Thunder - Wonder Days (2015)

En zie. Hij staat er zelfs al op. Kudo's!

En vier versies zullen hiervan beschikbaar zijn: klik.

En een liveversie van het titelnummer is al beschikbaar: klik.

Op de 2 disc editie een live concert van Wacken 2013, kan natuurlijk gewoon interessant zijn.

Mijn hoop is groot. Voor mij zou dit zomaar dé release van 2015 kunnen zijn....

Nog meer voorsmaakjes: klik. De songtitels rechts zijn klikbaar!

Dat klinkt zeer goed. Ook stevig op momenten.
Thunder staat voor kwaliteit blijkt wel weer.

Wow. Wat een vette riffs in die eerste song al gelijk. En wat kan Danny nog goed zingen zeggen.
Ik voel een beste plaat vh jaar aankomen...

De ballads zijn er, de midtempo songs zijn er. De solo's, het stevige drumwerk. Zelfs een Barracuda-achtige riff. Ballenrock, waar ik erg blij van wordt.

Dat het internet een buitengewone mooie uitvinding is, heb ik al vaak gezegd. Ik heb nog niet het album an sich, wel een virtuele versie, if you catch my drift. Het gewone album met zijn elf nummers duurt achtenveertig minuten en bevat typische mooie Thunder songs dat de vele facetten van Thunder laat zien. Op de fantastische stem van Danny zit nog geen greintje sleet, ik word er warm en blij van. Zalig dat ze weer een album hebben gemaakt, het is pas als je iets niet hebt, dat je beseft wat je mist.

Topper, ik vond Shooting At The Sun de laatste echt goede Thunder plaat, deze nu een paar keer gehoord, maar is echt wel weer ouderwets goed...erg sterke productie ook, er is werk van gemaakt!

Wat een krachtige plaat, vol autobiografische teksterij.

Stevig en avontuurlijk gitaarwerk met zelfs een Morello-achtige solo in het eerste nummer.
Verder veel boogie, rock'n'roll, partysongs, maar bovenal een volwassen en toch speelse sound.

Heerlijke rockplaat. Ze beginnen gelijk al lekker vlammend met het mooie "Wonder Days". Vocaal ook een prachtig nummer. De tekst grijpt terug naar een lang vervlogen tijd (van de mannen zelf), maar dat was ook wel te verwachten met zo'n titel en hoes. "The Thing I Want" is echt zo'n nummer die deze zomer bij mij nog regelmatig zal voorbij komen. Een lekker melodieus en energiek rocknummer waar je bijna vrolijk van word.
"The Rain" is wat langzamer en rustiger, waardoor de vocalen van Danny Bowes een nog meer centrale rol krijgt.
Verder vind ik "The Prophet" nog een sterk nummer, wat vooral komt door het fijne rollende, stuwende gitaarwerk dat ik wel kan waarderen. Ook het wat langere "When the Music Played" kan ik nog goed waarderen.
Afsluiter "I Love the Weekend" vind ik eigenlijk de "zwakste" compositie van de plaat. Instrumentaal een erg lekker nummer, maar tekstueel gezien heeft het niet zoveel om handen.
Lekkere plaat waarop de mannen van Thunder laten horen dat ze nog lang niet afgeschreven zijn.

I Love the Weekend is een typische partyrocker, erg 80's.

Nu is Thunder live ook altijd wel een partyband, dus ik snap wel dat ze zo'n song opnemen. Ik ben er niet gek van, maar het past wel bij de band.

Wonder Days (titelsong) is echt een weergaloos nummer, begint als een bluesrocker, maar heeft een middenstuk dat echt supermooi is. Ook de Morello-achtige slide solo is niet misplaatst.
Thunder zet zichzelf met deze plaat weer goed neer. Nu hopen dat het nieuwe fans aantrekt.

Lekkere rockplaat, dat wel, maar het onderscheidende ontgaat me. We een oase tussen alle bagger die tegenwoordig uit komt, maar in de jaren 80 was dit gewoon een goeie plaat geweest...en nu ook, maar aan een 4 kom ik niet.

Ik hoor goede verhalen over dit album. Ik was naar aanleiding van de laatste paar albums een beetje 'Thunder-moe' eerlijk gezegd. Hopelijk wakkert dit album de vlam weer een beetje aan!

Ik vind de laatste twee Thunder platen ook niet de beste. Teveel blues en middelmaat. Deze Wonderdays grijpt meer terug naar het hardrock geluid van de eerste 3 platen en Magnificent Seventh/Shooting at the Sun. Een waardige comeback dus.

Heerlijk rollend stampwerk, prachtig voor op de Duitse Autobahn. Eindeloos scheuren maar......

Dit is mijn eerste kennismaking met Thunder. Ben afgegaan op de lovende berichten hier. Maar eerlijk gezegd doet het mij over het algemeen nogal gedateerd aan. Goed, dat wel, maar soms wat oubollig. (Excuses aan de fans!)

Hoe is het vroegere werk van deze band? Want ik blijf wel benieuwd.

Het debuut is sleazy bluesy rock en ik hoor op "Wonder Days" wel wat verwijzingen naar dat geluid, maar wel harder en directer met minder galm.
Thunder was in midden jaren 90 van mening dat ze niet wilde doen wat van ze verwacht werd. "Behind Closed Doors" is daardoor lekker divers en mijn absolute favoriet. Naast het vertrouwde geluid ook nummers met funk (echte trompetten op track 2!), naar metal neigende stukken en grunge is er ook lichtjes, terwijl ze zich daar qua tekst in "Preaching from a Chair" juist kritisch over uit lieten.
"Giving the Game Away" is ook een experiment dat niet iedereen geweldig vond.

Thunder stond en staat in ieder geval voor classic rock met kwalitiet. Als dat oubollig is...

