Van Halen - Van Halen (1978)

Ik heb nooit veel opgehad met Van Halen, dat zal wel met subjectieve redenen als imago of god-weet-wat te maken hebben. Een band moet je “beoordelen” op zijn muziek. Dit is het debuutalbum van een groep welke ik eerlijk gezegd nooit veel afspeel, maar dit album smaakt me: ik hoor een gedreven strakke groep met prima muziek gecombineerd met de nodige humor (Ice Cream Man). Veel goede nummers met één opvallende cover natuurlijk (You Really Got Me van The Kinks, dacht ik) en Eddy Van Halen die zijn capaciteiten ruim ten toon mag spreiden. Dertig jaar oud is dit album ook al, verbazend hoe de tijd vliegt…

Dit album staat vol met goeie songs, wat mij betreft staat er hier geen minder nummer op. De uitschieters zijn voor mij Ain't Talkin' bout Love en Ice Cream Man. Het begin van de plaat is gewoon fantastisch (van Runnin' with the Devil tot en met Ain't Talkin' bout Love), daarna zakt het zeker niet in, het zijn nog altijd zeer goeie songs dan.
Geweldig album: 4,5*!

Van Halen's debuutplaat is een baanbrekende plaat in het genre. Gitarist Edward Van Halen herschreef eigenhandig de rockgeschiedenis met zijn legendarsiche fingertapping techniek. Hij verwierf hiermee de status van een (levende) legende, net als de band Van Halen overigens. Alles klopt aan dit debuut. De muziek, de teksten, de vibe, de attitude, de humor. Van begin tot eind is dit de ultieme rockbelevenis.

Alleen al het instrumentale "Eruption" bezorgt deze plaat deze status. Eddie laat horen wat zijn signature spel is, en niemand heeft dit hedendaags nog kunnen evenaren. Qua techniek misschien wel, maar niet qua beleving en intensiteit. Overigens bevat "Van Halen" over de gehele linie briljante riffs, licks en solo's. Je valt van de ene verbazing in de andere. Komen al die geluiden uit een gitaar? Ja dus.

Dan is er natuurlijk David Lee Roth, de perfecte aanvulling op Eddie's gitaarspel. Zijn teksten, houding en humor zorgen voor ongekende synergie. Of de twee echt met elkaar overweg kunnen zal altijd een strijd blijven, maar muzikaal zijn ze de perfecte combinatie. De ritmesectie is solide en groovend. Broer Alex Van Halen als rots in de branding en Michael Anthony die met zijn baslijnen en harmony vocals het muzikale plaatje compleet maken.

En dan de muziek: een briljante riff opent "Ain't Talkin' 'Bout Love'; 'Jamie's Cryin'" heeft die verslavende groove; "I'm the One" is furieus en heeft een fantastische solo en de break maakt me altijd vrolijk, een beetje jazzy, maar past perfect. Bijna alle tracks zijn hoogtepunten. "Feel Your Love Tonight" is een heerlijke rock song met een aanstekelijke riff en de cover "Ice Cream Man" is humoristisch, bluesy en heeft een van de mooiste rock gitaarsolo's ooit.

Het niveau van dit debuut heeft Van Halen niet meer weten te evenaren. Aan de andere kant heeft Van Halen ook geen slechte platen afgeleverd, hooguit wat mindere (bijvoorbeeld Diver Down). Maar ik ben dan ook een fan. Ik hou van zowel de albums met David Lee Eoth als die met Sammy Hagar op zang. Ja zelfs de plaat met Gary Cherone (Van Halen III) kan me bekoren. En om dan toch maar met die knuppel in het hoendehok te blijven gooien, ik vind Van Halen's comeback plaat "A Different Kind Truth" uit 2012 een geweldig album en doet me zelfs denken aan dit debuut.

"Van Halen" is mijn favoriete rockplaat allertijden van mijn favoriete rockband allertijden met mijn favoriete rockgitarist in de gelederen. Elke keer als ik de gitaartoon van Eddie Van Halen hoor word ik blij, ga ik glimlachen en krijg die dan maar weer moeilijk van mijn gezicht. Dit is een tijdloze plaat. De ultieme rockplaat op elk denkbaar vlak.

