swingend en is een mooie mix van soul en funk, maar onder de oppervlakte gaat een donkere realiteit schuil. Bijvoorbeeld het swingende "Living for the City" is feitelijk een dramatische auditieve thriller over een plattelandsjongen die in New York te maken krijgt met misdaad en dood. Het lijkt wel of Wonder een politiek motief heeft. Nummers als het melancholische "Visions", het funky "Higher Ground" en het broeierige "Jesus Children of America" beschrijven een Amerika dat in een hoog tempo uit elkaar valt. Ten tijde van de release van dit album heeft Stevie Wonder eens gezegd dat hij voelde dat er iets heel, heel ingrijpends ging gebeuren. Er gebeurde inderdaad een vreselijk auto-ongeluk tijdens de promotietoer waardoor Stevie Wonder in coma raakte en zijn reukvermogen verloor. Het begin van een nieuw hoofdstuk zo te zeggen. Ik kan niet echt een track aanwijzen die ervoor mij uitspringt, maar misschien is dat juist wel de kracht en maakt het "Innervisions" tot een hele mooie plaat.

Ik ben om: dit is voor mij Stevie Wonder's beste album. Ja inderdaad, nog net wat beter dan Songs In The Key Of Life. Maar ja, wat is beter: ook dat is een briljant album. Deze 9 songs echter vormen zo'n prachtig geheel, zijn stuk voor stuk zo ontzettend mooi en / of funky en daarnaast soms zo aangrijpend: veel betere soul / funk muziek zal je niet snel vinden.

Het album heet niet voor niets Innervisions. Stevie ventileert, net als Marvin Gaye op What's Going On, regelmatig zeer maatschappij kritische teksten. De boodschap op nummers zoals Too High (drugs), Living For The City (racisme in New York) & het werkelijke sublieme He's Misstra Know -It-All (tegen Nixon) komt duidelijk door.
Stevie bespeelt op dit album weer praktisch alle instrumenten, schreef alle nummers & teksten en produceerde de plaat. Het muzikale wonderkind in de bloei van zijn leven, dat horen we op Innervisions. Het is één van de 'landmarks' uit de soul geschiedenis.

De inmiddels 68 jarige Stevie Wonder is een legendarische artiest, die al op 12 jarige leeftijd bekend werd met zijn eerste hitsingle “I CALL IT PRETTY MUSIC BUT THE OLD PEOPLE CALL IT THE BLUES PART 1”, dat hij in 1962 uitbracht. In 1963 verscheen “FINGERTIPS PART 1” en daarmee bereikte hij de eerste plaats in de Amerikaanse Billboard Hot 100 en was zijn zijn gevestigd. De blind geboren Stevland Hardaway Judkins werd op 13 mei 1950 te vroeg geboren in Saginaw Michigan USA, wat de oorzaak van zijn blindheid is. Hij ontwikkelt zijn aangeboren muzikale talent in rap tempo, leert instrumenten te bespelen, zingen en componeren. Als de jaren ’70 aanbreken heeft hij al veel hit succes in de sixties gehad, maar hij wil meer. In oktober 1972 verschijnt “TALKING BOOK” en dat zou je het eerste van de vier toppers in de jaren ’70 van Stevie Wonder kunnen beschouwen. Nummer 2 in die reeks in “INNERVISIONS”, dat op 3 augustus 1973 uitgebracht wordt. Een werkelijk briljant album, waarop Wonder zich opnieuw overtreft. De 9 tracks zijn typische Stevie Wonder songs, maar het geheel vormt een concept waarop hij zijn kritische blik op de wereld anno 1973 laat horen. Met het voor de gevaren van drugs waarschuwende “TOO HIGH” opent het album, in “LIVING IN THE CITY” wordt de rol van de zwarte man in New York onder loep genomen en in die ruim 7 minuten durende track worden discriminatie en onderdrukking van de de Afro-Amerikaan als grote problemen genoemd. Helaas is er wat dat betreft nog niet veel verandert, anno 2019. Met de later gecoverde songs “HIGHER GROUND” (onder andere door Red Hot Chili Peppers) en “DON’T YOU WORRY ‘BOUT A THING” (hit voor Incognito in 1992) komt het 44 minuten durende album aan bij het slotakkoord, “HE’S MISSTRA KNOW-IT-ALL”, een mooi verbloemde aanklacht tegen de president van Amerika in die jaren, Richard Nixon. Na “INNERVISIONS” verscheen “FULFILLINGNESS’ FIRST FINALE” in 1974 en zijn absolute meesterwerk “SONGS IN THE KEY OF LIFE” in 1976. De jaren ’70 waren voor Stevie Wonder zijn meest creatieve jaren en die albums klinken nog steeds en “INNERVISIONS” is daarop geen uitzondering.