Fischer-Z - Red Skies over Paradise (1981)

Ze waren de hit in 1981 op Pinkpop, live ijzersterk. Cassettebandje van deze liveregistratie grijsgedraaid. Prachtige stem vol emotie.

En toen viel Mjuman alsnog als proggerd door de mand

Ah onze progkenner is weer aanwezig om ons even de les te lezen. Een aantal levenslessen aan de Mju-academie zouden zeker niet misstaan maar om Fish als voorbeeld te geven voor iemand die zichzelf te serieus neemt kan zo het quote van de dag topic in.

Nou huphuphup, haren in de war, zeer mistroostig kijken en oogpotlood in de aanslag want dat is allemaal voor lol

En toch vind ik de stem van Watts lijken op die van Sting.
Dacht vroeger dat The Worker een nummer van The Police was, en ja, ook vind ik dat hij raakvlakken heeft met Peter Gabriel en Fish qua zang.
Ik heb nog nooit een zangstem betiteld als redelijk intellueel, lijkt mij meer te zeggen over de persoon maar niet over zijn stem/zang.

Die slag is u !

Beetje sneu dat alle pop/proggerds zo gebrand zijn om mij "door de mand te laten vallen" dan wel mij Klukklukiaans klaptoedemonden, dat hun de neologistische woordgrap loud + bloody = bloudy serious volledig ontgaat - eerder dan het mes was hier het vraagteken op de plaats

En nee, ik ben geen prog-kenner, heb ik ook nooit beweerd. Een enkel progding kan ik nog wel trekken, maar voor mij is het Wichtigtuerei die mij weinig boeit.

En die onderhand perverse jijbak over Wave, heeft wel zo'n baard....

Kijk eens in mijn beoordelingen, mijn 'meningen', mijn toevoegingen en wees verbaasd. Mij eenzijdigheid verwijten slaat als een tang op een varken en getuigt van dommigheid. Discussiëren over muziek, graag - maar wel inhoudelijk en met kennis van zaken.

Terug naar Watts/Fischer Z: band is nooit aangeslagen in de UK - mede wellicht door een aantal wisselingen in de bezetting. Fischer Z zat meer dan andere wave-bands die hier succes hadden en in de UK niet - Comsat Angels, Sound - aan de relatieve popkant van het wave-spectrum; denk dat het te weinig gevoelsmatig aansprak in de UK, heel andere attitude dan Sound (emotie, betrokkenheid) of Comsat Angels (meer postpunk, agnostisch, geen direct politieke focus).

The Fixx heeft binnen het pop/wave-scala meer succes gehad dan Fischer Z. De proggerds hier zullen dat wellicht kunnen duiden.

Voor alle duidelijkheid: ik heb alle bands live gezien en vond ze alle live erg sterk - misschien was The Fixx nog wel het meest perfectionistisch in uitvoering. John Watts/Fischer Z was live altijd erg gedreven; de meest gedreven van die bands: ongetwijfeld Sound/Adrian Borland.

Ik ben nog lang niet klaar met New Wave. Maar Fisher Z viel mij al veel langer positief op.
So Long vond ik als 12 jarige al een geweldige song. Wat een lading !
Later ook het reguliere spul tot mijn genomen- de begintijd wel te verstaan.

Nu als een kind zo blij met Talk Talk !!
Uit het hart recentie geplaatst bij The Colour Of Spring. Wow !!

Vind het niet zo'n bijzondere plaat; Fischer Z is voor mij een band meet een handvol top/goede singles, een paar meer dan aardige albumtracks en meer niet. Deze vind ik ook niet heel bijzonder (niet zo sterk). Ik zou er drie sterren aan kwijt kunnen, misschien 3,5.

De songs hebben een byte die wel aanstekelijk werkt. Niet iedere song is van hetzelfde niveau, maar wel altijd puntig en to the point.
De singles waren altijd uitstekend.
Lekker wegluisterend album en lyrics die tenminste ergens over gaan.

Voor de lyrics zou ik nog een half kunnen toevoegen, maar ik ben meer muziek georiënteerd; vandaar.

