Bob Dylan - Shadows in the Night (2015)

Ik verwacht inderdaad dat dit album in heel veel paar aarzelende handen zal belanden. Omdat het zo'n 'onverwachte' release is die veel wenkbrauwen heeft doen fronsen heb ik geprobeerd in mijn recensie een zo duidelijk mogelijke uiteenzetting neer te zetten van de verschillende kanten van dit album.

Ik ben blij dat je blijkbaar vindt dat ik daar goed in ben geslaagd!

Ik sta er verbaasd van dat elke scheet die deze zanger laat zo de hemel in geprezen wordt, begrijp me niet verkeerd ik ben fan van het meeste werk wat hij heeft uitgebracht maar het wordt tijd dat hij eens op zijn lauweren gaat rusten.

Ik ben bang dat jij dat niet meer gaat mee maken, Bob gaat nog wel enige decennia's door
Reviews for Shadows in the Night by Bob Dylan - Metacritic

Ik dacht even dat ik mijn mediaspeler op shuffle had staan, want het album begint met een opvallend rustig/lazy zingende Dylan. I'm a fool klinkt overigens erg prettig en Dylan is erg goed bij stem (los van wat er mogelijk in de studio aan is gesleuteld).
Hierna dacht ik dat er ergens een uptempo nummer tussen zou zitten, maar niets is minder waar. Komt ook omdat ik mij bewust even niet had verdiept in dit album alvorens het uitkwam. Slide gitaar, warme klanken en een soms ietwat ongeïnspirerende Bob. Al met al toch wel een interessant projectje die niet hoogstaand is, maar heerlijk voor de late avond.

Is het album nu al te koop of moet ik echt nog wachten tot 3 februari?

Sommige platenzaken hebben hem sinds gisteren te koop, maar de officiële releasedatum is 3 februari.

4 x beluisterd , nie slecht maar ook niet zeer goed .... ik hoor hem toch veel liever zijn eigen composities zingen en schrijven ... leuk tussendoortje van Bob , maar zeker geen belangrijk album .........

Veel jubelreviews gezien en gelezen. Vannacht een paar keer gedraaid, en als late night plaatje doet 'ie het goed. Maar vooralsnog kan je dan toch beter In the Wee Small Hours of Only the Lonely opzetten...Geen idee hoeveel sterren dit verdient.

Ja, eigenlijk vind ik dat Dylan zijn eigen composities beter zingt dan die artiesten die hem coveren (heel enkel uitzonderingen daargelaten.
Liedjes die Sinatra gezongen heeft worden daarna door anderen ook nauwelijks beter gedaan.

En zeker niet door Dylan, die hier behoorlijk amechtig klinkt ( ik zie de zuurstoffles a.h.w. al om de hoek van de zangcabine staan ), al hoor ik hem nog liever dan elke would-be crooner à la Jack Jones met dit materiaal.

Als je naar Shadows in the Night luistert, moet je de door Sinatra gezongen liedjes maar even helemaal vergeten, en dus ook niet vergelijken. Toevallig had ik gisteren en eergisteren weer eens het prachtalbum Where Are You van The Voice beluisterd, een volmaakte Sinatra-plaat (vind ik) waar Dylan hier ook uit heeft geput. En al is Dylan al zijn hele leven een bewonderaar, zijn vertolkingen zijn van een geheel andere orde. Ik vind op dit moment, na het album nog niet vaak genoeg te hebben beluisterd (dus ik houd een slag om de arm) dat de emotie niet op elk nummer even duidelijk doorklinkt, en dat is waar het om gaat, niet hoe goed de stem is (en dan kun je toch nooit aan Sinatra tippen).Het album begint prachtig met een zeer overtuigend I'm a Fool to Want You, maar geleidelijk hoor ik wel een paar minder sterke nummers. Nog een paar draaibeurten dan maar voor ik mijn punten geef. Wel onderschrijf ik nu al de constatering van RoyDeSmet,dat het album zich niet als een geheel laat beluisteren. Hoe dat komt, daar ben ik nog niet uit.

Droombolus: ik ben dol op Jack Jones!

