Van Halen - Van Halen (1978)
mijn stem
653 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Warner Bros.
-
Runnin' with the Devil (3:36)
-
Eruption (1:42)
-
You Really Got Me (2:37)
-
Ain't Talkin' 'Bout Love (3:49)
-
I'm the One (3:46)
-
Jamie's Cryin' (3:30)
-
Atomic Punk (3:01)
-
Feel Your Love Tonight (3:42)
-
Little Dreamer (3:22)
-
Ice Cream Man (3:19)
-
On Fire (3:00)
0
geplaatst: 27 december 2022, 20:11 uur
Love Gun van KISS tegenvallen ? Vind een van hun betere platen
maar goed terug naar dit album. Geweldige plaat ook en wat een debuut. Hoorde dit voor t eerst bij m’n oudere broer, en was meteen verkocht. Maar idd uniek, baanbrekend en subliem is deze plaat zeker. En mij overdonderden het ook echt. Kan je vertellen dat m’n broer deze plaat vaak kwijt was. Gelukkig nu al jaren zelf in huis , en draait hem nog best vaak, en met hetzelfde plezier.
maar goed terug naar dit album. Geweldige plaat ook en wat een debuut. Hoorde dit voor t eerst bij m’n oudere broer, en was meteen verkocht. Maar idd uniek, baanbrekend en subliem is deze plaat zeker. En mij overdonderden het ook echt. Kan je vertellen dat m’n broer deze plaat vaak kwijt was. Gelukkig nu al jaren zelf in huis , en draait hem nog best vaak, en met hetzelfde plezier.
2
geplaatst: 31 december 2022, 13:14 uur
Geweldige quote omtrent VH las ik onlangs..there is no soundsystem loud enough for Van Halen…
Wat deze plaat betreft, geldt dat voor mij zeker. Ik kan het niet hard genoeg draaien. Wat een sound, wat een energie, wat was Eddie geniaal.
Wat deze plaat betreft, geldt dat voor mij zeker. Ik kan het niet hard genoeg draaien. Wat een sound, wat een energie, wat was Eddie geniaal.
0
geplaatst: 14 mei 2024, 17:09 uur
Een van mijn eerste platen die ik bij pa uit zijn kast wist te pikken en nog steeds kan ik hem meezingen van begin tot eind. Ik was alleen nooit zo'n liefhebber van VH, maar ik vond de hoes badass. Ik was 8 . Ik heb hem alleen een jaar of 12 niet aangeraakt geloof ik. Afgelopen week tijdens het thuiswerken een aantal VH albums weer eens onder het stof vandaan getrokken en ik verbaasde mezelf dat ik deze nog niet had beoordeeld. Ook een aantal anderen want in de loop der jaren heb ik wel een aantal bij gekocht. Ik ben het steeds meer gaan waarderen door de jaren heen. 4 sterren voor deze.
3
geplaatst: 17 mei 2024, 09:40 uur
1976 - 1977. Het was door nieuwe singles als New Rose van The Damned en Rockin' All over the World van Status Quo dat ik werd gepakt door scheurende gitaren. Klonk zo'n liedje op de radio, dan nam ik het op, met terugwerkende kracht de wereld van rock ontdekkend. Nieuwste naam was Boston, dat in 1976 de rockwereld overrompelde met een huizenhoog maar warm gitaargeluid. Uiteraard belandde More Than a Feeling op cassettebandje.
1978. Alfred Lagarde heeft op de dinsdagmiddag tussen 5 en 6 bij de VARA zijn 'Beton Uur'. De man presenteert op enthousiaste wijze vooral Amerikaanse hardrock, al schuwt hij op z'n tijd niet een plaatje van Normaal. Het is via zijn show dat kort na Boston de volgende aardverschuiving plaatsvindt. Het hakkende You Really Got Me en het dreigende Runnin' with the Devil (dat intro!) zorgen ervoor dat ik de knop 'record' indruk. Hij vond het fan-tas-tisch en dat twee van de leden nog altijd Nederlands spraken, vulde mij als luisteraar met trots.
Ik las over het instrumentale hoogstandje Eruption, maar dat draaiden de radio-dj's dan weer niet; het bleef dus onbekend. Daarbij las ik in Muziek Expres dat Eddie Van Halen aanvankelijk zijn gitaarsolo's met de rug naar het publiek speelde, om te voorkomen dat men zou ontdekken hoe hij dat aparte hamerende geluid creëerde.
