Thin Lizzy - Live and Dangerous (1978)

Bij mij staat hij er wel degelijk op.

Whiskey in the Jar had er van mij ook best opgemogen ja.

En zo zullen er nog wel meer belangrijke klassiekers, en misschien wel singles van hun ontbreken op dit album denk ik.

Het hangt er van af wat jij klassiek vindt. Deze opnamen zijn uit 1976 en 1977, dus dat is dan de grens.

Ook daarna hebben ze nog een aantal platen gemaakt, dus daar kan je dan ook weer je eigen toppers uit halen.

Whiskey In The Jar vind ik minimaal een klassieker van deze band. En er zullen wel meer klassiekers zijn nog die hier niet opstaan.

Cold Sweat, Waiting For An Alibi etc. vallen daar onder, maar die waren op dit moment simpelweg nog niet uit.

Een regelrechte liveklassieker . Ik zou bijna zeggen zo worden ze niet meer gemaakt .
Thin Lizzy had in die periode het vermogen om een magische drive neer te zetten en een hoop positieve energie de zaal in te slingeren .
Een echte goede rockband derhalve . Een heel eigen sound , de stem van de betreurde Lynott , de dubbele gitaarsolo's en de strakke maar oh zo swingende ritmesectie .
En dan die songs natuurlijk . Stevig van snit maar nooit plat of goedkoop .
En de super emotionele versie van Still in Love With You blijft natuurlijk ook superieur tussen al het rockgeweld .
Eigenlijk gewoon helemaal goed . Een klasseband die vooral op de buhne haar ei kwijt kon .

Helemaal mee eens, Thin Lizzy is live veel beter. Studio zijn ze eigenlijk te soft, live zit er veel meer power en energie in. Dat is op deze CD ook goed te horen.

Volgens mij heb ik aan deze live-plaat van Thin Lizzy genoeg. Enkele studio-albums beluisterd, vond er eigenlijk weinig aan. Gezien de positieve reacties deze live-plaat geprobeerd, en bevalt me uitstekend! Het swingt, rockt aan alle kanten. Het enigste waar ik maar niet aan kan wennen is de hoes, maar dat terzijde.

Een lekkere plaat om het gaspedaal eens lekker in te trappen

Zo zie ik het ook, ik heb van Thin Lizzy eens wat studio nummers gedownload, maar vind ze live veel levendiger klinken dan de matte studio versies van de gelijknamige nummers. Ik heb deze ooit gekocht voor 6 euro bij Plato, en heb er nog geen moment spijt van gehad. Ik draai deze nog regelmatig, en blijft onder de live albums zeker een topklassieker. Verder heb ik ook geen enkel ander album org van Thin Lizzy in huis, alleen deze, en dat vind ik mooi zat.

Gewoon de ultime liveplaat.
Alle songs knallen zoveel harder dan de studioversie.

De band bestond tijdeze plaat uit Lynott, Gorham, Robertson en Downey.

Hoogtepunten zijn Still in Love With You (met funkie einde), Emereald (met zn dubbel-lead en spetterende question/aswer gitaarsolos's), Massacre (pure metal) en The Rocker met zijn killerriff.

Een dijk van een live plaat. Een van de beste die er is. Ik heb eigenlijk hiernaast nooit een studio album van Thin Lizyy willen kopen in de vrees dat het tegenvalt.

Studiowerk is inderdaad gortdroog soms, maar daar hebbie mooi geen last van bij deze! Wereldplaat. En of er nou al dan niet aan gesleuteld is, tsja... mij boeit het niet

Wow wow wow! Ik zit nog maar de eerste keer aan Still in Love with You, maar zó behoort hard rock te klinken. Strakke solo's, heavy riffs afgewisseld met hier en daar een oprechte ballade om U tegen te zeggen, ja, zo hoor ik ze graag! 's Zien of het album dat niveau kan behouden tot het einde van de plaat. Zoja, dan wordt het zonder twijfel een heel hoge rating!

EDIT: Zonet voor de eerste keer helemaal door beluisterd en ik geef het album onmiddellijk al het voordeel van de twijfel met een 4,5. Goed, het niveau zakte een beetje naar het einde toe, maar ook daar werd mijn rock-oor ten zeerste gestreeld. Neem nu bijvoorbeeld Sha La La, héérlijke hard rock (die bij mij trouwens 5:34 duurt) waar er aan het einde nog een drumsolo aan gebreid wordt. Helemaal geweldig vind ik die, en ze staat helemaal onderaan in de stemlijst? Ik denk dat Live and Dangerous wel wat replay value zal hebben als die de volgende keer het minste nummer is.

Waanzinnige live lp.
Ben helemaal geen hardrock liefhebber muv deze live lp en de eerste van Van Halen.
Rosalie is gewoonweg schitterend, Emerald, dancing in the moonlight, kippenvel.
Als je de biographie van The Rocker leest is het geweldig om te lezen dat Freddie Mercury bang was dat zijn support act (thin lizzy dus) zo goed was dat Queen als hoofdprogramma weggespeeld is, zo goed was Lizzy dus.

Ach, dat 'die werd weggespeeld door die' heb je in iedere biografie of stukje geschiedenis van een band. De manager van Queen weigerde in de 70-ies bijvoorbeeld dat KISS zou touren met zijn band, omdat hij doodsbang was dat Queen zou worden weggeblazen van het podium.

Het is dan ook niet zo moeilijk om Queen weg te blazen.

