Van Halen - Van Halen (1978)

Op Van Halen staat gewoonweg geen zwak nummer op. Dan kun je van de opvolgers niet zeggen.

Little Dreamer behoort ook tot mijn favorieten; misschien wel het meest serieus aandoende nummer van de plaat, zeker na het maar al te luchtige Feel Your Love Tonight wat ik met afstand het minste van dit verder weergaloze debuut vind.

Het debuut van de Nederlandse broers, samen met stille kracht Michael Anthony en beroepsclown Roth weten de heren te imponeren. De eersteling staat boordevol energieke catchy hardrock met een dominante rol voor Eddie. Het flitsende gitaarwerk is nog steeds elke keer om van te smullen.
Hoewel het album over de hele linie een hoog niveau haalt zijn er een paar songs die er voor mij boven uitsteken. Little Dreamer is altijd mijn favoriet geweest, ik kan hier geen weerstand tegen bieden, de relaxte groove van dit nummer is onweerstaanbaar.
Ain't Talkin' Bout Love en Runnin' With the Devil vormen de andere pareltjes ofschoon de andere tracks ook smaakvol zijn. You Really Got Me en On Fire vormen eigenlijk de enige 2 songs waar ik altijd wat meer moeite mee heb gehad.

Tussenstand:

1. Van Halen

Heb net weer de LP aangeschaft. De 1e versie allang weg gedaan voor diverse cd uitgaven. Maar iets ontbrak. Op deze Lp hoor Ik het weer. Heerlijk moddervet smeuïg geluid. Deze 180 gr. vinyl uitgave heeft dat weer. Fantastisch geluid. Ben weer helemaal terug naar vinyl. Zeker wat betreft muziek tussen 1955 en 1985. De stereo LP era.

Net het trieste nieuws vernomen dat Edward is overleden! Triest moment was dat.
Wat een gitarist was hij!

Hoor het ook net. Pfff wat een klotenieuws. De gitaarsound op deze absolute klassieker blijft briljant tot op de dag van vandaag. RIP Eddie.

Ja , een absoluut baanbrekend album. Opende heel wat deuren voor andere bands en gitaristen vooral.

Argh. Nee. Net gehoord. Eddie van Halen overleden. Wat een klap voor de muziekwereld, de muzikantenwereld, de gitaarwereld, de hard-rockwereld. Wat een icoon, wat een legende. Trots dat hij geboren Nederlander was. De gitaarheld van mijn jeugd. Eddie man: Rest in Peace. Eruption!

Ik kan hier niets aan toevoegen, goed omschreven Larzz. R.i.p. Eddie Van Halen.

Jamie zal niet de enige zijn die huilt vanwege de wissel door Eddie Van Halen van het aardse tranendal naar de hemelse heerlijkheid. R.I.P. Eddie.
Als eerbetoon zal ik vandaag een aantal Van Halen albums draaien, te beginnen met dit debuutalbum.

Ik verwacht dat de gemiddelde waardering voor dit album nog wel een beetje gaat stijgen de komende dagen. Te beginnen doordat ik hem nu weer eens heb beluisterd en mijn stem heb vastgelegd.

Ik doe ook mijn duit in het zakje door er een halfje bij te doen. Het was al jaren geleden dat ik deze nog in zijn geheel gehoord had. In mijn herinnering sputterde het album een beetje uit na de weergaloze eerste vier nummers, maar bij herbeluistering blijkt dat prima mee te vallen.

Het begin van dit album blijft sterker dan het einde, maar over heel de lengte krijg je hier eigenlijk classic hard rock van de bovenste plank, met uiteraard Eddie Van Halen die zichzelf aan amper 23 jaar oud de geschiedenisboeken in knalt met een iconische gitaarsound en bakken talent. Zijn invloed kan amper overschat worden: zowat elke shredder uit de jaren '80 is de man schatplichtig voor het bliksemsnelle, virtuoze vingerwerk en de vele ongewone technieken die hij hier populariseerde. Ook bleken Eddie's gitaarspel en David Lee Roth's krachtige stem voor elkaar gemaakt te zijn. Samen zetten ze een heerlijk rauwe, smerige, bluesy rockende sound neer, die lekker dik aangezet wordt door een dynamische productie en een berg reverb.