Volgens mij was David Lee Roth wel de eerste echte showmaster binnen het rock gebeuren.
De te strakke leren broek, sjaaltje en ontbloot bovenlijf.
Natuurlijk had je al acts die zich qua uiterlijk en make-up presenteerden zoals KISS en Alice Cooper, maar Van Halen heeft denk ik wel model gestaan voor Europe, Bon Jovi, Poison, Guns N' Roses en Aerosmith.
Maar Aerosmith bestaat toch al langer?
Precies, maar pas na het debuut van Van Halen durfden deze bands zich meer Over The Top te presenteren.
Al die hairbands uit de Verenigde Staten (oké Europe komt dan niet uit de VS) hebben hun uiterlijk af gekeken van David Lee Roth.
Qua zang lijkt hij misschien nog wel het meeste op Ozzy Osbourne, maar Van Halen heeft natuurlijk meer te bieden.
Solo stelde David Lee Roth weinig voor, terwijl Van Halen het hoofd prima boven water wist te houden.
Eddie van Halen was de andere gangmaker binnen de band.
Running With The Devil was de grote hit, maar zijn spel is nog meer bepalend bij de rest van het album.
Eerst laat hij bij Eruption horen ook het klassieke spel te beheersen, om vervolgens los te gaan bij de Kinks cover You Really Got Me en Ain't Talkin' 'Bout Love, waarbij zijn intro jaren later nog wordt gebruikt in Ain't Talkin' 'Bout Dub van Apollo 440.
Maar het gitaarspel is voor mij ook wel de storende factor.
Het hele album wordt gedomineerd door een overdosis aan solo’s.
Vooral een nummer als I'm the One gaat er eigenlijk aan kapot.
Later zou zijn rol ook groot worden op het doorbreekalbum Thriller van Michael Jackson, waar zijn werk meer een belangrijk element van de song zal zijn.
Neemt niet weg dat hij hoe dan ook een van de beste gitaristen van de wereld is.

Holy crap wat is dit een lekker albumpje! Ik kende voorheen enkel de hitjes en had mij nooit echt verdiept in Van Halen. Vandaag deze LP eens opgezet(net gekocht) en dat stelt toch zeker niet teleur zeg!
Door de hitjes die ik van ze kende dacht ik dat de rest misschien wel erg jaren 80 klonk(in negatieve zin) maar wat had ik het verkeerd zeg!
Eigenlijk rocked dit hele album wel lekker, sommige nummers blijven wat langer hangen dan andere maar als geheel gaat dit albumpje flink tekeer zeg!

Favorieten zijn: Ain't Talkin' 'Bout Love (Duuh?) Runnin' with the Devil & The Kings cover You Really Got Me. Dit is nog maar mijn eerste luisterbeurt, dus wie weet veranderd het nog!

4 sterren voor nu!

Het debuutalbum "VAN HALEN" van de Amerikaans/Nederlandse rockband Van Halen was een instant klassieker. Het titelloze album verscheen op 10 februari 1978 en maakte van Eddie van Halen een voorbeeld voor vele gitaristen. Het ruim 35 minuten durende schijfje staat vol met strak gespeelde en melodieuze hardrock, waarvan er 8 door de band zelf geschreven zijn. Van Halen werd in 1972 opgericht in Pasadena California en had van 1974 tot 1985 de klassieke bezetting, met zanger David Lee Roth, gitarist Eddie van Halen, zijn broer en drummer Alex van Halen en bassist Michael Anthony. Het duurde even voordat de band een platencontract hadden, maar een optreden in 1977 was voor onder andere producer Ted Templeman van Warner Bros. de reden om met de band de studio in te gaan. Het album opent met de hitsingle “RUNNIN’ WITH THE DEVIL” dat precies dat laat horen waar de band in uitblinkt. Daarna gaat het verder met “ERUPTION”, een song waar Van Halen zijn gitaarkwaliteiten laat horen en eentje die uitgroeit tot één van de geweldigste gitaarsongs allertijden. Via “YOU REALLY GOT ME”, een oudje van The Kinks gaat het verder “AIN’T TALKIN’ ‘BOUT LOVE” en “I’M THE ONE”, songs die vooral dankzij de samenzang tussen Roth en Anthony zeer aanstekelijk zijn. “JAMIE’S CRYIN’” opent kant 2 en ook die song bevat de veel gebruikte ingrediënten: een prominente gitaar, prachtige zangpartijen en een strakke ritmesectie. “ATOMIC PUNK” is misschien wel het stevigste song op het album en bij “FEEL YOU LOVE TONIGHT” en “LITTLE DREAMER” gaat het tempo weer iets naar beneden. “ICE CREAM MAN” is een cover van John Brim en begint met een soort bigband/dixieland sfeertje (alleen gitaar en zang) en als de band invalt ontpopt het zich tot een onweerstaanbare rocker. Met het snellere “ON FIRE” eindigt een luisterervaring die je meteen weer op repeat doet drukken. Van Halen haalde met “1984” bijna het niveau van het debuut en daarna ‘stapte’ David Lee Roth uit de band. Met Sammy Hagar grossierde de band daarna in top albums en vanaf 2007 kwam Roth weer terug op het oude nest. Michael Anthony maakte op dat moment al geen deel meer uit van de band, zodat de karakteristieke samenzang van het begin achterwege bleef. Met een album en veel concerten teren ze vooral op de albums uit het begin, maar daar is en blijft “VAN HALEN” de mooiste, beste en indrukwekkendste van.