Maand na maand klonk meer muziek. Zo wist ik Ain't Talking 'Bout Love, Little Dreamer, On Fire, een deel van Atomic Punk en "Show Your Love" op te nemen, waarvan ik pas jaren later ontdekte dat het I'm the One heet - maar dat zinnetje wordt niet steeds herhaald. Van You Really Got Me wist ik niet eens dat het een cover was en toen ik de Kinksversie ontdekte, vond ik die erg mak...
Vanaf 1980 kwamen wel achtereenvolgens Women and Children First, Fair Warning, Diver Down, 1984 en 5150 op mijn draaitafel terecht. Pas daarna hoorde ik Van Halen in zijn geheel. Het leek wel een best-of elpee, omdat ik al zoveel kende. Met de gitaar links in de mix krijg je een livegevoel, minder massief dan ik van ze gewend was. Luchtiger. Dat geldt ook voor sommige koortjes waarin jaren '50 doo-wop doorklinkt. Maar liefst elf nummers, met Ain't Talking 'Bout Love als langste met 3'49".
Bovendien een sterk ingespeelde groep, waarbij in de verhalen David Lee Roths showtalent zijn vocale capaciteiten overschaduwde. Ten onrechte: de man heeft een krachtige, lenige stem, passend bij deze vrolijk knallende hardrock, wat het geluid uit de groef bewijst. En hij is degene die heerlijk akoestische gitaar speelt op Ice Cream Man. De ritmesectie Alex Van Halen (af en toe al dubbele basdrum, zeldzaam in die tijd) en Michael Anthony is soepel en energiek met de koortjes van de laatste als troef.
Spetterend, enthousiast en qua stijl en gitaarspel veel invloedrijker dan Boston twee jaar eerder, al kan de invloed qua gitaargeluid en productie van die laatste groep moeilijk worden overschat.
Pas twee jaar later werd Runnin' with the Devil in Nederland een hit: #2 in juni 1980, in juli in Vlaanderen op #8 piekend; het resultaat van hun optreden op Pinkpop. Kort daarvoor zocht Alfred Lagarde de groep voor een radio-interview op in de VS.
Legendarisch zijn de verhalen over hoe hij groepen ophaalde van Schiphol in zijn grote Amerikaanse auto, een fles whisky onder de bestuurdersstoel. Ook Mother's Finest maakte dat mee, nóg zo'n favoriete groep van hem. Te horen in podcast More Than A Feeling.
Lagarde verkaste in 1982 naar Veronica en waarschijnlijk is hij degene die er al in 1981 voor zorgde dat Van Halen daar te zien was. Lekker Nederlands praten! En dat allemaal met 1978 als jaar waarin Van Halen dit alles losmaakte met één van de beste debuten ooit en misschien wel de zonnigste heavy plaat in de geschiedenis.
1978. Alfred Lagarde heeft op de dinsdagmiddag tussen 5 en 6 bij de VARA zijn 'Beton Uur'. De man presenteert op enthousiaste wijze vooral Amerikaanse hardrock, al schuwt hij op z'n tijd niet een plaatje van Normaal. Het is via zijn show dat kort na Boston de volgende aardverschuiving plaatsvindt. Het hakkende You Really Got Me en het dreigende Runnin' with the Devil (dat intro!) zorgen ervoor dat ik de knop 'record' indruk. Hij vond het fan-tas-tisch en dat twee van de leden nog altijd Nederlands spraken, vulde mij als luisteraar met trots.
Ik las over het instrumentale hoogstandje Eruption, maar dat draaiden de radio-dj's dan weer niet; het bleef dus onbekend. Daarbij las ik in Muziek Expres dat Eddie Van Halen aanvankelijk zijn gitaarsolo's met de rug naar het publiek speelde, om te voorkomen dat men zou ontdekken hoe hij dat aparte hamerende geluid creëerde.
Maand na maand klonk meer muziek. Zo wist ik Ain't Talking 'Bout Love, Little Dreamer, On Fire, een deel van Atomic Punk en "Show Your Love" op te nemen, waarvan ik pas jaren later ontdekte dat het I'm the One heet - maar dat zinnetje wordt niet steeds herhaald. Van You Really Got Me wist ik niet eens dat het een cover was en toen ik de Kinksversie ontdekte, vond ik die erg mak...
Vanaf 1980 kwamen wel achtereenvolgens Women and Children First, Fair Warning, Diver Down, 1984 en 5150 op mijn draaitafel terecht. Pas daarna hoorde ik Van Halen in zijn geheel. Het leek wel een best-of elpee, omdat ik al zoveel kende. Met de gitaar links in de mix krijg je een livegevoel, minder massief dan ik van ze gewend was. Luchtiger. Dat geldt ook voor sommige koortjes waarin jaren '50 doo-wop doorklinkt. Maar liefst elf nummers, met Ain't Talking 'Bout Love als langste met 3'49".