Eigenlijk heb ik Sinatra nooit goed leren kennen. Zulke muziek kon absoluut niet door de beugel in mijn jonge jaren. Door dit album van Dylan ben ik me deze week eens meer in de Stem gaan verdiepen. En er is een wereld voor me open gegaan waar ik nog lang niet ben uitgeneusd. Grote kans dat ik daarom een mooi album van Sinatra ga aanschaffen ipv deze coverpoging van Dylan. Merci Bob!

In dat geval is in ieder geval Come Fly With Me absoluut onmisbaar.

Naar mijn idee.

Jammer dat er in jouw tijd zo tegenaan gekeken werd.

Tegenwoordig is het behoorlijk gangsterlijk dus wees niet bevreesd.

[quote]kistenkuif schreef:
Eigenlijk heb ik Sinatra nooit goed leren kennen. Zulke muziek kon absoluut niet door de beugel in mijn jonge jaren/quote]

Ook ik ben vaak genoeg uitgelachen omdat ik van de platen van Frank Sinatra hield. Dat was natuurlijk te burgerlijk, en een beetje "square". Dan was er natuurlijk ook nog eens het verhaal over zijn mogelijke banden met de maffia. En zo heb ik wel meer zaken over Sinatra gelezen die niet erg voor hem pleiten.
Maar op dit forum gaat het natuurlijk over zijn muzikale prestaties. Dat had Dylan al snel door.

The old crow minstrel show maar dan letterlijk. Lounchy Bob is ideaal om 's avonds laat bij te onthaasten.Hij zingt in ieder geval een stuk beter dan op zijn kerstalbum 'Christmas in the Heart' uit 2009.

Dan zou ik gelijk voor deze Masterworks boks gaan. Kost een scheet en 2 knikkers ..........

Mooi boxje zeg voor die prijs.
Ik heb ooit Songs for Young Lovers ,In the Wee Small Hours,Songs for Swingin' Lovers!
In zo'n open boxje gekocht voor ongeveer dezelfde prijs.

Ziet er indrukwekkend uit, 9 cd's is niet niks. Na eerdere suggesties en pm-tips, kan ik wel even vooruit met Sinatra. Dank u allen. Terug naar Bob? 't Is tenslotte zijn feestje...

Dat valt mij op bij elke nieuwe Dylanplaat. Recensenten struikelen over de superlatieven, iedereen holt naar de winkel om 'm aan te schaffen en daarna dooft de interesse snel.

Inderdaad.
Dylan is en blijft een held, maar niet elke scheet ruikt even zoet.
Kort geleden nog is The Complete Basement Tapes Bootleg Series unaniem de hemel in geprezen, maar sinds de release is er hier op MuMe nauwelijks nog aandacht voor.

Wat zegt de aandacht die een album op MuMe genereert over de waardering van het album zelf? Niet alles, toch? Sommige dingen hebben een vanzelfsprekende kwaliteit, gewoon erg goed, daar heb ik dan weinig aan toe te voegen.

Nee, dat zegt natuurlijk niet alles. Het gaat mij er meer om dat -naar mijn gevoel- elke nieuwe release nogal gehyped wordt. Ergens las ik: "Dylans stem heeft nog nooit zo mooi geklonken!"

Daar komt uiteraard nog bij, dat de financiële drempel ook een rol heeft gespeeld. Er zijn gewoon minder muziekminnaars die tot aanschaf zijn overgegaan, en zonder luisterervaring heb je er natuurlijk ook niet zo veel over te melden. Mijn opzij gelegde aankoopbedrag (ik ben helaas verre van vermogend) vond ik goed besteed. Geniet nog bijna dagelijks van de schijfjes.

Dylan is de Coole Opa van de rock. Zo ene op wie iedereen toch al zeer gesteld is en die ons in de loop van zijn latere leven telkens weer met toffe cadeautjes komt verrassen. Vermoedelijk als vele anderen heb ik een gróót zwak voor Dylan; echt slechte platen heeft ie al ca. 25 jaar niet meer gemaakt en als er iets ondermaats tussen zit (zijn kerstplaat) dan wil ik het hem direct vergeven, ik vind het gewoon fijn dat ie er nog is en van zich laat horen, alleen zijn aanwezigheid al maakt me vrolijk.
Dat is geen objectieve kritische blik, hè. Ik weet het. Maar het is Bob Dylan. Lang leve Dylan.