Zo'n typische jaren '70 geitenwollensokkenbaard

Ach heer Mju we kennen elkaar lang genoeg om wel een beetje te weten hoe de vork in de steel zit. Een beetje uitdelen en nog wat uitdelen en uiteindelijk ook incasseren want dat hoort er dan ook bij. Hier en daar wat vooroordelen, misschien zelfs stigmatiseren en chargeren om je punt duidelijk te maken het hoort er allemaal een beetje bij.

Ik schaal jouw voorkeuren zeker niet als eenkennig in en ik hoop dat dit vice versa is. Want het is beslist geen lolletje om altijd maar als proggert weggezet te worden.

Nou vooruit dan: popperd/proggerd

Idd moet een 'dolletje' kunnen op zijn tijd
Eerlijk gezegd is prog(rock) nooit een term die ik gebruikte, net zo min als postpunk. "Symfo" was een term die ik kende. Totdat een jongere prognerd hier mij ging uitleggen dat zelfs Talk Talk (Laughing Stock bijv) als prog te kenmerken was. Waarmee ik het helemaal niet eens was.

Postrock - gecertificeerd door PostNL - vind ik nog zo'n hopeloze term: containerbegrip dat door er zoveel onder te laten vallen eigenlijk betekenisloos wordt. En ja - om maar weer eens Pandora's discussiedoos open te doen - dat geldt ook voor veler perceptie van new wave.

Ook dat label wordt imo veel te breed gebruikt door ook meer popgetinte muziek (New Romantics en Synth-pop) eronder te laten vallen.

Voor alle duidelijkheid: ik heb zeker geen hekel aan pop, maar ik vind het fijn om door de bomen het bos te kunnen zien, qua typering. Heb er moeite mee om Talking Heads (More Songs ...) in één (sub)genre te stoppen met Duran Duran (Seven and the Ragged Tiger); dat geeft geen duidelijkheid. Terwijl iedereen met goede oren verwantschap kan horen tussen XTC, Talking Heads, Josef K en het (hedendaagse) Franz Ferdinand.

Het mooiste model dat ik me kan voorstellen voor een meer passende klassificatie van muziekgenres is een driedimensionaal model, gebaseerd op een 'tag cloud' - zoals dat van de aquabrowser. Dan kan je met één muisklik relaties inzichtelijk maken.

Progrock is naar mijn idee veel omvattender dan hoe men deze benaming aan bepaalde bands koppelt.
Het is voor velen een vies woord. Maar dit is niet de plek om er een discussie over aan te gaan.
Bestaat er hier zoiets eigenlijk ?
Hoe zien we progrock ?

Ben je hier een potje aan het 'Hamelen' - ouwe proglokker

Hierheen Muziek >> Toplijsten en favorieten >> MOOWS - Mjuman's Onbekende en Onbeminde Wave Sounds voor mooie echte wave - jammer dat die topic-sjef zo'n luiwammes is

Reken maar, dan ga ik even op één been staan en bespeel ik mijn fluit en moet je eens kijken wie erachteraan lopen!

Ik zie mezelf nog zitten als jochie van een jaar of acht, al struinend door de LP verzameling van mijn oudere broer: Marliese (net als The Worker en So Long) greep me meteen door het puntige gitaarspel en het markante stemgeluid van Watts, maar de rest kon me helaas niet bekoren.

Vanmiddag de albums op Spotify na jaren weer eens beluisterd en de genoemde nummers (niet geheel toevallig alle drie uitgebracht als single) zijn nog steeds van grote klasse en de rest stijgt helaas niet helaas niet boven de grijze middelmaat uit...

Ik heb het album ook nog maar weer eens opgezet, het stormt er genoeg voor, en ik heb het zelfs verhoogd met een halfje.
Mocht het sec over "Red Skies" gaan, dan zouden Remember Russia en The Worker van Word Salad en Haters van Going deaf for a living nog zeker kunnen worden toegevoegd. Een drietal mindere nummers van RSOP er af en het zou een prachtig thema album zijn geworden.