De betekenis van oubollig wordt steeds negatiever.
Lees ik net op internet, ik kende het woord maar al te goed maar of het ook positief kan zijn vroeg ik me af. In het geval van Thunder wel voor mij in ieder geval

Ik denk dat nostalgisch hier het juiste woord is. Zie ook de hoes. Op een foto in het boekje staat een oude Ford Escort. De eerste auto van mijn ouders was zo eentje, maar dan een metallic blauwe.

Volgens mij is blues georiënteerde hardrock op zich redelijk tijdloos en zo ook de muziek op dit album. Wel vind ik het een tikkeltje krachteloos klinken. Je hoort dat de mannen een dagje ouder zijn. Ze doen waar ze goed in zijn en hebben niet meer de drang zich te moeten bewijzen. De laatste van Deep Purple geeft mij ook dit gevoel.

Ik vind oubollig ook maar een negatief woord.

Thunder doet waar ze goed in zijn. Ik snap niet hoe het anders had gemoeten, met raps? met electronica? dubstep?
Ik vind het ook nergens niet overtuigend. Binnen het genre laat Thunder juist zien hoeveel power ze nog hebben.

Gedateerd slaat ook gewoon nergens op, dat vind ik zo'n rare term. Er word zoveel muziek gemaakt, die vroeger al gemaakt werd: bluesrock, folk, synthpop, jazz, raggamuffin, house, etc. Dan kan je elke band wel gedateerd noemen.

Thunder had altijd een meer hardrock geluid dan bijvoorbeeld Great White, en dat laten ze op deze plaat ook weer horen. Ach, ik vind alle muziek wel goed, van moderne synthpop tot oubollige hardrock.

Ik ben enthousiast. De composities zijn zonder bijzonder uitgekiend en avontuurlijk (met uitzondering van I love the weekend). Grappig is dat een paar thema's (gitaar-riffs) een paar keer terug komen in verschillende nummers, dat schept cohesie, tof. De muziek is nostalgisch met een wat verdrietige ondertoon: lang vervlogen jeugd! Verder valt op dat de sfeer relaxed is, maar zonder de softe krachloosheid van bijvoorbeeld "giving the game away".

Wat een fantastisch album is dit zeg! Samen met de eerste twee het beste dat ze gedaan hebben vind ik. Al klinkt deze wel behoorlijk anders dan die eerste twee op de één of andere manier. When the music played is voorlopig favoriet hier. Met die heerlijke tempowisselingen! Ben ik helemaal niet gewend van Thunder maar het pakt fantastisch uit.

Goed album van Thunder. Bowes blijft 1 van de beste rockzangers. En live ook zeer sterk.
Voor diegene die ze nog nooit live heeft gezien, 15 november in Tilburg. I'll be there.

Ik kan me alleen maar aansluiten bij Vielip, met dit verschil dat ik er een half puntje bij plak. Voor mij is dit een van de beste hardrockalbums van dit jaar. De energie en gretigheid spat er vanaf. Uiteraard pakkende songs, mooie ballads en met voor mij The Prophet als lekkere stevige verrassing, maar ook nrs 1,2 6 enz zijn heerlijk. Ach eigenlijk staat er geen enkel zwak nummer op en is het gewoon dik 3 kwartier genieten van deze ouwe rotten die laten horen nog zeker niet met pensioen te hoeven. Nou hopen dat dit een vervolg kunnen geven en niet weer een keer afscheid gaan nemen

Been there? I was! Great!

ik was er ook. prachtig concert!!

Was er (uiteraard) ook. Hele diepe buiging voor de band. Het was echt geweldig, wat een speelplezier, wat een enthousiasme, wat een topband is het toch

En toch ging ik overstag wanneer ik de twee cd versie vond in de Media Markt godbetert te Brugge een aantal weken geleden... want ik ging toch nooit nieuwe cd's kopen maar eerder een jaartje wachten? De tweede cd bevat een optreden van Wacken 2013 en die komt nog wel aan de beurt. Heerlijk is het belangrijkste, het album zelf waar ze nogmaals hun klasse tonen en waar het stevige maar warme geluid heerlijk uit mijn speakers knalt. Hier is een zanger aan het werk die vijfentwintig jaar na het debuut nog niets aan kracht heeft ingeboet. Groep met albums om te koesteren.

Heerlijk album. Dit blijft een goede band.

Kan zich meten met de betere albums van de band. Knap hoor, als je na zoveel jaar nog zo'n fijn album uit kunt brengen.

Een fijne plaat van de Britten. Er komt geen sleet op en zeker niet op de stem van Bowes, wat is deze man toch gezegend met een prachtige stem. Wonder Days is een vrij consistent schijfje, hoewel de mannen wat minder 'rocken' dan in de beginjaren klinken ze wel gerijpter en heeft de muziek wat aan diepgang gewonnen. Van heerlijke bluesrock, tot prachtige pianoballads en daartussen in liggen nog enkele stemmige stukken waarbij de heren niet schromen om veel arrangementen aan bepaalde songs toe te voegen. Dat ik Barracuda van Heart terug kan horen in The Prophet, het zij ze vergeven. Het is met vakmanschap gedaan en ze weten handig de valkuilen te omzeilen om te voorkomen dat het een kopie is. Hoewel de rocksongs de plaat een boost geven vind ik de wat rustigere nummers interessanter. Opener Wonder Days en The Thing I Want vind ik weinig interessant. Black Water, The Rain, Broken of het broeierige Serpentine, dit vormen voor mij de songs die de plaat naar een hoger niveau tillen. Helaas kan ik dan weer een stuk minder met een track als Resurrection Day of een wat obligate rocker als I Love the Weekend. Desalniettemin weten de heren mij in algemene zin weer aangenaam te verassen.