Siouxsie and the Banshees - Kaleidoscope (1980)

Deze ook maar eens aan een herbeluistering onderworpen, zit hier een proefschrift voor iemand te schrijven en dan wil je nog wel eens wat muziek op de achtergrond voor bij de statistiek
Ik heb deze aanvankelijk ook niet helemaal juist beoordeeld blijkt nu. Siouxsie is toch een band waar ik het een tijdje moeilijk mee heb gehad. Voornamelijk door de stem van Siouxsie zelf, maar ook een beetje door hun goofy liedjes zo nu en dan. Tis niet altijd even steady wat ze uit hun mouw schudden.. toch is die lichte psychedelica nu precies wat ze met mijn favo band nr 1 gemeen hebben, dus wtf? Zou ik alles van S&tB niet véél beter moeten vinden dan, zeker als ze ook nogal symbiotisch met elkaar optrokken en meerdere platen van elkaar hebben ingespeeld? Deze plaat beluisterend vallen me inderdaad wel weer de overeenkomsten op, met name met Robert Smith's latere psychedelische uitstapjes en ook het creatieve gebruik van drums en drumpatronen is iets wat beide bands bindt en onderscheidt van vele matte wave actjes. Maar waar je bij Smith naast die leuke muzikale details een frontale aanval op je gevoel ervaart, een bepaalde beklemmende melancholie of juist oprechte woede en verbittering.. is deze Siouxsie Sioux toch slechts bij vlagen in staat om het gevoel te beroeren. Het is allemaal vanuit grote hoogte en een geïsoleerde ivoren toren dat het leven wordt geobserveerd en geanalyseerd. Samen met de muziek die, hoewel niet slecht en zeker creatief bij momenten, nogal afstandelijk klinkt maakt dat dat mijn liefde voor mooie Siouxsie maar niet echt wil ontvlammen.
Ook op deze plaat weer genoeg te genieten, de heerlijke drumpatronen halverwege van Red Light met die gave fotocamera geluiden! Het onvervalste pre-Guthrie Cocteau Twins gitaargeluid van Desert Kisses (Cocteau Twins hadden wel wat nummers aan deze band mogen opdragen in hun begintijd!!). Na wat research snap ik ook waarom de gitaar zo vet klonk vanaf deze plaat bij S&tB: John McGeoch was een heus gitaarvirtuoos! Werd een tijdlang als het beste sinds de mastodonten als Jimmy Page e.d. beschouwd, zeker één van de beste van zijn generatie.. feiten onderzoek doet toch af en toe wonderen Het heerlijke zwarte sarcasme van Happy House is natuurlijk niet te missen, en toch aanstekelijke opener. Aanstekelijk is trouwens ook het heftige drumwerk van afsluiter Skin, het lijkt bijna een pre-Ministry "Burning Inside", zoals industrial uiteraard een ander genre is dat is aangewakkerd door new wave helden zoals Siouxsie. Er zit een heerlijke duistere spanning in Tenant met een zeer vet synthgeluid beladen! Eén van de toppers op deze plaat. Helaas staat er ook net iets teveel matig spul op deze plaat, Trophy, Clockface, Lunar Camel en het langdradige Hybrid zou ik al snel tot skipnummers bombarderen. Zonde, maar je kan niet alles koesteren in het leven. Zeker een halve ster erbij in elk geval!

De punk heeft de muziekwereld totaal veranderd.
In een paar jaar tijd is Hotel California tot de grond toe afgebroken.
Gekraakt, en vervallen tot een junk pand.
Verslaafden worden bediend door een leverancier van de nodige verboden middelen.
This Is The Happy House.
Siouxsie Sioux wurmt zich als Kaa, de slang uit Junglebook om je heen.
Haar stem heeft hetzelfde hypnotiserend effect als zijn doordringende ogen.
Overgave.
Haar status als ijskoningin wordt op Kaleidoscope perfectioneert.
Vanaf heden zal haar imperium opgebouwd worden.
Israël is de definitieve doorbraak naar het gothic publiek.
Jim Morrison was de Lizard King.
Siouxsie Sioux vanaf heden de Snake Queen.