Overall blijf ik van de eerste drie albums het debuut verreweg het sterkste album van Fischer Z vinden, met dit album op de tweede plek. Going deaf for a living is mij wat teveel timide, het spettert mij te weinig, het heeft een te laag tempo. Iets dat op Red Skies weer wordt goedgemaakt.

In mijn lijstje van favoriete bands valt het mij op dat ik Fischer-Z vaak ernstig onderschat en ze er vaak net buiten vallen. Tot deze week viel de band mij niet zo op, buiten dat ik de hits kende en ''het wel aardig vond klinken''. Nu heeft mijn vader (groot liefhebber van deze band) mij deze CD gegeven en na 10 minuten was ik al verkocht.

De kracht van Fischer-Z zit hem vooral in de zanger. Watts heeft een vervreemdende doch identieke stem die de band haar identiteit geeft. Hij kan op die manier de sfeer van het nummer bepalen. Bij Berlin klinkt het allemaal wat rauwer, maar het daaropvolgende nummer ''Marliese'' komt al meer in de richting van de herkenbare new-wave. Elk nummer heeft zo zijn eigen kracht en dat maakt deze plaat wel interessant. Je verveelt je totaal niet, vanwege de vele kleuren in het album en de goedgeschreven melodieën. Ik had gek genoeg datzelfde gevoel bij ''Mutter'' van Rammstein. Hoewel het genre enorm van elkaar verschilt delen ze wel dezelfde kracht.

Een plaatsje in de top 10 krijgt hij nog niet, want daarvoor wil de plaat nog een keer beluisteren, maar vet vind ik hem wel.

dankzij de ontdekking van de la´s ook weer naar fischer-z aan het luisteren.
leuke stellingen hier over het stemgeluid. ik zie zeker overeenkomsten met de la's, maar inderdaad ook met 'de ruige' sting (vooral eerste album outlandos d'amour).
fischer-z is jeugdliefde voor mij; vooral de combi van luton to lisbon met overgang naar multinalionals vind ik hun beste werk. berlin vind ik dan weer minder....so long is wel weer erg lekker.
verhoog naar 4,5

(So long is van hun vorige plaat Going deaf for a living !)

Bam! Deze plaat kwam in 1981 keihard binnen in het universum van deze (destijds) 14-jarige. Vlotgetrokken door de singles Marliese en Berlin werd deze in mijn tienerkamertje grijs gedraaid. Natuurlijk kenden we Fischer Z al van The Worker en So Long. Maar deze plaat was andere koek. Dit was grote jongens muziek! Gisteren maar weer eens opgezet en er is blijkbaar nog niets veranderd. Geen zwakke broeder te bekennen hier, geweldige productie. En ja, ik kan hem nog van voor tot achter meezingen. Deze zou eigenlijk een plaatsje verdienen in mijn top 10, maar ja, wie moet ik eruit gooien...?

Met Fischer Z liep het slecht af. Watts ontbond de band en dacht dat hij het wel alleen kon. Van zijn solowerk kan alleen "The iceberg model" zich enigszins meten met Red Skies. Daarna probeerde hij met The Cry, ook al geen succes.... Tenslotte ging hij maar solo lp's uitbrengen onder de naam Fischer Z, geen van allen beklijvend. Ik heb hem nog wel eens gezien op een festivalletje voor uitgebluste artiesten, was best aardig (alsof je een oude geliefde weer eens tegenkomt), maar ook niet meer dan dat.....

Deze dan?

John Watts - One More Twist (1982)

Zo heel erg uitgeblust is Watts toch niet?
Het laatste album van Fischer Z uit 2015 kreeg best goed kritieken en heeft sowieso een aantal mooie nummers.

"One more twist" is zeker een fijn plaatje, maar kan in mijn ogen niet tippen aan "The Iceberg Model" en "Red Skies Over Paradise". (Ik vind trouwens de score voor het enige album van The Cry wel erg laag. vooral kant 1 is toch best te genieten.)

En misschien was mijn woordkeus wat ongelukkig toen ik Watts betitelde als zijnde "uitgeblust". Ik bedoelde eigenlijk meer "vergeten". Ik ben zelf na "Destination Paradise" gestopt om Watts te volgen...... Ik heb wel nog een optreden van hem gezien in 2001.