Van Halen I, Het debuut album van 1978! En onder het hard rock genre nu nog steeds als 1 van de weinige vooraanstaande debuutplaten ooit! Waarom? Daar zijn 2 belangrijke redenen voor:
Ten eerste waren grote bands als Led Zeppelin, Deep Purple en Black Sabbath op hun retour en andere genres werden enorm populair. Disco aan het ene kant van het muziekspectrum en aan de uiterste andere kant kwam Punkmuziek heel erg opzetten. Van Halen I zat daar zo ongeveer tussen en gaf het hard rock genre een enorme boost. De mix van sterke puntige tracks met flamboyante zang en kick-ass attitude viel op tijdens hun eerste intensieve tour door de VS. Ze maakte snel faam door heel Amerika.
Ten tweede viel het gitaarspel van Eddie Van Halen erg op. De Jimmy Pages's , Ritchie Blackmore's, Jeff Beck's van die tijd werden zowat omver geblazen door het ingenieuze aparte en inventieve spel van deze jonge snarenplukker. Eruption, de moeder aller gitaarsolo's is daar het lichtend voorbeeld van.
Als ik nog effe snel door de nummers heen ga, vind ik Feel Your Love Tonight de enige echte tegenvaller maar wellicht komt dat door het feit dat de rest zooo waanzinnig goed is. Met als absolute hoogtepunten Atomic Punk, On Fire en Ain't Talkin' Bout Love.
Wat ook zeker vermeld moet worden is dat de productie van dit album zeer goed is. Na 42 klinkt het nog steeds als een klok, helder en fris. Daar is Ted Templeman debet aan. Geen onbekende in de muziekwereld. Hij zou hierna nog 6 albums helpen produceren, waarvan 1 met sammy Hagar als zanger.

Ik doe ook mijn duit in het zakje door er een halfje bij te doen. Het was al jaren geleden dat ik deze nog in zijn geheel gehoord had. In mijn herinnering sputterde het album een beetje uit na de weergaloze eerste vier nummers, maar bij herbeluistering blijkt dat prima mee te vallen.

Het begin van dit album blijft sterker dan het einde, maar over heel de lengte krijg je hier eigenlijk classic hard rock van de bovenste plank, met uiteraard Eddie Van Halen die zichzelf aan amper 23 jaar oud de geschiedenisboeken in knalt met een iconische gitaarsound en bakken talent. Zijn invloed kan amper overschat worden: zowat elke shredder uit de jaren '80 is de man schatplichtig voor het bliksemsnelle, virtuoze vingerwerk en de vele ongewone technieken die hij hier populariseerde. Ook bleken Eddie's gitaarspel en David Lee Roth's krachtige stem voor elkaar gemaakt te zijn. Samen zetten ze een heerlijk rauwe, smerige, bluesy rockende sound neer, die lekker dik aangezet wordt door een dynamische productie en een berg reverb.

