Europe - War of Kings (2015)

Ik heb die single gehoord idd en die beviel me wel, weer totaal anders. Hun laatste elpee beviel me totaal niet, het geluid en het materiaal... alsof het niet af was op sommige momenten. Daarom, kijk ik juist zo uit naar hun nieuwe plaat, het duurt me gewoon te lang...

Niet af? Zo ervaar ik dat helemaal niet. Ik hoor geinspireerde nummers met een kop en staart.

Ja het duurt lang, zeven jaar inmiddels. En voorlopig gaat ie ook nog niet verschijnen. In 2024 krijgen we een documentaire over de band. En pas voor 2025 staat er een nieuw album gepland. Mijn voorgevoel zegt dat ie tegen gaan vallen. Hopelijk krijg ik geen gelijk.

2025 Pas!? Eerst was het eind vorig jaar meen ik, maar uitgesteld naar 2024. Maar nog een jaar wachten dus? Da's kut, als ik ergens naar uitkijk Europe. En Priest, maar dat is niet zo lang wachten meer.

Het zou me zeer verbazen als die plaat er dit jaar al komt. Volgens de laatste berichten hopen ze dit jaar wel met de opnames te beginnen maar that's it. Wat Faalhaas al zegt; die documentaire moet er nu dan toch eindelijk eerst komen. Zelfde verhaal; ook al vertraging want had in 2023 al klaar moeten zijn.

Ze zijn ook niet de jongste meer. Joey's stem lijkt wat achteruit te gaan. Misschien is het goed dat ze het even een jaartje rustig aan doen.

Joey's stem is sinds de doorstart in 2004 al anders dan vroeger. De echt hoge noten haalt hij niet meer en weet dat live handig te omzeilen. Qua studiowerk schrijven ze sowieso in een heel andere stijl vergeleken met het oude werk. Een stijl die Joey's stem beter past. Maar live klinkt hij nog steeds heel acceptabel vind ik. Zeker in vergelijking met andere tijd- en genre genoten.

Ja in de jaren 80 zong hij echt als een nachtegaaltje. Dat komt niet meer terug en dat hoeft ook niet. Daar hebben we de oude albums voor.

Nu idd wat heser en rauwer en dat past heel goed bij de huidige stijl. Ik heb sowieso heel veel respect voor ze. Tis al meer dan 40 jaar geleden dat ze begonnen in vrijwel dezelfde bezetting als nu. Hoeveel bands kan ze dat navertellen, slechts een handjevol. Hun grote concurrent destijds, Bon Jovi, bakt er niet veel meer van. Mede omdat het opperhoofd niet meer met goudhaantje Sambora door één deur kan. Dan heeft Tempest het toch beter aangepakt.

Ik had van beide bands posters op mijn kamer, en mijn voorkeur ging altijd uit naar het in mijn ogen iets ruigere Bon Jovi. Daar moet ik nu toch wel van bijkomen, Europe heeft zich uiteindelijk beter bewezen.

En ok, de bezetting met Marcello bleek toch niet te werken en daar moesten ze even van bijkomen. Dat mag toch. Maar ze hebben zich herpakt en werden met elke release weer een stukje beter. Tempest bleek Norum nodig te hebben om écht te shinen.

De Time Capsule tour is voorbij en nu opnieuw lijken ze een soort van break in te lassen. De documentaire zal een soort zoethoudertje zijn neem ik aan. Al kijk ik daar ook zeker wel naar uit. En hopelijk gaan ze in 2025 dan echt weer knallen en weten ze op opgaande lijn van Walk The Earth voort te zetten. Het is namelijk mijn favoriete Europe album sinds hun wederopstanding.

Op de site van Classic Rock Magazine kwam ik destijds single Days of Rock N Roll tegen. Deze zou de aanzet worden tot (her)ontdekking en -waardering van Europe. Een ouderwetse shuffle, jaren '70 stijl op z'n Status Quo's maar dan alsof gespeeld door Deep Purple.
Geproduceerd door de Amerikaan Dave Cobb met onder meer popnamen als Take That op zijn cv, opgenomen in Stockholm. Hij schreef aan enkele nummers mee. De meeste muziek is van de hand van zanger Joey Tempest, met toetsenist Mic Michaeli als goede tweede en bassist John Levén als derde componist. Gitarist John Norum en drummer Ian Haugland kregen ook schrijfcredits.

Als album biedt War of Kings véél variatie. Het titelnummer opent midtempo stoempend de cd, gevolgd door het felle Hole in My Pocket waarna de elektrische piano van Michaeli het swingende Second Day aftrapt. Tempest zingt nog altijd helder en krachtig maar heeft met het ouder worden iets meer laag in de stem gekregen. Dat past bij de muziek, die ver is verwijderd van de commerciële hoogtijdagen.
Blues en hammondorgel in Praise You, ik moet bij Norums gitaarwerk denken aan het beste subtiele werk van Ritchie Blackmore. Meer hints naar Deep Purple in het vol-vet-log rockende Nothin' to Ya, waar ik Don Airey en wijlen Jon Lord goedkeurend zie knikken, terwijl Norum een geluidsmuur opwerpt. Bovendien blijkt weer eens hoe bedreven Levén en Haugland zijn in het neerzetten van een denderende rockgroove.

