Als 14-jarig ventje raakte ik in de ban van Prince en omdat mega-sterren in de jaren '80 wel een ding waren zorgde ook Madonna ervoor dat ze mijn aandacht wist te vangen.
Ze boeide me, ook al werd ik niet zo wild van Like a Virgin als dat ik deed van Purple Rain.
True Blue was van hetzelfde laken een pak, maar ik was zo'n mega-fan van Prince dat dat album in de categorie 'leuk' viel en ik het best vond dat mijn zus dat album kocht (uiteraard heb ik nu haar lp en heb ik de cd uiteindelijk zelf ook een paar jaar na release gekocht).
Like a Prayer was andere koek: dat vond ik gewoon een ijzersterk album en dat vind ik nog steeds. En toen was het over. Ik volgde niet meer wat ze deed en het feit dat ze in Europa toch wat van haar mega-status verloor werkte ook niet mee om haar echt op de voet te volgen... tot 1998..... de nieuwe nog uit te komen Madonna zou iets bijzonders worden en de single Frozen maakte dat dubbel en dwars duidelijk: ik keek reikhalzend uit naar een nieuwe Madonna. Wat??? Ja, echt. Ook voor mij een nieuwe ervaring en het album loste al mijn verwachtingen in. Sindsdien ben ik haar weer gaan volgen met wisselende resultaten. Het ene album beviel me beter dan het andere.
Vanaf Hard Candy ging het toch wel wat mis voor mij: sterke nummers afgewisseld met vreselijke draken. Een Madonna die geforceerd hip ging doen. Nu deed ze dat altijd wel maar ze was iedereen op slimme wijze toch wel een slag voor en het klopte: een perfect neusje daarvoor had ze wel en dat was voor mijn gevoel weg. MDNA bracht daar geen verbetering in: een zeer afwisselend album in mijn oren.
Hoe dan ook betrap ik me er telkens weer op dat ze het voor elkaar krijgt nummers voor te schotelen die zeer snel in mijn hoofd nestelen en daar niet meer uit kunnen komen of ik dat nu wil of niet.
En dan het gedoe rondom Rebel Heart: blijkbaar is haar boosheid toch serieus gezien de arrestatie die volgde na het lekken, maar 100% zeker ben ik nooit bij deze dame. Hoe is het mogelijk dat nu alle 25 nummers van de super deluxe cd naar buiten zijn gekomen ruim voor de release. Zou het dan toch?? Aandacht heeft ze in elk geval weer wel.
Het doet er niet toe, ook niet of trouwe fans wel braaf wachten tot de echte release. Als ik het kan beluisteren dan doe ik dat. En zo geschiedde.
De klok telt 1 uur en 37 minuten. Het is nogal een zit en dan weet je van tevoren al dat het een album gaat worden dat alle kanten op gaat, dat kan niet missen zeker ook als je de 6 nummers kent die al naar buiten zijn gebracht.
Wat me opvalt is dat het krampachtige hip doen zoals op de draak
Bitch I'm Madonna minder vaak voorkomt dan verwacht. Ja, natuurlijk, Madonna heeft altijd al proberen mee te doen met de moderne tijd en dat is nu niet anders maar nummers als
Devil Pray[i] (ik vind dat een prachtige popsong) of [i]Ghosttown (idem) zijn in het rijtje Madonna nummers echt zo beroerd niet, sterker: ik vind dat tot haar betere nummers behoren.
Maar er staan meer betere momenten op.
Joan of Arc klinkt lekker, in
Holy Water duikt Vogue op ingenieuze wijze op en
Body Shop is een lekker vreemd, pittig popnummer. Ze heeft het over I saw a Ray of light in het nummer met Nas (
Veni Vedi Vici) dus ook daar haalt ze haar verleden even aan.
Wash All Over Me is een dik aangezette Madonna ballade die het misschien niet haalt bij klassiekers als Live to Tell maar die allerminst krampachtig overkomen. Het is puur Madonna. Ook
Messiah is zeker niet slecht: ze zingt er behoorlijk krachtig op terwijl we heus wel weten dat Madonna geen sterzangeres is (zacht uitgedrukt): het sfeertje van dat nummer pakt me gelijk.
De uiteindelijke versie van titelsong
Rebel Heart vind ik minder dan de demo-versie jammer genoeg. Wat een lekker nummer vind ik dat toch en die is nu helaas een beetje doodgeproduceerd. Dat gitaartje komt niet lekker uit de verf en het lijkt of de emotie uit het nummer is gehaald. Ik berg mijn demo-versie dus zeker niet op! Maar misschien is het een kwestie van wennen omdat ik de demo al goed vond. Ook
Addicted vind ik wat minder uitpakken in de uiteindelijke versie helaas.
Dit zijn wat voorbeelden van nummers waar het is eens niet van Bitch dit en bitch dat is. Ze kan het wel, maar zou het vaker moeten doen want helaas staan er ook nummers tussen waar ik vooralsnog niet veel mee kan (
Beautiful Scars bijvoorbeeld is mij wat te nikserig) en ook een paar die het nooit zullen gaan worden voor mij zoals het genoemde nummer met Nicki Minaj of
Autotune Baby die ik gewoon niet leuk vind. Tienerpop liedjes hoeven voor mij niet en heeft ze volgens mij ook niet nodig getuige haar album Ray of Light.
Rebel Heart is daarmee een album geworden dat toch net was serieuzer overkomt dan MDNA of Hard Candy. Het is geen Like a Prayer, Ray of Light, Music of Confessions on a Dance Floor maar ik ben toch eigenlijk best wel positief verrast. Ik had me ingesteld op een album vol drakerige tienerpop en dat valt alleszins mee. Met 25 nummers kun je wachten op nummers die je niet ziet zitten en ik weet ook heus wel dat ik Madonna niet moet gaan vergelijken met een debuut van Benjamin Clementine, om maar eens iets te noemen. Madonna is een status aparte in de aERo-wereld. Ik draag haar niet op handen, nooit gedaan, maar ik heb wel een zwak voor haar. Madonna is een genre op zich zou ik haast zeggen, wat natuurlijk een belachelijke opmerking is gezien het feit ze altijd moet steunen op buitenstaanders en ze op op dat vlak helemaal niet bijzonder is, en toch is er iets aan haar dat me net even meer boeit dan al die zangeressen na haar (ik noem geen namen).
Ze laat je in elk geval wel flink kiezen: wordt het het basispakket, een deluxe cd, toch de superdeluxe cd of blijf ik voor vinyl gaan. Goedkoop zal het wel niet zijn in elk geval. De extra tracks op de super deluxe versie zijn prima, maar voelen toch wel een beetje aan als terechte bonustracks (zijn het vaak ook niet voor niets). Er is nog tijd om hier over te twijfelen zullen we maar zeggen.
Ja, Rebel Heart valt mee en is eigenlijk een behoorlijk lekkere plaat geworden. Beoordelend als echte popplaat (en dat moet je doen vind ik) verdient ze zeker geen heel lage beoordeling van mijn kant, integendeel.
Dat de onvoldoendes vast wel weer flink zullen volgen si zo voorspelbaar als wat, maar de tijd dat ik me daar wat van aantrek moet nog komen
Nog leuker gaat het worden als er nu alsnog een compleet andere versie komt: in dat geval heb ik niks gezegd