Bovendien een sterk ingespeelde groep, waarbij in de verhalen David Lee Roths showtalent zijn vocale capaciteiten overschaduwde. Ten onrechte: de man heeft een krachtige, lenige stem, passend bij deze vrolijk knallende hardrock, wat het geluid uit de groef bewijst. En hij is degene die heerlijk akoestische gitaar speelt op Ice Cream Man. De ritmesectie Alex Van Halen (af en toe al dubbele basdrum, zeldzaam in die tijd) en Michael Anthony is soepel en energiek met de koortjes van de laatste als troef.
Spetterend, enthousiast en qua stijl en gitaarspel veel invloedrijker dan Boston twee jaar eerder, al kan de invloed qua gitaargeluid en productie van die laatste groep moeilijk worden overschat.
Pas twee jaar later werd Runnin' with the Devil in Nederland een hit: #2 in juni 1980, in juli in Vlaanderen op #8 piekend; het resultaat van hun optreden op Pinkpop. Kort daarvoor zocht Alfred Lagarde de groep voor een radio-interview op in de VS.
Legendarisch zijn de verhalen over hoe hij groepen ophaalde van Schiphol in zijn grote Amerikaanse auto, een fles whisky onder de bestuurdersstoel. Ook Mother's Finest maakte dat mee, nóg zo'n favoriete groep van hem. Te horen in podcast More Than A Feeling.
Lagarde verkaste in 1982 naar Veronica en waarschijnlijk is hij degene die er al in 1981 voor zorgde dat Van Halen daar te zien was. Lekker Nederlands praten! En dat allemaal met 1978 als jaar waarin Van Halen dit alles losmaakte met één van de beste debuten ooit en misschien wel de zonnigste heavy plaat in de geschiedenis.
4
geplaatst: 17 mei 2024, 10:27 uur
RonaldjK schreef:
1978. Alfred Lagarde heeft op de dinsdagmiddag tussen 5 en 6 bij de VARA zijn 'Beton Uur'. De man presenteert op enthousiaste wijze vooral Amerikaanse hardrock.
Lagarde verkaste in 1982 naar Veronica en waarschijnlijk is hij degene die er al in 1981 voor zorgde dat Van Halen daar te zien was. En dat allemaal met 1978 als jaar waarin Van Halen dit alles losmaakte met één van de beste debuten ooit en misschien wel de zonnigste heavy plaat in de geschiedenis.
Voor Alfred Lagarde zouden wij oudere muziekliefhebbers een standbeeld moeten opgerichten. De beste man heeft zoveel bands onder de aandacht van de Nederlandse radio luisteraar gebracht. Boston, Heart, Mothers Finest, Nina Hagen en inderdaad ook Van Halen.1978. Alfred Lagarde heeft op de dinsdagmiddag tussen 5 en 6 bij de VARA zijn 'Beton Uur'. De man presenteert op enthousiaste wijze vooral Amerikaanse hardrock.
Lagarde verkaste in 1982 naar Veronica en waarschijnlijk is hij degene die er al in 1981 voor zorgde dat Van Halen daar te zien was. En dat allemaal met 1978 als jaar waarin Van Halen dit alles losmaakte met één van de beste debuten ooit en misschien wel de zonnigste heavy plaat in de geschiedenis.
Het debuut album van Van Halen is geweldig. Eind jaren '70 heb ik dat album helemaal grijs gedraaid. En nu 46 jaar later verveeld het album mij nog steeds niet.
"Alfred Lagarde, dat is een hele harde". Een leus die tijdens zijn Beton Uur vaak de ether werd ingeslingerd. Ik hoop oprecht dat Alfred daarboven in de hemelse heerlijkheid nog steeds geniet van alle muziek waarmee hij ons Nederlandse radioluisteraar zo ongelooflijk gelukkig maakte.
1
geplaatst: 25 oktober 2024, 07:49 uur
Tja...de interesse is bij mij al compleet weg eerlijk gezegd. Van de recensies die ik tot nu toe heb gelezen wordt ik niet echt vrolijk. Er zullen best vermakelijke en interessante dingen in staan maar overall krijg ik vooral de indruk dat Alex een verbitterde oude man is geworden. Tikkeltje vervelend zelfs. Van het stukje waarnaar je link verwijst wordt ik ook niet veel vrolijker. M&M's echt?? Voor de zoveelste keer? En nu zijn het de bruine? En dan de complete Hagar periode van wat ik heb begrepen negeren dan wel ontkennen....het zal allemaal wel.
1
geplaatst: 25 oktober 2024, 12:50 uur
Owww, dat wist ik niet!
