Fischer-Z - Red Skies over Paradise (1981)

Briljante licht wave plaat. Tekstueel kritisch en muzikaal heerlijk puntig maar toch warm op zijn tijd en zelfs goed voor een feestje (Marliese!).

De gele sterren zijn voor nummer 1, 3 en het fantastische Battalions of Strangers

Na Word Salad met de klassieker The Worker, is dit Red Skies Over Paradise een waardige opvolger en wat toon bereft zelfs misschien nog wel wat pittiger...getuige ook het nummer Cruise Missiles ten tijde van de kruisraketten die ook in nederland destijds voor zowat de laatste grote demonstratie zorgde. Kant A heeft met opener Berlin direct een link met London Calling van The Clash en daar blijft het niet bij...Red Skies doet mij aan The Stranglers denken en met In England pakken we Blondie er ook nog even bij. Maar goed ze hadden het in zich om zelf een eigen geluid neer te zetten, helaas is het er na de andere parel Marliese eigenlijk nooit meer van gekomen. Sterk neergezet dit Red Skies Over Paradise met een sfeervolle hoes.

Na het weirdo World Salad en het donkere Going Deaf for a living kwam het commercielere maar ook politieke getinte Red skies over paradise uit. Van dit populaire trio vind ik deze op één of andere wijze de minste, de plaat klinkt gedateerder en heeft meer zwakke broeders.
Hoewel Fischer Z in deze fase van hun carriere op het punt staat door te breken naar een groot publiek, trekt John Watts plots de stekker er uit, om een solo carriere te beginnen.

Hoewel Watts qua populairiteit nooit meer in de buurt komt van zijn eerste drie platen, doet zijn werk wat hierna volgde artistiek niet onder voor zijn flitsende start periode, dat is alleen nooit omarmt door het grote publiek. Dat is niet alleen jammer maar ook vreemd.

De oude Fischer-Z deed het goed in de Benelux en Duitsland,
maar daarmee is qua populariteit zowat alles gezegd.

In de UK nooit een top 30 hit gescoord.
Bij ons wel met The Worker, So Long en Marliese.

Het is een misverstand te denken dat de oude Fischer-Z erg populair was.
Geldt enkel voor onze contreien. En dan gaat de redenering van devel-hunt wel op.

Met Red Skies over Paradise heeft Fischer-Z uiteindelijk ook de gewenste erkenning en het gewenste succes in Engeland. Met het nummer Marliese scoren ze een hit door heel Europa. In juni 1981 staan ze op Pinkpop, een van de laatste optredens uit die tijd, een maand later wordt de band opgeheven, aldus wikkipedia...

Fischer Z deed het goed op het vaste land van Europa, ook in landen als Italie. In GB zijn ze altijd een cult bandje gebleven.

Of het allemaal klopt weet ik niet, maakt me ook niet uit. Wel weet ik nog dat een blad als Melody maker Fischer Z en The Police de invloedrijkste bands van dat moment noemde. Niet gering.

Wel, de cijfers uit de Britse hitparade zijn erg bedroevend.
Dit zijn de enige singles die wat deden in de UK (positie tussen haakjes).

The Worker (53)
So Long (72)

The Perfect Day (91)

Maar ik betwist niet dat ze bij de pers heel wat hoger stonden aangeschreven.
De hitparade cijfers zijn echter opvallend slecht. Er werd hen wel een zeker
arty farty imago verweten. Te moeilijk in de teksten en ... te politiek ook.

Ik vind het een erg goeie band, laat daar geen misverstand over verstaan.
Maar weinig goeie bands werden in thuisland UK zo verguisd als Fischer-Z.

Wat John Watts zelf ook heel vreemd vond. Hij vertelde recent in een interview dat ze het zelfde managment hadden als The Police en de Cure en dezelfde behandeling kregen. Maar niet van de grond kwamen in de UK. Terwijl ze in Ahoy stonden en ook op het vaste land van Europa voor grote zalen speelde zijn ze in the UK nooit het club circuit uit gekomen.

Het verklaart misschien ook waarom Watts na drie albums
het roer omgooide en solo ging met meer popgerichte nummers.

Een beslissing waar hij eind jaren 80 op terugkwam toen hij Fischer-Z verder zette.