Naast de eerder genoemde vier klassiekers waar het album mee opent, zijn het vooral de snellere nummers die mij tevreden glimlachend doen knikken: I'm the One, Atomic Punk en On Fire. Het is niet moeilijk te zien waar veel van de speed/thrash metal die hierna kwam de mosterd heeft gehaald. Dat wordt mooi afgewisseld met o.a. het bluesy één-tweetje Little Dreamer/Ice Cream Man. Eigenlijk is enkel Feel Your Love Tonight een wat mindere broeder. Vier sterren, met kansje op verhoging, zijn dan ook zeker op hun plaats.

Nu Eddie het tijdelijke voor het eeuwige heeft verruild wordt je om de oren geslagen met herwaarderingen voor bijna het gehele oeuvre van de band. Man's enorme invloed op het gitaristen gilde valt niet te ontkennen, wat kon Eddie toch heerlijke solo's en melodieën uit zijn gitaar persen. Dat veel platen van de band de laatste dagen vaak de volle score meekrijgen is mij echter een raadsel. Het debuut is van een prachtige schoonheid, alles wat hierna uitkwam is toch wel minder. Hoewel met 1984 nog een prima worp werd afgeleverd en met Sammy een vrij solide plaat (F.U.C.K.) op ons werd losgelaten was het voor de rest toch ook wel wisselvalligheid troef. Roth bleek geen wereldzanger te zijn, met Hager verdween ook het 'speelse' (en voor mij zo aansprekende) element uit de muziek. Kortom een wereldgitarist is heen gegaan, wat ons rest is een fijn oeuvre met een rits aan heerlijke songs maar wat mij betreft geen discografie die louter bestaat uit toppers.

Wat mij betreft wel! Enkel Woman and children first, Diver down en VHIII vind ik geen heel fijne albums om in 1 keer uit te zitten. Voor het overige enkel prachtalbums. Zelfs A different kind of truth kan ik prima hebben tegenwoordig. Ondanks dat ik het nog steeds een crime vind dat Mikey daarop niet mee doet. Maar soit...

hmmm, Fair Warning, 5150, OU 812, Balance en AFDOT reken ik ook nog tot dat rijtje, hoewel Fair Warning met name tegen het einde flauw van aard wordt. Het zal er mee te maken hebben dat het debuut alles bevat wat ik in een Van Halen schijf zoek; een korte speelduur, songs van een hoog niveau, een uitmuntende productie en op de een of andere manier het relaxte karakter wat de plaat kenschetst. Alle hierop volgende platen zijn toch wel een stuk minder wat mij betreft. Dat de sympathieke Anthony geen onderdeel uitmaakt van de laatste worp is jammer maar is het ook echt te merken? Was hij onder andere verantwoordelijk voor het relaxte karakter van met name de beginperiode?

Totaal niet mee eens. Van Halen is wat mij betreft buiten categorie. Allemaal heel persoonlijk natuurlijk. En wat mij betreft was/is Anthony júist de personificatie van relaxed. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat juist de som der delen die relaxte vibe en karakter op tafel legden. Zowel met Roth als met Hagar. Puur goud!

Puur uit nieuwsgierigheid; vind je dan alles buiten de door jou beschreven platen van Van Halen buitencategorie? En waar zit volgens jou dan de kracht in het oeuvre van de heren?

1 plaat van VH vind ik buitencategorie en een mijlpaal, en dat vind ik deze plaat. Dit debuut zijn ze nooit meer bij in de buurt gekomen! Om alles van VH buitencategorie te noemen vind ik wat overdreven. VHll vind ik al een pak minder dan deze. 1984 vind ik hun tweede plaat, en daarna Fair Warning en dan Woman And Children First. De eerste plaat 5150 met Hagar heb ik ook, maar die vind ik veel meer doorsnee klinken, had ook White Snake of Bon Jovi kunnen zijn b.v. Niet verkeerd bedoeld of zo, maar zo klinkt het voor mijn gevoel. Stel je mag 1 plaat van VH kopen, dan zou ik beslist deze kopen, van begin tot eind goed, en het lijkt wel een verzamelaar zoveel toppers staan hierop. Deze heb ik al jaren in mijn top 10 staan inmiddels