Ja idd, het waren toch de rode M&M's? En dus geen Hagarperiode? Hmmmm, ik ga 'm eerst in de winkel doorbladeren...
Ja idd, het waren toch de rode M&M's? En dus geen Hagarperiode? Hmmmm, ik ga 'm eerst in de winkel doorbladeren...
0
geplaatst: 26 oktober 2024, 00:37 uur
Ik ben bang dat vielip helemaal gelijk gaat krijgen. Ik vraag me dan ook af waarom je dan uberhaupt een boek gaat schrijven. Ik durf te wedden dat Michael Anthony er ook amper in gaat voorkomen.
Het tis allemaal erg kinderachtig.
Het tis allemaal erg kinderachtig.
0
geplaatst: 26 oktober 2024, 10:01 uur
Nu het boek 'uit' is en ik wat meer dingen heb gezien en gelezen weet ik genoeg. Michael Anthony komt er inderdaad ook amper aan te pas. De opmerking dat 'the real heart of the band were the three of us; Dave, Ed and me' zegt wat dat betreft boekdelen. Ik heb 'm zelf niet gelezen maar het schijnt dat het boek dat de manager van de band tijdens de Roth periode heeft geschreven een grotere aanrader is.
1
geplaatst: 27 oktober 2024, 00:04 uur
Dat boek van Noel Monk bedoel je dan waarschijnlijk. Dat is best aardig. Maar ook niet super.
1
geplaatst: 27 oktober 2024, 10:58 uur
In interviews lijken de broertjes best aardig en redelijk, schijnen ze dus niet echt te zijn.
Nouja, over Eddie had ik al genoeg negatiefs gehoord op social media.
Alex hoorde je verder nooit wat over, nu dus met het verschijnen van dit boek.
DLR heeft ooit Michael enorm in groepsverband voor schut gezet, onbegrijpelijk dat ze met zo'n goede bassist (en top achtergrondzang) zijn omgegaan.
Valt me ook wel tegen, ik kan me niet voorstellen dat Michael Anthony een zak is want daar heb ik nooit iets negatiefs over gelezen.
Vergelijkbaar met "onze" ome Rinus (muziekkenners weten wie).
Trouwens dat boek "Broers" beoogt toch niet een complete biografie over Van Halen te zijn?
Wil het toch wel lezen, heerlijk om iets over mijn favoriete muziek in het Nederlands te lezen.
On topic over dit album, beste debuut ooit!
Wat het album Iron Maiden voor de NWOBHM in Europa betekende, was deze minstens even zo belangrijk in the States.
Nouja, over Eddie had ik al genoeg negatiefs gehoord op social media.
Alex hoorde je verder nooit wat over, nu dus met het verschijnen van dit boek.
DLR heeft ooit Michael enorm in groepsverband voor schut gezet, onbegrijpelijk dat ze met zo'n goede bassist (en top achtergrondzang) zijn omgegaan.
Valt me ook wel tegen, ik kan me niet voorstellen dat Michael Anthony een zak is want daar heb ik nooit iets negatiefs over gelezen.
Vergelijkbaar met "onze" ome Rinus (muziekkenners weten wie).
Trouwens dat boek "Broers" beoogt toch niet een complete biografie over Van Halen te zijn?
Wil het toch wel lezen, heerlijk om iets over mijn favoriete muziek in het Nederlands te lezen.
On topic over dit album, beste debuut ooit!
Wat het album Iron Maiden voor de NWOBHM in Europa betekende, was deze minstens even zo belangrijk in the States.
0
geplaatst: 27 oktober 2024, 13:33 uur
Lonesome Crow schreef:
Trouwens dat boek "Broers" beoogt toch niet een complete biografie over Van Halen te zijn?
Trouwens dat boek "Broers" beoogt toch niet een complete biografie over Van Halen te zijn?
Nee dat is ook helemaal waar. Maar toch voelt het raar...
1
geplaatst: 28 januari 2025, 22:38 uur
Mevrouw Vanna Halen heeft dit album opgenomen in big band swingstijl uit de jaren '40 en '50. Papa Jan van Halen had het vast prachtig gevonden en ik geniet ook. Kan ik bovendien VH luisteren als ik bezoek heb van mensen die daar niet van houden.
Klikkerdeklik en oordeel zelf.
Klikkerdeklik en oordeel zelf.
1
geplaatst: 28 januari 2025, 23:31 uur
RonaldjK schreef:
Mevrouw Vanna Halen heeft dit album opgenomen in big band swingstijl uit de jaren '40 en '50. Papa Jan van Halen had het vast prachtig gevonden en ik geniet ook. Kan ik bovendien VH luisteren als ik bezoek heb van mensen die daar niet van houden.