Intikker..? Eén van de grootste hits van Sinatra is Strangers in the Night. Misschien dat de titel van dit album daar naar verwijst. Dieper gravende exegese laat ik over aan echte Dylankenners.

Dat wist ik ook wel hoor . Een nummer vol met scooby dooby dooby do's. In het nummer 'Picture Book' delen The Kinks nog een aardig plaagstootje aan Ol' Blue Eyes door ook te scooby do'en. Ik dacht ook dat his Bobness naar 'Strangers In The Night' verwees maar was ook een beetje geïntrigeerd door het woord 'Shadows' in de album titel.

Ramses Shaffey had wel een soort verloop die je ook bij Bob Dylan ziet. In de jaren 60 de dichter en vernieuwer en in de jaren 70 de superster, waarna van 1980 tot 1997 er ineens niets meer van hem deugde, geen plaat meer verkocht, zalen bleven leeg, een icoon van vroeger.
Waarna totaal onverwachts het publiek helemaal omging, hij kan niets meer verkeerd doen, al roggelt hij zijn nummers piepend en nauwelijks verstaanbaar, een oude chagerijnige opa en iedereen vind het leuk, wat hij doet maakt niet uit, alles is even fantastisch, omdat het Dylan is.
Dat had Shaffey ook. Toen hij vloekend en chagerijnig in een verpleeghuis zat omdat hij al zijn hersencellen had weggezopen vond iedereen hem ineens weer schattig.

De intimiteit van dit album komt naar mijn beleving het best tot zijn recht als je het met een hoofdtelefoon beluistert. Het is erg mooi opgenomen en helder van geluid. Helaas kan dat niet verbloemen dat Dylan voor dit repertoire geen geweldige zanger is. Kan me dan ook best inleven in die users die er niet zo veel geduld voor hebben. Maar voor de kleine uren blijft het toch best een redelijke luisterervaring. Mooiste nummers vind ik I'm a Fool to Want You en ook in Autumn Leaves vind ik de emotie mooi doorklinken.

Rake vergelijking, devel-hunt. Ik moet zeggen dat ik Modern Times (2006) als het laatste Dylan-album zie waarin hij artistiek nog echt van betekenis is. Zijn recente albums en bijna gênante optredens in zijn 'never-ending' tournees van de laatste jaren, de commerciële exploitatie van (ooit terecht) terzijde gelegde nummers in een eindeloze reeks Bootleg Series, het kunstmatig in stand gehouden imago van tot op de draad versleten zijn maar nog net zonder rollator op een podium kunnen staan: "Kijk toch eens wat onze held nog kan!". Ik denk dat ik binnenkort maar eens een stukje Journaal-zendtijd ga opeisen om aan de wereld dit verborgen vreselijke nieuws te brengen: Dylan is niet meer. Hij mag van mij rusten in vrede en 95 worden op een leuke boerderij met een 30 jaar jongere blom, van mijn part, maar niet verder langs deze weg naar beneden. Wat heeft Dylan nou echt te zoeken in het repertoire van Sinatra. Helemaal niks toch. Had dan Woody Guthrie gekozen, of Charles Aznavour, waar hij bewondering voor had, of Elvis desnoods. Maar dit.... Ik heb het goed beluisterd, maar aan deze Dylan-liefhebber is het niet besteed. Wat de Volkskrant of applausmachine Dylaninnederland.blogspot.nl ook mogen beweren.

Same here...

Met de hoeveelheid muzikanten uit de jaren 60/70 die er de laatste jaren overlijden, ben ik stiekem toch elke keer weer beetje blij dat de ouwe held nog onder ons is

En dan nog even dit...
Restless Farewell
Frank Sinatra's 80th Birthday Tribute, 1995