Courtney Barnett - Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit (2015)

Pedestrian at Best is het enige nummer dat ik van de vrouw ken. Héérlijk. Het doet me denken aan The Kills.

Iets minder zware The Kills dan wel, maar ik begrijp wat je bedoelt.

Pffff...Depreston, buitenaards goed nummer. Wat een wereldplaat is het toch. Man man man.

Er is al veel over dit album gezegd, maar pas wanneer je haar live hebt gezien, kom je er achter dat er hier wel degelijk een nieuwe ster aan het ontstaan is.
Een unieke argeloze attitude on stage en vlijmscherpe songs in haar bagage.
Dit album maakte op mij een indruk zoals Nevermind van Nirvana dat destijds deed.

Staat ook op het lijstje van Obama.

Maakt dat de plaat nog beter?

Neuh, maar het verbaasde me dat een australische indierocker bij hem bekend is en dat ie lijstjes maakt...

Dit album is toch een bescheiden indie klassieker aan het worden ten huize popstranger. Heerlijk bijna achteloos gezongen en gemusiceerd met toch wel behoorlijk sterke teksten.

Ze is meer dan dat. Als je alleen dat ziet zie je alleen de verpakking, terwijl ze juist qua inhoud onderscheidend is. Zo hoorde ik bijvoorbeeld nog niet eerder iemand zingen over de tragiek van het hedendaagse koffiefetisjisme (Depreston). Ze is echt een verteller, met zowel een scherpe introspectieve blik als een scherpe blik naar buiten.

#MeToo aan mijn hoela. Van deze topmeid kan ik maar niet afblijven. Wat een heerlijke pretentieloos klinkende indierock. En vooral: wat een teksten! Schijnbaar achteloos uit de mouw geschud. De alledaagse waan tot kunst verheven. Razend knap. En niet alleen op de plaat. Ook live vind ik haar overrompelend. Geen pandoer en opgefokte fratsen. Integendeel. Innemend en losjes slingerde ze haar vuig gitaarwerk de zaal in. Neem het maar zoals het is. Mijn songs, het leven, de hele mikmak. Dat was voor mij de boodschap. Die kwam aan, gezien de reacties van het publiek. De recente schijf van haar lief (Jen Cloher) mag er trouwens ook zijn. Niet de enige twee ruim getalenteerde jonge dames overigens, die de laatste paar jaar overtuigend acte de présence gaven. Maar dit terzijde. Courtney Barnett heb ik in ieder geval al in mijn hart gesloten. Krasse plaat. Zeer opwekkend en daarom beter dan welke pil dan ook! Halfje omhoog.

Zojuist tweemaal dit debuutalbum beluisterd.

Indruk 1: Lou Reed is terug! Maar dan in het kwadraat, een absoluut overtreffende trap van gitaarrock anno 2015! Puike riffs en solo's!

Indruk 2: Haar voordracht gaat me toch een beetje irriteren na een paar nummers gehoord te hebben.

Daarom zo af en toe een paar nummers is leuk.

Maar kwaliteit is het zeker. 4 sterren.

Leuk hoe dat soms gaat, via de voorkeur van een wielrenner voor Kurt Vile kom ik (weer) op deze dame. Waar het de vorige keer fout ging weet ik niet meer, maar beter laat gevonden dan helemaal gemist.

Word er vooral blij van, het moeiteloze, het vakmanschap, het oprechte, recht toe recht aan.

Pavement en Lou Reed associaties snap ik, maar daarmee doe je haar tekort in haar uniciteit.

Wie is die held van een wielrenner?

Uit het sport topic, George Bennet, de kopman van Lotto Jumbo dus

Vandaag een box set gekregen van dit album inclusief bonus cd. Door de samenwerking met Kurt Vile heb ik haar ontdekt en ik was gelijk onder de indruk van Avant Gardener (hilarische video) Zover klinkt het als een lekkere gitaarplaat en wat een scherpe teksten!

Van 4 Naar 4,5 gegaan, dat halfje extra komt vooral op conto van die gitaren in Small poppies, het sluipende onder de huid kruipende Kim's caravan en dan is daar nog Depreston .

Aangrijpende teksten, heerlijk stemgeluid en fraaie muzikale omlijsting met veel afwisseling maken dit een voortreffelijk album. Depreston is de slagroom op de taart.

Wel leuk, maar mij een beetje te onrustig en (zo komt het op mij over) gemaakt tegendraads. Alsof ze zich iets te graag wil onderscheiden in plaats van gewoon te concentreren op het maken van mooie of goede muziek. Gaat niet op mijn verlanglijst deze, maar als ik hem een keer voor een prikkie tegenkom, neem ik hem wel mee denk ik.

Nog weer even opgezet. Wat een goede plaat is dit toch... Die gitaar in Kim's Caravan is adembenemend kippenvel. Schitterend.

Wat een onwaarschijnlijk goed debuut. Met recht een moderne klassieker. Wordt hier nog vaak gedraaid in huize gele stift. Noem een beter ontvouwend nummer op dan Small Poppies!?