John Watts maakt geen uitgebluste noch vergeten optredens, meer dan genoeg volk dat er op af komt en hoogstens is het ene optreden ingetogener (solo) dan die met een band.

Van The Cry is geen fatsoenlijk album beschikbaar op Deezer of Spotify nog van voorgenoemde solo albums, zal wel een label-issue zijn. Vinyl versies heb ik hier wel liggen, minus The Cry.

Er staat op Deezer wel een live album(?) van John / The Cry, heb het nog niet geluisterd, zag het nu net staan. Plus een album uit 1990 wat waarschijnlijk van een andere act dan The Cry met John.

PS volgens mij speelde John tijdens zijn laatste optreden in de Melkweg ook een nummer van The Cry kan me vaag iets herinneren.

nclozegt: Ja en nee, ik vind dat b.v. deze schijf die niet de minste was van Watts/Fischer-Z toch enigszins gedateerd is geraakt. Dat komt vooral door de politieke onderwerpen die Watts hier opdist. Als je dat b.v. vergelijkt met de zwart romatische 'Crocodiles' van Echo and the Bunnymen. 'Cruise missiles' inclusief de stemmige klankzetting is voor mij als representant van de 'verloren generatie' een soort van jeugdsentiment. Of dat voor de verse luisteraar ook nog diezelfde relevantie heeft betwijfel ik. In die zin vind ik opvolger 'One more twist' die dat minder heeft toch iets beter. Ook zag ik Watts eens solo in het Patronaat en daar wist ie ondanks zijn flinke lijst klassiekers toch onvoldoende te overtuigen -toch minder charisma dan ik had verwacht (The Lau kon dat b.v. wel, alleen met een gitaar de zaal aan zijn voeten krijgen). Maar als je Fischer-Z op volle sterkte hoort zoals hier, met goede songs en vertolking door John Watts, stemmige synths, prominente bas en strakke drums is er zeker genoeg te genieten. Nog steeds.

Ach, anno 2017 is zelfs een nummer als Cruise Missiles weer bijna relevant...
Voor mij als 'verse luisteraar', die nog geboren moest worden toen dit album uitkwam, zou het inderdaad niet lastig zijn een redelijk precieze gok te doen naar het jaartal waarin dit album uitkwam. Dat heeft dat echter weinig invloed op mijn waardering van Red Skies Over Paradise. Dat is deels omdat de inhoud van de teksten niet een aspect is waaraan ik veel waarde hecht, zolang het me niet direct tegenstaat uiteraard. Wat me meer aanspreekt bij dit album is de sombere sfeer, hier en daar verlicht met wat humor, en ook de zang van John Watts. Daarnaast verraadt de muziek, ook zonder de teksten, zichzelf als produkt van de vroege jaren '80. In combinatie met teksten vol doemdenken en maatschappijkritiek wordt het album daarom een consistent geheel. Tot slot is een deel van de kritiek ook nu nog relevant, ook al zouden we het nu misschien wat anders verwoorden.
Dit album is het beste dat ik van Fischer Z ken (ik ken de eerste drie, en Destination Paradise, ooit een van de eerste cd's die ik kocht, en Stream). Niet elk nummer is even sterk (Multinationals Bite en Bathroom Scenario doen me niet veel), maar daar staan dan weer nummers als Marliese, Cruise Missiles, of Battalions of Strangers tegenover.

wizard: Ik vind zelf 'One more twist' van Watts-solo nog ietsjepietsje beter; even stemmig maar minder politiek-tijdsgebonden. 'Lagonda lifestyle' van die plaat is mijn favoriete Watts/Fischer-Z nummer.

Jaaa, dat is toevallig ook een van mijn all-time favorieten. Toch vind ik One more twist een stuk wisselvalliger dan deze plaat. Daar staan naast een paar krakers, zoals One voice, ook aardig wat nummers op die me gewoon weinig doen. En dat is op dit album bijna niet het geval. Ik vind 'm muzikaal gewoon evenwichtiger, en kan goed leven met de hier en daar wat gedateerde teksten. Maar smaken verschillen...