Klikkerdeklik en oordeel zelf.
Mevrouw Vanna Halen heeft dit album opgenomen in big band swingstijl uit de jaren '40 en '50. Papa Jan van Halen had het vast prachtig gevonden en ik geniet ook. Kan ik bovendien VH luisteren als ik bezoek heb van mensen die daar niet van houden.
Klikkerdeklik en oordeel zelf.
Laat David Lee Roth het maar niet horen....
2
geplaatst: 29 januari 2025, 07:20 uur
Ach, die heeft solo toch ook big band gedaan? En kwam hij bij de aanloop naar Diver Down niet met het idee om papa Jan binnen te halen voor Big Bad Bill? Plus dat Roth meewerkte aan een album met VH in countrystijl: Strummin' with the Devil: The Southern Side of van Halen. Ik hoop, nee vermoed dat hij het wel kan waarderen. En hopelijk Alex Van Halen en Michael Anthony ook.
1
geplaatst: 25 oktober 2025, 20:21 uur
RonaldjK schreef:
1976 - 1977. Het was door nieuwe singles als New Rose van The Damned en Rockin' All over the World van Status Quo dat ik werd gepakt door scheurende gitaren. Klonk zo'n liedje op de radio, dan nam ik het op, met terugwerkende kracht de wereld van rock ontdekkend. Nieuwste naam was Boston, dat in 1976 de rockwereld overrompelde met een huizenhoog maar warm gitaargeluid. Uiteraard belandde More Than a Feeling op cassettebandje.
1978. Alfred Lagarde heeft op de dinsdagmiddag tussen 5 en 6 bij de VARA zijn 'Beton Uur'. De man presenteert op enthousiaste wijze vooral Amerikaanse hardrock, al schuwt hij op z'n tijd niet een plaatje van Normaal. Het is via zijn show dat kort na Boston de volgende aardverschuiving plaatsvindt. Het hakkende You Really Got Me en het dreigende Runnin' with the Devil (dat intro!) zorgen ervoor dat ik de knop 'record' indruk. Hij vond het fan-tas-tisch en dat twee van de leden nog altijd Nederlands spraken, vulde mij als luisteraar met trots.
Ik las over het instrumentale hoogstandje Eruption, maar dat draaiden de radio-dj's dan weer niet; het bleef dus onbekend. Daarbij las ik in Muziek Expres dat Eddie Van Halen aanvankelijk zijn gitaarsolo's met de rug naar het publiek speelde, om te voorkomen dat men zou ontdekken hoe hij dat aparte hamerende geluid creëerde.
Maand na maand klonk meer muziek. Zo wist ik Ain't Talking 'Bout Love, Little Dreamer, On Fire, een deel van Atomic Punk en "Show Your Love" op te nemen, waarvan ik pas jaren later ontdekte dat het I'm the One heet - maar dat zinnetje wordt niet steeds herhaald. Van You Really Got Me wist ik niet eens dat het een cover was en toen ik de Kinksversie ontdekte, vond ik die erg mak...
Vanaf 1980 kwamen wel achtereenvolgens Women and Children First, Fair Warning, Diver Down, 1984 en 5150 op mijn draaitafel terecht. Pas daarna hoorde ik Van Halen in zijn geheel. Het leek wel een best-of elpee, omdat ik al zoveel kende. Met de gitaar links in de mix krijg je een livegevoel, minder massief dan ik van ze gewend was. Luchtiger. Dat geldt ook voor sommige koortjes waarin jaren '50 doo-wop doorklinkt. Maar liefst elf nummers, met Ain't Talking 'Bout Love als langste met 3'49".
Bovendien een sterk ingespeelde groep, waarbij in de verhalen David Lee Roths showtalent zijn vocale capaciteiten overschaduwde. Ten onrechte: de man heeft een krachtige, lenige stem, passend bij deze vrolijk knallende hardrock, wat het geluid uit de groef bewijst. En hij is degene die heerlijk akoestische gitaar speelt op Ice Cream Man. De ritmesectie Alex Van Halen (af en toe al dubbele basdrum, zeldzaam in die tijd) en Michael Anthony is soepel en energiek met de koortjes van de laatste als troef.
Spetterend, enthousiast en qua stijl en gitaarspel veel invloedrijker dan Boston twee jaar eerder, al kan de invloed qua gitaargeluid en productie van die laatste groep moeilijk worden overschat.
Pas twee jaar later werd Runnin' with the Devil in Nederland een hit: #2 in juni 1980, in juli in Vlaanderen op #8 piekend; het resultaat van hun optreden op Pinkpop. Kort daarvoor zocht Alfred Lagarde de groep voor een radio-interview op in de VS.