Battalions of Strangers en Song and Dance Brigade

Voeg daar het prachtige Cruise missiles aan toe en je hebt mijn favorieten van dit album te pakken. Had aanvankelijke een heel ander geluid verwacht(had de rare impressie dat dit een synthpop-band was), maar deze punky, politieke, New Wave gaat er ook erg goed in.

Ik heb toevallig vandaag nog naar Cruise Missiles geluisterd.
Een goed nummer, maar voor mij toch muzikaal iets te dicht op Remember Russia.
Berlin en Marliese zijn anders ook prachtig. Maar heel het album is de moeite waard natuurlijk.

ah, ja heb het debuut heb ik nog niet beluisterd. Belin vind ook erg mooi, marliese ietjes minder. Heeft, volgens mij, ook minder van dat politiek geëngageerde wat ik zo mooi vind aan dit album. Echt slechte nummers staan hier niet op. Erg sterk album.

Een halfje omhoog!

Zoals iedereen hier al stelt : tekstueel inderdaad een fraaie maatschappijkritische plaat, en gelukkig blijft de muziek daar niet bij achter.

Met Rafke Pafke ben ik het verder eens dat het begin van Berlin sterk aan dat van London calling doet denken, ook qua sfeer. En wat de sound van dit album betreft, Watts heeft de toetsen zeer adequaat van Skolnik overgenomen, met ook weer veel kleur en slimme loopjes, maar zijn gitaar klinkt niet alleen erg goedkoop maar eigenlijk ook nog eens in alle nummers hetzelfde, daar had ie wel wat mooiers van mogen maken.

Als ik, aansluitend op een vraag die bij Going deaf for a living gesteld werd, moet zeggen waarom ik na dit toch uitstekende album niet verder ben gegaan met John Watts-solo, dan is het antwoord wat mij betreft dat zijn stem me toch wel is gaan tegenstaan. Als hij up-tempo zingt gaat het prima, maar in de wat tragere passages wordt hij toch wel erg zeurderig en verongelijkt. "Modern world, how I hate it / Modern world, you can take it" – ik kan zeker enige mate van sympathie opbrengen voor het hier geuite gevoel, maar de manier waarop hij het verwoordt en met name de jengelende manier waarop hij deze regels zingt vind ik hemeltergend vervelend. En dan in het laatste nummer, voor mij toch al met afstand de zwakste broeder van het album, de manier waarop het wegsterft: "They have governments, they have governments under contro-wo-wo-wol, wo-wo-wo-woh…" Dat gepiep schiet bij mij helemaal in het verkeerde keelgat. Ik geef toe, hoe je reageert op een bepaalde zangstem is heel persoonlijk, bij anderen zal John Watts misschien geen kwaad kunnen doen, maar bij mij werkt zijn dunne stem soms op de zenuwen, en na deze plaat was ik er wel mee klaar, zoals dat tegenwoordig heet. Niets ten nadele van de muziek verder : "Down in their bunkers, under the sea", na dertig jaar is dat nog altijd even opzwepend. (Dat basloopje in In England na "Oo-oh that's nice..." !)
 

Een van de beste albums van de eerste helft van de jaren 80.
Na al 2 sterke albums is deze zomaar nog een beetje beter.
John Watts verstond op dit album de kunst om zijn sombere wereldvisie te vertalen in toegankelijke, frisse energieke en optimistisch klinkende new wave songs.
Een beetje in de stijl van The Police, XTC en The Sound om maar eens wat te noemen, maar dan met wat meer toetsenwerk dan deze bands.

De ene song is nog beter dan de andere: de meezingers Marliese en In England. Het briljante titelnummer over de atoombom (Down In The Bunkers, Under The Sea, Men Pressing Buttons, Don’t Care About Me). En dan het alsmaar doordenderende Batallions Of Strangers, een beklemmend en beklijvend nummer. Berlin (This Island In Germany) is de ijzersterke opener.
Op kant 2 van de oude LP schieten vooral Bathroom Scenario (Modern World, How I Hate It), het weer heerlijk fris klinkende en meezingbare Cruise Missiles (They’re Building Shelters For The Privileged, There Won’t Be Room For You And Me) en The Writer er bovenuit.
Nauwelijks mindere nummers en alle nummers (zijn) blijven hangen.