Tis heel lang geleden dat ik dit album gedraaid heb, maar de meeste liedjes op deze schijf blijven toch erg goed na al die jaren. Ja, dit is weer een van die albums die per ongeluk is 'kwijtgeraakt' tijdens de woeste en nu zeer betreurenswaardige opruiming van bijna al het vinyl, ook al weer jaren geleden.
Maar Kaleidoscope komt terug in de platenkast!

De dorpsfonotheek bezat twee platen van Siouxsie and the Banshees: deze verzamelaar (daarover snel meer) en Kaleidoscope van het jaar ervoor. Hiermee leerde ik de groep kennen.
Ik wist dat de dame aanwezig was bij de start van punk in het najaar van 1976 in Londen, al spoedig zelf muziek was gaan maken met haar Banshees en dat dit hun derde album was, verschenen in de zomer van 1980. Ook werd de naam van Robert Smith nogal eens in één adem met die van haar genoemd.
Swie Tio vond in Oor (even scrollen) dat de band na een mindere voorganger zijn kleurenpalet uitbreidde met dit plaatje. Ik kende de voorgangers niet, maar was heel nieuwsgierig. Wat me opviel was dat de plaat verscheen bij het keurige Polydor, net als de muziek van bijvoorbeeld Abba.

Bassist en kernlid Steven Severin gebruikt veel flanger (of is het chorus?) bij zijn vier snaren, waar nadrukkelijk new wave klinkt en Siouxsie Sioux nogal eens monotoon zingt. Het zorgt voor een bezweerderige sfeer; althans in mijn puberbrein, een associatie die is blijven hangen.
Voorbeelden hiervan zijn op de A-zijde Tenant, het met een saxofoon gelardeerde Trophy en het langzame Hybrid, dat langzaam wordt uitgebouwd. Dit met het tegendraadse gitaarwerk van John McGeoch, die ook verantwoordelijk is voor enkele toetsen- en saxofoonpartijen, waarmee zijn invloed op dit album groot is. Het nummer lijkt met zijn vijfeneenhalve minuut wel één grote inleiding op het korte Clockface (nog geen twee minuten), dat een heerlijke opwarmer zou kunnen zijn van om het even welk evenement. Mijn grootste favoriet van deze schijf!
Op het wat dromerige Lunar Camel klinkt een drumcomputer, zodat drummer Budgie na het programmeren een kop thee kon gaan drinken. Ik vergeet bijna de single die de A-kant aftrapte: op Happy House moet hij juist hard aan de slag met repetitieve partijen in een melodieus nummer. Siouxsie heeft een vrij zware stem maar kan ook ijl zingen; het is altijd weer afwachten wat ze doet, wat veel variatie brengt.

Hetzelfde geldt voor het beste nummer van de plaat dat de B-kant aftrapt: Christine met zijn heerlijke akoestische gitaar; ik moest indertijd aan The Cure denken. Dan krijgen we weer droomwave met Desert Kisses, één van de betere nummers in die richting op Kaleidoscope. In Red Light klinkt weer een eenvoudige drumcomputer, slim geflankeerd door de geluiden van een fotocamera; het past bij de tekst over een fotomodel. Met het sterkere Paradise Flat wordt afgesloten, Siouxsie zingt en ladadadumt in haar unieke stijl.
Op streaming vind ik geinige demo’s als bonus, leuk om deze ruwe versies te horen; afkomstig van de 2006-editie.

Voor mij is dit een 7,5 wat ik in drie sterren vertaal. Aanbevolen voor iedereen die interesse heeft in een eigenzinnig bandje dat laat horen hoe lekker new wave kan zijn. Wat verscheen er toch veel goede muziek in dat jaar! En dat ervoor. En dat erna. En en en... Leve new wave!