Legendarisch zijn de verhalen over hoe hij groepen ophaalde van Schiphol in zijn grote Amerikaanse auto, een fles whisky onder de bestuurdersstoel. Ook Mother's Finest maakte dat mee, nóg zo'n favoriete groep van hem. Te horen in podcast More Than A Feeling.
Lagarde verkaste in 1982 naar Veronica en waarschijnlijk is hij degene die er al in 1981 voor zorgde dat Van Halen daar te zien was. Lekker Nederlands praten! En dat allemaal met 1978 als jaar waarin Van Halen dit alles losmaakte met één van de beste debuten ooit en misschien wel de zonnigste heavy plaat in de geschiedenis.
1976 - 1977. Het was door nieuwe singles als New Rose van The Damned en Rockin' All over the World van Status Quo dat ik werd gepakt door scheurende gitaren. Klonk zo'n liedje op de radio, dan nam ik het op, met terugwerkende kracht de wereld van rock ontdekkend. Nieuwste naam was Boston, dat in 1976 de rockwereld overrompelde met een huizenhoog maar warm gitaargeluid. Uiteraard belandde More Than a Feeling op cassettebandje.
1978. Alfred Lagarde heeft op de dinsdagmiddag tussen 5 en 6 bij de VARA zijn 'Beton Uur'. De man presenteert op enthousiaste wijze vooral Amerikaanse hardrock, al schuwt hij op z'n tijd niet een plaatje van Normaal. Het is via zijn show dat kort na Boston de volgende aardverschuiving plaatsvindt. Het hakkende You Really Got Me en het dreigende Runnin' with the Devil (dat intro!) zorgen ervoor dat ik de knop 'record' indruk. Hij vond het fan-tas-tisch en dat twee van de leden nog altijd Nederlands spraken, vulde mij als luisteraar met trots.
Ik las over het instrumentale hoogstandje Eruption, maar dat draaiden de radio-dj's dan weer niet; het bleef dus onbekend. Daarbij las ik in Muziek Expres dat Eddie Van Halen aanvankelijk zijn gitaarsolo's met de rug naar het publiek speelde, om te voorkomen dat men zou ontdekken hoe hij dat aparte hamerende geluid creëerde.
Maand na maand klonk meer muziek. Zo wist ik Ain't Talking 'Bout Love, Little Dreamer, On Fire, een deel van Atomic Punk en "Show Your Love" op te nemen, waarvan ik pas jaren later ontdekte dat het I'm the One heet - maar dat zinnetje wordt niet steeds herhaald. Van You Really Got Me wist ik niet eens dat het een cover was en toen ik de Kinksversie ontdekte, vond ik die erg mak...
Vanaf 1980 kwamen wel achtereenvolgens Women and Children First, Fair Warning, Diver Down, 1984 en 5150 op mijn draaitafel terecht. Pas daarna hoorde ik Van Halen in zijn geheel. Het leek wel een best-of elpee, omdat ik al zoveel kende. Met de gitaar links in de mix krijg je een livegevoel, minder massief dan ik van ze gewend was. Luchtiger. Dat geldt ook voor sommige koortjes waarin jaren '50 doo-wop doorklinkt. Maar liefst elf nummers, met Ain't Talking 'Bout Love als langste met 3'49".
Bovendien een sterk ingespeelde groep, waarbij in de verhalen David Lee Roths showtalent zijn vocale capaciteiten overschaduwde. Ten onrechte: de man heeft een krachtige, lenige stem, passend bij deze vrolijk knallende hardrock, wat het geluid uit de groef bewijst. En hij is degene die heerlijk akoestische gitaar speelt op Ice Cream Man. De ritmesectie Alex Van Halen (af en toe al dubbele basdrum, zeldzaam in die tijd) en Michael Anthony is soepel en energiek met de koortjes van de laatste als troef.
Spetterend, enthousiast en qua stijl en gitaarspel veel invloedrijker dan Boston twee jaar eerder, al kan de invloed qua gitaargeluid en productie van die laatste groep moeilijk worden overschat.
Pas twee jaar later werd Runnin' with the Devil in Nederland een hit: #2 in juni 1980, in juli in Vlaanderen op #8 piekend; het resultaat van hun optreden op Pinkpop. Kort daarvoor zocht Alfred Lagarde de groep voor een radio-interview op in de VS.
Legendarisch zijn de verhalen over hoe hij groepen ophaalde van Schiphol in zijn grote Amerikaanse auto, een fles whisky onder de bestuurdersstoel. Ook Mother's Finest maakte dat mee, nóg zo'n favoriete groep van hem. Te horen in podcast More Than A Feeling.