Ja buiten de platen die ik als 'minder' bestempel vind ik elk album goud! Daar ligt een combinatie van factoren aan ten grondslag. Maar bovenal gaat het natuurlijk om de muziek. Het liedje. En die vind ik op elk VH album geweldig. Oké, op elk album staan wel 1 0f 2 nummers waarmee ik iets minder heb. Maar door de heerlijke vibe en uiteraard het geweldige spel van de heren muzikanten stoort me dat nooit. En voor mij persoonlijk tilt Eddie elk 'minder' nummer dan alsnog naar een ruime voldoende. Ik heb een zwak voor de band. En dan nog net iets meer met Van Hagar. Maar dat komt voornamelijk omdat ik ze met Hagar erbij leerde kennen.

Ik snap wat je probeert te zeggen maar ik ben het daar totaal niet mee eens. VH heeft altijd een uniek band geluid gehad. Ze zijn binnen een seconde of 5 uit duizenden te herkennen. Dat hebben niet veel bands. En Bon Jovi en Whitesnake al helemáál niet. Dus ja, de stijl van een album als 5150 lift mee op de destijds heersende trend. Maar muzikaal zit het knapper en spitsvondiger in elkaar. En tilt met name Eddie het geheel naar het niveau buitencategorie vind ik. Dat is wel even andere koek in vergelijking met Slippery when wet of 1987

Hagar tilt het niveau qua originaliteit eerder naar beneden dan omhoog vind ik, hetzelfde heb ik bij b.v Tony Martin bij Black Sabbath ook, net als Blaze Bayley bij Iron Maiden. Weinig bijzondere en doorsnee klinkende zangers die wel een goede strot hebben, maar voor mijn gevoel te doorsnee klinken om de band waar ze dan bijzitten ook het uitgesproken kenmerk waar we die bands van kennen dat kenmerk te laten behouden. Een zanger is verreweg de belangrijkste artiest binnen een band vind ik. Bevalt de zang niet, of klinkt dat te doorsnee, dan kan het instrumenten werk nog zo goed zijn, maar dan bepaald vooral de zang naar mijn mening hoe goed of slecht een album bij jou binnenkomt.

En dat is nou juist wat VH buitencategorie maakt voor mij. Daar is de zanger meer onderdeel van het geheel. Nooit dé schakel waar het om draait. Als er al een schakel is die er bovenuit steekt dan is het de gitarist.

Dit album gaat altijd mee naar een onbewoond eiland.
Mijn Van Halen lijst"

1. Van Halen (met zeer grote afstand)
2. Balance
3. 1984
4. F.U.C.K.
5.Fairwarning
6. Women & Children first
7. OU812
8. 5150
9.A Different Kind of.

Ben het wel deels eens met ricardo De zanger is vaak toch gezichtsbepalend voor een band hoewel niet altijd van doorslag gevend belang wat mij betreft. En Tony Martin een doorsnee zanger noemen is natuurlijk onzin, de beste man is misschien minder karakteristiek dan Dio of Ozzy maar is technisch gezien een uitstekende zanger die volop kan afwisselen met zijn stem. Kan mij wel vinden in de mening dat een zanger je mening omtrent een album kan vormen maar ook dat is wat mij betreft voor interpretatie vatbaar. Hagar heb ik altijd een veel betere zanger gevonden dan Roth maar de laatste heeft iets speciaals, iets grilligs en op dit debuut kan ik niet anders concluderen dat hij zich knap staande houdt. De passages in Ain't Talkin' Bout Love waarin Roth zich al pratende uit laat over een specifieke dame is weergaloos en zie ik Hagar niet doen. De wijze waarop David zich al croonende door Little Dreamer heen werk verdient ook de aandacht. Kortom, Roth zal nooit tot mijn favoriete zangers behoren maar hier levert de beste kerel toch een puike prestatie. Nog los van datgene wat Eddie ten gehore brengt.