Naast de eerder genoemde vier klassiekers waar het album mee opent, zijn het vooral de snellere nummers die mij tevreden glimlachend doen knikken: I'm the One, Atomic Punk en On Fire. Het is niet moeilijk te zien waar veel van de speed/thrash metal die hierna kwam de mosterd heeft gehaald. Dat wordt mooi afgewisseld met o.a. het bluesy één-tweetje Little Dreamer/Ice Cream Man. Eigenlijk is enkel Feel Your Love Tonight een wat mindere broeder. Vier sterren, met kansje op verhoging, zijn dan ook zeker op hun plaats.

Naar aanleiding van het overlijden van Eddie Van Halen een paar maanden terug deze nog eens een aantal keer uit de kast gehaald, maar het valt me eerlijk gezegd toch een beetje tegen. Sowieso wel de beste van de twee Van Halen platen die ik in huis heb (dit debuut en 1984) maar het blijft simpelweg niet plakken. De eerste helft van het album is ongetwijfeld het beste. Runnin' with the Devil is en blijft na al die jaren een verschrikkelijk aanstekelijk nummer waarbij ik altijd luidkeels dat refrein meezing, Eruption is een fabelachtige partij gitaarspelen waar het kunnen van Eddie Van Halen duidelijk wordt en de cover van You Really Got Me van The Kinks moet niet onderdoen voor het origineel. Het hoogtepunt komt er daarna aan met Ain't Talkin' 'Bout Love (met een geweldige tekst trouwens) en dan lijkt het opeens allemaal wat in te zakken. Van Halen bevat verder nog wel een aantal fijne nummers met onder andere Jamie's Cryin' en Feel Your Love Tonight maar nummers als Atomic Punk of Ice Cream Man.. Het is toch niet helemaal aan mij besteed. Ik merk dat mijn aandacht altijd serieus verslapt nadat Ain't Talkin' 'Bout Love is gepasseerd en dat is nooit een goed teken. 1984 wil ik ook nog wel eens onder de loep nemen - ik heb stiekem wel een zwak voor Jump - maar ik vrees ervoor dat dat helemaal gaat tegenvallen, al schijnen vooral de eerste 4 platen (waar 1984 dus niet onder valt) vooral de belangrijke platen van Van Halen zijn?

De demo van het album Van Halen werd geproducet door Gene Simmons, maar het is Ted Templeman (Doobie Brothers en Van Morrison) die als producer de klank mee uiteindelijk mee kleur gaf in het debuutalbum van de groep. De band straalt veel fun uit en ook al klinken de gitaarsolo's loud & clear, is het vooral fun en pure rock 'n roll. De groep klinkt jong en fris. Een verschil met de punk van toen, maar ook een breuk met de oudere gitaarbands als Led Zeppelin, Pink Floyd en Deep Purple die misschien wel indrukwekkende muziek maken, maar anno 1978 als artiest ver van hun publiek stonden.

Het album opent met Runnin' with the devil en het tempo wordt vastgehouden tot het einde. Zelfs met covers als Ice Cream Man en You Really Got Me geraken ze vlot weg. Verschillende hits, maar eigenlijk in z'n geheel een album dat beter is dan je zou verwachten. Heerlijke rock!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Van Halen - Van Halen (1978) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Van Halen - Van Halen (1978)
Van Halen gaf de hardrock in 1978 een nieuwe impuls met een net wat anders klinkend album, dat de tand des tijds verrassend goed heeft doorstaan en dat tot de dag van vandaag invloedrijk is gebleken

De hoogtijdagen van de 70s hardrock zaten er op toen de Amerikaanse band Van Halen in 1978 opdook met haar titelloze debuutalbum. Het is een album dat in 1978 wat anders klonk dan tot op dat moment gebruikelijk was, maar dat liefhebbers van het genre onmiddellijk aansprak, al is het maar vanwege het geweldige gitaarwerk van Eddie Van Halen. De muziek van Van Halen moderniseerde de hardrock en nam wat afstand van de door blues gedomineerde rockmuziek. Het leverde een album op dat decennia later nog altijd fris klinkt, wat zeker niet geldt voor de meeste andere hardrock albums uit deze periode. Voor mij persoonlijk is het ook het beste Van Halen album, maar hierover verschillen de meningen natuurlijk.