Plaat die absoluut nog niet gedateerd klinkt en een absolute aanrader voor iedereen die de new wave van begin jaren 80 een warm hart toedraagt of wil leren kennen.
Ik heb trouwens die recensie van Alfred Bos uit de Oor, die hier gemodknipt is, ook nog (net zoals die gehele jaargang overigens) en dit album stond destijds op 1 in de Album Top 30 van Oor.
Op vinyl.

Voor mij is deze plaat eigenlijk DE plaat van het begin van de jaren '80.. Teksten over 'als de bom gevallen is' en over het bruisende Berlijn waar de muur nog staat...

Deze LP is voor mij: 'jongens in tuinpakken en ook meisjes in tuinpakken en met grote neon-kleurige plastic oorbellen. Schoolplaat dus. Klaar. Hup, naar het rookhok!

Ik trek de zang ook niet, vind het zelfs vreselijk . Jammer, want de muziek en thematiek passen wel in mijn straatje. Hulde voor de hoes!

ik vind de zang juist leuk ! lekker brutaal; lekker schoppen tegen de maatschappij
het titelnummer en vooral de afsluiter zijn geweldig + batallion natuurlijk

Dat stemgeluid van Watts past er perfect bij.
Maar ik heb er ook niet altijd zin in.

John Watts is geen geweldige zanger, maar zijn geluid sluit perfect aan bij de teksten. Zo hoort het gewoon. Sterke songs, meeslepende sound, ja ik blijf dit een erg goed album vinden.

Nee geen geweldige zanger maar dat hoeft ook helemaal niet. De zogenaamde perfecte zangers missen dan vaak weer een hoop beleving in hun stem nou dat kan je van onze vrind Watts toch niet zeggen.

Ik vind zijn stem juist erg tof! Echt een stem met karakter. Past ook goed bij de muziek. Nee, niks mis met de zang hoor.

Stem lijkt op Sting van The Police, maar heeft ook wat weg van de zangers van symfonische bands.
Ik hou er ook wel van.

Dat de stem van John Watts, de zanger van Fischer-Z veel zou lijken op die van Sting, lijkt mij nogal ver gezocht , maar die van zangers van symfonische bands daar valt wel wat voor te zeggen. Ikzelf vind de stijl van deze muziek wat weg hebben van die van Ultravox, de Legendarische makers van 'Vienna'.

Dit is toch wel wat puntiger/hoekiger dan Ultravox? Ook minder electronisch in mijn oren.

Symfonische zanger? Hhmmm daar zeg je me wat, zit wel wat in.

De link met Ultravox hoor ik niet echt.
Dit is vooral gitaristischer en meer Wave.
Watts zijn stem is zeker uniek. Dat neurotische past prima bij de muziek.
Ja, hij zou passen bij Marillion in de Fish periode. Dat hoor ik hem wel zingen.

Er is maar één zanger die past bij Marillion in de Fish periode, en dat is... (3x raden)

Weet ik... weet ik.

Ik bedoel dat zijn stem er wel bij zou passen.

Come on: Watts van prog beschuldigen. Heb 'em vaak live gezien en zou zijn manier van zingen willen betitelen als, high-brow, tongue in cheek; in Nederlands: onderkoeld, redelijk intellueel. Watts is een psychologisch onderlegde woordspelschepper die zichzelf heel goed kan relativeren - dat is één ding dat Fish en alle proggerds zeker missen - die nemen zichzelf so bloudy serious.

Het mooiste beeld van Watts? Met akoestische gitaar bij de ingang van een tubestation The Worker doen. De man was cool genoeg van zichzelf en hoefde nooit cool te doen. Het is typisch des progs om zoveel te willen lijken. Watts overtuigde zoals ie was/zong: Marliese, Batallions of Stangers en vooral Limbo live

Iceberg Model onlangs gedraaid - prachtige plaat vol (wan)hoop.

Wat heb ik weer op mijn hals gehaald.

Zijn stem, zijn stem.........mensen...zou niet hebben misstaan bij Marillion toendertijd.
Ik heb het er helemaal niet over dat ie dan ook prog moest gaan doen, of in Marillion had moeten spelen. Welnee zeg !
Nee, Fischer Z is uniek. En Watts is briliant.

Fish een paar x gezien live en de man is maatschappelijk betrokken en zei ook wel zinnige dingen. En een artiest die ook de nodige zelfspot heeft en humor.
Dit is een Progger die aan de andere kant van de lijn staat wat mij betreft.

Watts en Fischer Z helaas nooit live gezien.