California 405 heeft iets dergelijks en behoort tot mijn überfavo's van Europe. Een Hammond, een melodieuze riff en ijzersterke melodielijn: werkelijk álles komt hier samen. Dan mijn Days of Rock N Roll, dat goed is maar nog niet eens tot de absolute topnummers van dit album behoort. Stoempende hardrock inclusief een snelle gitaar- én toetsensolo bij het midtempo Children of the Mind.
Het langzamere Rainbow Bridge doet denken aan... Ritchie Blackmore's Rainbow, mede dankzij een oosterse toetsenlijn á la Gates of Babylon. Hoe pakkend bouwt Norum hier zijn solo op!

Een dikke scheut blues in Angels (with Broken Hearts); ik hoor echo's van Rainbows Catch the Rainbow of Purples Wasted Sunsets. Tegelijkertijd ontzettend Europe; de gelijkenissen op dit album zijn niet gejat van hun jeugdhelden maar door die jeugdhelden geïnspireerd, waarna er wel degelijk een eigen geluid ontstaat. De genen van de Zweden kleuren paars.
De cd sluit af met de swingende grooveriff van Light It Up met een glansrol voor Haugland. Gelukkig heb ik een uitgave met als bonus het instrumentale en ingetogen Vasastan. Als post scriptum keert na enkele seconden stilte een zwaar stukje War of Kings terug met een maf slotakkoord als laatste geluid.

Vijf getalenteerde topmusici in creatieve topvorm. Vijf sterren van mij.

Op weg naar het concert van Europe, komende vrijdag in Eindhoven, beluister ik een zelfgemaakte afspeellijst van Europe. Dan valt me op hoe enorm drummer Ian Haugland door de jaren is gegroeid.

Hoor bijvoorbeeld eens hoe hij in de relatief eenvoudige compositie Praise You breaks en fills doet. Grandioos.

Mooi dat je hem noemt! De beste man is inderdaad en meer dan bekwaam slagwerker. Vroeger al vond ik maar sinds de doorstart hebben we een heel andere kant van hem leren kennen. Helaas spelen ze het nummer Praise you amper live. Destijds tijdens de War of kings tour wel en dat was elke keer weer een genot. Ik ziit nog in dubio voor komende vrijdag. Wie weet tot dan

Eigenlijk vanaf dat ze doorbraken hier te lande heb ik dit gezelschap nooit serieus genomen. Te glad, te vieesch noch visch, te onecht en vooral te veel haar…
Toen ik vanochtend de bandnaam op de tijdlijn van MuMe zag prijken, heb ik dit album gewoon uit nieuwsgierigheid eens op Tidal gezet. En verdomd, het bevalt me! Doet me denken aan een kruising van Rainbow, Dio, en Led Zeppelin. Zeer degelijke rockplaat. Eens kijken of die nog ergens op vinyl te vinden is.
Dank aan de vorige poster, mijn ouders en onze lieve heer;-)

Leuk dat de drummer eens apart genoemd wordt, ook eens gedaan bij BOB of LLAE, de man geeft met hele subtiele invullingen echt swing aan de nummers. Saaiere nummers krijgen daardoor soms net even dat stukje waardoor je toch opeens je hoofdje mee gaat bewegen. Ik vind hem geweldig.

Robertoooooh schreef:

Herkenbaar die tegenstelling, ook voor mij was Europe te glad (hun eerste twee albums trouwens niet), al valt er zelfs in de dagen van grote kapsels (1986 - 1991) altijd wel íets te genieten. Toch was The Final Countdown allesbehalve een aansporing voor mij.
De ommekeer begon in 2015 toen ik dit War of Kings ontdekte en vooral toen ik begin dit jaar eens echt door hun discografie heenging. Alles vanaf hun comeback in 2004 met Start from the Dark staat vér van pophardrock en vanaf Secret Society uit 2006 hebben ze een sterke balans tussen melodie en heavy, inderdaad de namen die jij noemde. Ik gaf diverse albums vijf sterren.

Ha ha, taart! Gescoord op ebay.de
Inmiddels ook de opvolger beluisterd. Wat leuk, zo’n tweede kennismaking.

Ben benieuwd wat je daar van vindt. Hij bevalt mij persoonlijk nog een tikje beter.

Ook leuk! Vind ze beide goed. Heb geen voorkeur. Of het moet zijn dat deze albumcover (WoK) een stuk fraaier is.

Ik vind juist die andere cover (Walk The Earth) geweldig!

Over smaak valt niet te twisten. Over of jij smaak hebt wel