Als jochie van 14 jaar stond ik bij de kassa van Elpee in Den Haag met de LP Love Gun van de Amerikaanse hardrock band Kiss in mijn handen. De man achter de balie keek me misprijzend aan. “Nee joh, die moet je niet kopen, dat is echt niks” riep hij. Ik mompelde waarschijnlijk dat ik het album echt wilde hebben, ik was immers een groot Kiss fan en dit album ontbrak nog, maar daar nam de man achter de balie geen genoegen mee. Hij trok Love Gun uit mijn handen en dirigeerde me naar een van de koptelefoons die werden gebruikt om albums te beluisteren. “Deze moet je hebben, dit is de toekomst van de hardrock” zei de man en zonder dat ik wist wat me te wachten stond zette ik de wat versleten koptelefoon op mijn hoofd.

Vierenveertig jaar later kan ik concluderen dat de man achter de balie gelijk had. Love Gun van Kiss kocht ik een paar maanden later alsnog, maar het bleek inderdaad een stuk minder dan het album dat ik na de luistersessie bij Elpee mee naar huis nam (in mijn herinnering ook nog met “een knaak korting”). Ik luister tegenwoordig zelden meer naar hardrock, maar als ik dit album uit de kast trek of via Spotify door de oortjes laat komen, voel ik me weer even dat jochie van 14. Bovendien is het betreffende album voor mij inmiddels uitgegroeid tot een van de klassiekers in het genre.

Ik heb het over het titelloze debuut album van de Amerikaanse band Van Halen uit 1978. De band, met de Nederlandse broers Alex en Eddie Van Halen in de gelederen, zou met name in de jaren 80 uitgroeien tot een van de grootste Amerikaanse rockbands en heeft meerdere uitstekende albums op haar naam staan, maar voor mij is er nog altijd één album dat er bovenuit steekt en dat is het debuut uit 1978.

Het album opent overtuigend met de single Running With The Devil, dat alle kenmerken van het zo karakteristieke Van Halen geluid bevat. De diepe baslijnen van Michael Anthony, het zwaar aangezette drumwerk van Alex Van Halen, de temperamentvolle zang van David Lee Roth en natuurlijk het geweldige gitaarwerk van Eddie Van Halen, die stevige riffs speelt, maar ook tekent voor fantastische solo’s.

Eddie Van Halen zette zichzelf definitief op de kaart met de tweede track op het album, het uit een gitaarexplosie bestaande Eruption, dat door mijn moeder vast ‘kattengejank’ werd genoemd, maar dat ik nog altijd noot voor noot ken. Het is na het hitgevoelige Running With The Devil een gewaagde stap, maar het pakte fantastisch uit.

Het titelloze debuut van Van Halen bevat een serie geweldige songs, die wanneer het gaat om hardrock weinig concessies doen, al ontbreken de invloeden uit de blues bijna volledig, maar die ook stuk voor stuk makkelijk in het gehoor liggen. Het zijn ook songs waar een enorme vaart in zit, wat de muziek van Van Halen voorziet van veel energie.De covers van You Really Got Me van The Kinks en John Brim’s Ice Cream Man zijn misschien wat overbodig, maar ze hebben me nooit in de weg gezeten.

Het debuut van Van Halen is inmiddels bijna 45 jaar oud, maar vergeleken met andere hardrock albums uit de jaren 70, vind ik het debuut van de Amerikaanse band nog altijd fris klinken. Van Halen liep met een debuutalbum in 1978 ver achter de pioniers in het genre aan en mede hierdoor heeft het debuutalbum van de Amerikaanse band niet dezelfde status als de onbetwiste klassiekers in het genre. Voor mij is het debuut van Van Halen echter wel een onmiskenbare klassieker. De band gaf de hardrock in het jaar na de introductie van de punk een frisse impuls en die impuls blijkt de tand des tijds verrassend goed te hebben doorstaan. Dat had de medewerker van Elpee vierenveertig jaar geleden toch goed gehoord. Erwin Zijleman

Helemaal mee eens erwinz. Ook ik was 14 in 1978 en werd helemaal van mijn sokken geblazen door dit album (ook ik kocht destijds de lp Love Gun van Kiss en man, wat viel die tegen).
Ik schreef in 2013 al over het eerste album van Van Halen: "Beste hardrockplaat en beste debuut ever! Grijs gedraaid vanaf 1978 tot nu toe. De albums die daarna uitkwamen waren ook goed, maar het debuut van Van Halen was (is) wat mij betreft uniek, baanbrekend, overdonderend, subliem en ongeëvenaard".