Maar dat Thin Lizzy een klasse band is/was (ik vrees dat ze hun goede naam nu te grabbel gaan gooien) is absoluut waar. Altijd wat onderschat gebleven, maar de band beheerst eigenlijk alles wat een goede rockband moet kunnen: topgitaristen, een prima zanger en melodisch zit het ook wel goed.

In de studio kwam het er niet altijd helemaal goed uit, maar live absoluut. Daar is deze cd een goed voorbeeld van.

Toch even wat rechtzetten hier hoor!
Allereerst is Thin Lizzy een superband en is dit album een superalbum.
Maar, in de eerder aangehaalde biografie The Rocker geven de bandleden toe dat dit album slechts voor de helft live is. Bovendien, en daarom reageer ik, heeft Lizzy geen enkele avond queen weggespeeld. Volgens Gary Moore waren er WEL avonden dat ze aan queen konden tippen, maar hebben ze over de hele toernee gezien een flinke les gekregen. Ook wat organisatie achter de schermen betreft...
Met name tijdens de madison square garden optredens, was queen, volgens Moore, fenomenaal.
Tot slot: queen heeft niet met kiss opgetreden omdat Brian May geelzucht kreeg en terug naar de UK moest om te herstellen.

Alle andere albums van T.Lizzy zijn ondermaats geproduceerd; low-budged en te weinig aandacht aan de produktie en vooral niet de juiste producers.

Deze is helemaal af!!!!!

Jammer dat Jailbreak niet een top producer heeft gehad anders had dat album misschien wel in de top 10 aller tijden gestaan.....

Deze plaat heb ik gisteren nog even gedraaid en vind het een leuk album. Alleen er zijn gewoon betere live albums dan deze vind ik. Deze live plaat klinkt ernorm gedateerd eigenlijk wel vind ik, maar dat maakt ook niet uit want hij komt ook uit de jaren 70. Ik draai deze niet vaak, en vind hem ook minder goed dan hier verteld word, maar slecht is het natuurlijk ook niet. Ik heb ook niet echt favo nummers hierop, want het klinkt aardig consistent allemaal. Ik weet natuurlijk ook wel dat dit een topklassieker onder de live platen is, maar hij doet me niet erg veel.

Een van de beste live album ooit. Alle nummers zijn super en veel beter dan de studio versie. Een onmisbare plaat in ieders platencollectie.

Ik vind deze plaat verre van gedateerd klinken.
Zo als deze plaat klinkt, zouden tegenwoordige liveplaten ook moeten klinken. Vers, vet en zonder overdubs.
Veel liveplaten van nu heb ik mijn vraagtekens bij, in hoeverre ze echt live zijn.

Daarbij zijn de live-uitvoeringen voor 99% van de songs hier een optimale verbetering en opzichte van de stuido-versies.

Zoals al vaker vermeld, hier en elders, deze plaat is verre van 100 % live.

Dit live album is mij zeer dierbaar ! Van begin tot eind Rock & Ballads met Ierse invloeden. De stem en bas van Phil, de gitaren van Scott en Brain R. de onmisbare drums van Brian D. De nummers zijn lekker afwisselend en goed live neer gezet. Het blijft een genot om naar te luisteren. Phil, ik mis je !!

Klopt. Lees de autobiografie van Tony Visconti er maar op na. De reden dat er nadien nog veel aan gesleuteld is heeft er mee te maken dat de verschillende concerten op verschillende type geleuidsdragers zijn opgenomen, dat de microfoonopstelling per optreden verschilde waardoor de ruwe versies een ontzettende brei was. Visconti houdt het op 55% live.....

Ondanks dat: Mijn nummer 1 album!

Wat een live lp Deze staat in mijn top 5 van live lp/cd. Totaal grijs gedraaid. Prima sfeer goede nummers van deze klasseband. Ik blijf roepen dat phyl lynot veel meer in zijn mars had dan alleen maar rock. Deze man had gerust een soul album kunnen maken met zijn prachtige diepe stem. En laten we brain downey ook niet vergeten. Niet de meest flamboyante drummer maar o zo effectief. Naar mijn idee is dit gewoon de meest onderschatte band die er in de (hard)rock wereld heeft rond gelopen. Dit heeft ongetwijfeld aan hun slecht managment gelegen zie de boeken over phil en lizzy. Live platen als deze hoor je gewoonweg nooit meer door een of andere reden. 5 pingels zonder twijfel

onderschat?

huh?

De vele muziek stijlen die Thin Lizzy had komen op dit live album erg goed tot uiting. De band Thin Lizzy mag dan niet echt veel animo voor zijn op deze site, maar dit album word door velen wel gewaardeerd hier, en terecht met een bijzonder hoog gemiddelde.

En dacht dat Thin Lizzy in het algemeen echt niet onderschat word in muziek wereld hoor. Want daarvoor zie je op diverse sites nog teveel info over deze band, en liggen er nog vele verschillende albums van te koop in de diverse cd shops.

In 2011 komt er een nieuwe versie uit met extra nummers en niet uitgebracht (film) materiaal. Komt dat zien!

Legendarische plaat. Mijn eerste kennismaking was Emerald in 1978 via de radio (toen werden dat soort nummers nog gedraaid ). Ik was verkocht.
Om oude tijden enigszins te doen herleven ga ik wel eens naar http://www.parris.nl/, dé Thin Lizzy tributeband van Nederland (vernoemd naar Philip 'Parris' Lynott). Deze jongens komen akelig dicht in de buurt.