Lagarde verkaste in 1982 naar Veronica en waarschijnlijk is hij degene die er al in 1981 voor zorgde dat Van Halen daar te zien was. Lekker Nederlands praten! En dat allemaal met 1978 als jaar waarin Van Halen dit alles losmaakte met één van de beste debuten ooit en misschien wel de zonnigste heavy plaat in de geschiedenis.
"Gitaar geluid veel invloedrijker dan Boston twee jaar terug" absoluut niet mee eens!!! Van Halen kan je niet vergelijken met Boston en andersom. Het zijn 2 totaal verschillende bands, waarbij de enige overeenkomst hun herkenbare gitaar geluid is. Niet meer en niet minder. Aanleiding waarom ik dit album -waar overigens veel stof op zat, niet dat dit een slecht album is integendeel- is de reactie van iemand bij het album Moving Waves van Focus. Eruption één van de absolute hoogtepunten van dit album, misschien wel het beste nummer. De vraag is : is Eruption van Van Halen een knipoog naar Eruption van Focus???? was Eddy een bewonderraar van Jan Akkerman??? we zullen het helaas nooit weten. Feit is wel dat veel Rock en metal gitaristen in meer of mindere mate is beïnvloed door Jan Akkerman. Jan Akkerman is van alle markten thuis dus ook op dit gebied. Kijk maar eens op you tube het nummer Dark Rose op het Goud van Oud live festival. Anyway Eruption is totaal niet te vergelijken tussen Focus en Van Halen. De enige overeenkomst is dat het beide instrumentaal is. Maar de speelduur van Van Halen is slechts 1.42 en van Focus maar liefst meer dan 23 minuten. Eruption mocht -in het geval van Van Halen- wel wat langer mogen duren dat is het enige kritieke punt. Het gitaargeluid is herkenbaar van Van Halen. Waar veel flageoletten (boventonen) in zitten. Voor de NIET gitaristen onder ons is dit door een snaar aan te slaan en de vinger lichtjes op de fret ligt. Lukt overigens niet op alle fretten van de gitaar. Een andere manier van flageoletten die altijd lukt is om een snaar aan te slaan zodanig waarbij eerst de huid van de duim en dan het plectum de snaar raakt ook dan heb je een boventoon. En dat hoor je op dit album veelvuldig. Hoogtepunten zijn Running with the devil, Eruption, Ain't talking 'bout love, I'm the one, Jamie's cryin, Atomic Punk, Feel your love tonight en Ice Cream man. You really got me is een cover van de Kinks is wat minder vind ik, later zullen ze dat herhalen met Pretty woman van Roy Orbison. Wat een betere uitvoering is. Ben wel eens met jou vergelijking van de Kinks dat hun uitvoering aan de magere kant is. Maar dat is ook in de sixties dat is heel anders. Little dreamer en On Fire zijn de mindere nummers. Hadden er om mij niet op gehoeven. Kritisch punt is dat er meer nummers op singel uitgebracht kunnen worden naar mijn mening. Ice Cream man, I'm the one en Ain't talkin bout love. Het merkwaardige is dat die krankzinnige gitaarrif van Ain't talking bout love vele jaren later opdook in een ander nummer. Anyway het jaar van dit album is uitermate gunstig. Het kan moeiteloos tussen Killing Machine, Stained Class en Don't look back staan. dit album krijgt van mij een 4.5!!!!!
0
geplaatst: 25 oktober 2025, 20:33 uur
Qua invloed waren/zijn de heren Scholz (dat warme gitaargeluid plus uitvinder van de Rockman) en Van Halen (stijl en techniek) beiden invloedrijk. Ik vergelijk én onderscheid ze. Scholz leek de laatste jaren een beetje vergeten, in tegenstelling tot VH.
Dank voor je minilesje gitaarspelen / boventonen creëeren: leuk!
Dank voor je minilesje gitaarspelen / boventonen creëeren: leuk!
1
geplaatst: 25 oktober 2025, 21:02 uur
RonaldjK schreef:
Mevrouw Vanna Halen heeft dit album opgenomen in big band swingstijl uit de jaren '40 en '50. Papa Jan van Halen had het vast prachtig gevonden en ik geniet ook. Kan ik bovendien VH luisteren als ik bezoek heb van mensen die daar niet van houden.
Klikkerdeklik en oordeel zelf.
Mevrouw Vanna Halen heeft dit album opgenomen in big band swingstijl uit de jaren '40 en '50. Papa Jan van Halen had het vast prachtig gevonden en ik geniet ook. Kan ik bovendien VH luisteren als ik bezoek heb van mensen die daar niet van houden.
Klikkerdeklik en oordeel zelf.