1976 - 1977. Het was door nieuwe singles als New Rose van The Damned en Rockin' All over the World van Status Quo dat ik werd gepakt door scheurende gitaren. Klonk zo'n liedje op de radio, dan nam ik het op, met terugwerkende kracht de wereld van rock ontdekkend. Nieuwste naam was Boston, dat in 1976 de rockwereld overrompelde met een huizenhoog maar warm gitaargeluid. Uiteraard belandde More Than a Feeling op cassettebandje.

1978. Alfred Lagarde heeft op de dinsdagmiddag tussen 5 en 6 bij de VARA zijn 'Beton Uur'. De man presenteert op enthousiaste wijze vooral Amerikaanse hardrock, al schuwt hij op z'n tijd niet een plaatje van Normaal. Het is via zijn show dat kort na Boston de volgende aardverschuiving plaatsvindt. Het hakkende You Really Got Me en het dreigende Runnin' with the Devil (dat intro!) zorgen ervoor dat ik de knop 'record' indruk. Hij vond het fan-tas-tisch en dat twee van de leden nog altijd Nederlands spraken, vulde mij als luisteraar met trots.

Ik las over het instrumentale hoogstandje Eruption, maar dat draaiden de radio-dj's dan weer niet; het bleef dus onbekend. Daarbij las ik in Muziek Expres dat Eddie Van Halen aanvankelijk zijn gitaarsolo's met de rug naar het publiek speelde, om te voorkomen dat men zou ontdekken hoe hij dat aparte hamerende geluid creëerde.
Maand na maand klonk meer muziek. Zo wist ik Ain't Talking 'Bout Love, Little Dreamer, On Fire, een deel van Atomic Punk en "Show Your Love" op te nemen, waarvan ik pas jaren later ontdekte dat het I'm the One heet - maar dat zinnetje wordt niet steeds herhaald. Van You Really Got Me wist ik niet eens dat het een cover was en toen ik de Kinksversie ontdekte, vond ik die erg mak...

Vanaf 1980 kwamen wel achtereenvolgens Women and Children First, Fair Warning, Diver Down, 1984 en 5150 op mijn draaitafel terecht. Pas daarna hoorde ik Van Halen in zijn geheel. Het leek wel een best-of elpee, omdat ik al zoveel kende. Met de gitaar links in de mix krijg je een livegevoel, minder massief dan ik van ze gewend was. Luchtiger. Dat geldt ook voor sommige koortjes waarin jaren '50 doo-wop doorklinkt. Maar liefst elf nummers, met Ain't Talking 'Bout Love als langste met 3'49".
Bovendien een sterk ingespeelde groep, waarbij in de verhalen David Lee Roths showtalent zijn vocale capaciteiten overschaduwde. Ten onrechte: de man heeft een krachtige, lenige stem, passend bij deze vrolijk knallende hardrock, wat het geluid uit de groef bewijst. En hij is degene die heerlijk akoestische gitaar speelt op Ice Cream Man. De ritmesectie Alex Van Halen (af en toe al dubbele basdrum, zeldzaam in die tijd) en Michael Anthony is soepel en energiek met de koortjes van de laatste als troef.

Spetterend, enthousiast en qua stijl en gitaarspel veel invloedrijker dan Boston twee jaar eerder, al kan de invloed qua gitaargeluid en productie van die laatste groep moeilijk worden overschat.
Pas twee jaar later werd Runnin' with the Devil in Nederland een hit: #2 in juni 1980, in juli in Vlaanderen op #8 piekend; het resultaat van hun optreden op Pinkpop. Kort daarvoor zocht Alfred Lagarde de groep voor een radio-interview op in de VS.
Legendarisch zijn de verhalen over hoe hij groepen ophaalde van Schiphol in zijn grote Amerikaanse auto, een fles whisky onder de bestuurdersstoel. Ook Mother's Finest maakte dat mee, nóg zo'n favoriete groep van hem. Te horen in podcast More Than A Feeling.
Lagarde verkaste in 1982 naar Veronica en waarschijnlijk is hij degene die er al in 1981 voor zorgde dat Van Halen daar te zien was. Lekker Nederlands praten! En dat allemaal met 1978 als jaar waarin Van Halen dit alles losmaakte met één van de beste debuten ooit en misschien wel de zonnigste heavy plaat in de geschiedenis.