Een zanger als succesfactor voor een band is geen wetmatigheid. Het gaat natuurlijk om de chemie. Zo ook bij Van Halen is het juist de unieke som der delen die het op de hoge top neer zet.

Andere voorbeelden zijn wat mij betreft ook Rush en Pink Floyd. (uit Ricardo's top 10 lijstje) Weinig bijzondere zangers maar in de constellaties van de betreffende bands evengoed in staat om monumentale platen af te leveren met veel zeggingskracht. Collectief succes als je het mij vraagt.

En dan met Sammy Hagar of Tony Martin komen aankakken als doorsnee zangers. Dat is om je te bescheuren natuurlijk.

Waarom is dat onzin?
Dan is het vast ook onzin dat ik het onzin vind dat alle verstokte rockers hier een 4.5 of 5.0 aan uit delen terwijl ik vind dat er bagger op staat als o.a You Really Got Me en Ice Cream Man en dat ik hier niet meer dan 3.5* aan kwijt kan?

Waarom is dat onzin?

Ik respecteer ieders mening maar Tony Martin is geen doorsnee zanger, zijn stem kan je weliswaar niet bevallen, dat is een kwestie van smaak. Je kunt echter wel redelijk objectief vaststellen dat Marin technisch gezien een prima zanger is. Beoordeel de man op; bereik, toonhoogte, inhoud en zuiverheid en hij scoort in alles een dikke voldoende. Kortom dat is het verschil in subjectiviteit en objectiviteit. Smaak kun je niet meten, technische vaardigheden van een artiest kun je wel beredeneren.

En waarom iemand een verstokte rocker noemen, wellicht zijn er wel liefhebbers die het debuut de maximale score geven maar voornamelijk van hiphop houden. Dus de hiphopper een verstokte rocker noemen is niet op zijn plaats

Het is niet zo dat het doorsnee zangers zijn, nee beslist niet, maar zo vind ik het persoonlijk wel klinken, teveel White Snake en Bon Jovi geluid vind ik het dan klinken, en het speciale aan VH is een beetje weg met Sammy Hagar als zanger vind ik persoonlijk. En natuurlijk zijn er genoeg voorbeelden van team prestaties. Onder Andere Uriah Heep is daar ook een mooi voorbeeld aan, allemaal gewaagd aan elkaar. Ik heb het vaak wel als een zangstem mij niet bevalt ik al snel afhaak, daarom vind ik de zanger vooral bepalend van hoe het gebracht word. Ozzy is ook een matige zanger, maar brengt wel een geweldige sfeer mee, zodat het geheel weer heel duister en doomy klinkt. David Lee Roth is net zo bepalend geweest voor VH dan het supersonische gitaarspel van Eddie denk ik. Op dit album is natuurlijk een nieuwe trend gezet wat gitaarspel betreft, en het charisma en machtige leeuwenstemgeluid van David Lee Roth is toch ook wel mede bepalend geweest voor het succes van dit album volgens mij.

Je noemt Roth. Die is net zo belangrijk voor Van Halen als Van Halen zelf. Maar op Lil Ain't Enough bijvoorbeeld is de glans er wel af.

Voor wat betreft Hagar moet het je opvallen dat 5150 en Ou812 in stilistisch opzicht heel anderwls zijn dan dit debuut of Fair Warning ofzo. Dus Hagar is de veranderende factor maar al het andere veranderde ook met zijn komst.

Of het debuut met een andere zanger dezelfde impact zou hebben gehad, zullen we niet weten. Roths invloed zit hem natuurlijk ook in die oude Amerikaanse invloeden in de nummers.

Klopt en absoluut waar! Dat vind ik het probleem ook, vanaf 5150 een andere stijl zonder uitschieters, en voor mij geen nummers die blijven hangen. Kwalitatief klinkt het beslist hoogstaand, en daardoor is dat ook een prima album wat lekker wegluisterd, maar die stijl verandering is niet iets wat mij enorm bevalt. Ik vind het kenmerkende wat VH tot VH heeft gemaakt vanaf 5150 zelfs een beetje weg.