Is die dame op die foto Vanna Halen de moeder van Alex en Eddie ????
SODEJU zag er waanzinnig goed uit!!!!!!
1
geplaatst: 25 oktober 2025, 21:24 uur
RonaldjK schreef:
Qua invloed waren/zijn de heren Scholz (dat warme gitaargeluid plus uitvinder van de Rockman) en Van Halen (stijl en techniek) beiden invloedrijk. Ik vergelijk én onderscheid ze. Scholz leek de laatste jaren een beetje vergeten, in tegenstelling tot VH.
Dank voor je minilesje gitaarspelen / boventonen creëeren: leuk!
Qua invloed waren/zijn de heren Scholz (dat warme gitaargeluid plus uitvinder van de Rockman) en Van Halen (stijl en techniek) beiden invloedrijk. Ik vergelijk én onderscheid ze. Scholz leek de laatste jaren een beetje vergeten, in tegenstelling tot VH.
Dank voor je minilesje gitaarspelen / boventonen creëeren: leuk!
Flageoletten (boventonen) hoor je veelvuldig in de Rock en Metal. Luister het tussenstuk van
Still of the night van Whitesnake maar eens. De Strijkers worden door de flageoletten van de gitaar
begeleidt. Heel goed bedacht, Still of the night beschouw ik ook als een masterpiece van Whitesnake!!!!!!
0
geplaatst: 25 oktober 2025, 21:41 uur
Satriani/vai schreef:
Is die dame op die foto Vanna Halen de moeder van Alex en Eddie ????
Ik zou het niet weten, maar wellicht dat OzzyLoud meer weet?
2
geplaatst: 25 oktober 2025, 21:47 uur
RonaldjK schreef:
Satriani/vai schreef:
Satriani/vai schreef:
(quote)
Ik zou het niet weten, maar wellicht dat OzzyLoud meer weet? Das niet Eugenia van Beers.
0
geplaatst: 26 oktober 2025, 11:21 uur
[/quote]
Is die dame op die foto Vanna Halen de moeder van Alex en Eddie ????
SODEJU zag er waanzinnig goed uit!!!!!! [/quote]
Is die dame op die foto Vanna Halen de moeder van Alex en Eddie ????
SODEJU zag er waanzinnig goed uit!!!!!! [/quote]
0
geplaatst: 9 januari, 17:59 uur
IJzersterk debuut van deze band met daarin een der beste gitaristen aller tijden in de gelederen. Dit album stuitert echt en zit van A tot Z bomvol power en energie. Running with the Devil en vooral Ain't talk about love zijn de uitschieters op deze knallende plaat. Een klassieker van jewelste die mij echt nooit gaat vervelen.
Dat gezegd hebbende moet mij van het hart dat alle vervolgalbums mij zonder uitzondering zwaar tegenvallen met als dieptepunt het wanstaltige "Diver Down." De band heeft in dit sterke debuut meteen al haar kruit verschoten. Het kan natuurlijk een kwestie van smaak zijn, maar na dit album heeft de band voor mij goeddeels afgedaan. Jammer.
Dat gezegd hebbende moet mij van het hart dat alle vervolgalbums mij zonder uitzondering zwaar tegenvallen met als dieptepunt het wanstaltige "Diver Down." De band heeft in dit sterke debuut meteen al haar kruit verschoten. Het kan natuurlijk een kwestie van smaak zijn, maar na dit album heeft de band voor mij goeddeels afgedaan. Jammer.
0
geplaatst: 9 januari, 19:28 uur
Dat gezegd hebbende moet mij van het hart dat alle vervolgalbums mij zonder uitzondering zwaar tegenvallen met als dieptepunt het wanstaltige "Diver Down."
Daar ben ik het voor een deel wel mee eens.
Hoewel de heren nog wel enkele redelijke platen uitbrachten blijft het debuut het magnum opus van de band.
Met Hagar bracht men ook nog wel wat degelijke schijven uit, alleen het speelse karakter en de gebbetjes van Roth werden door mij flink gemist.
0
geplaatst: 9 januari, 20:31 uur
Mijn instapplaat Women and Children First vind ik nog beter dan deze, Fair Warning heeft briljante momenten en 1984 werd beter met de jaren. Diver Down is inderdaad minder.
Van Halen en II leerde ik pas later kennen, VH is uiteraard een kneiter maar II viel tegen.
Ach ja, net zoals deze dagen bij Bowie opvalt: smaken verschillen.
Van Halen en II leerde ik pas later kennen, VH is uiteraard een kneiter maar II viel tegen.
Ach ja, net zoals deze dagen bij Bowie opvalt: smaken verschillen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.