Annihilator - Alice in Hell (1989)

Luister eens uit die tijd naar b.v. Metal Church, Sacred Reich, Savatage, Flotsam And Jetsam enz of Megadeth, Anthrax uit die tijd, uiteraard is Annihilator een goede metal band maar dat ene nummer Allison hell springt er helemaal uit omdat dit nummer gewoon super is.

Dat spreekt ook niemand tegen. Het ging meer om de uitpraak dat 'de rest maar gewoontjes is'. Dat de rest, vergeleken met Allison hell minder zou zijn, oké. Maar gewoontjes? Nee, die term schiet mij niet direkt te binnen...

Ik ben een groot liefhebber van metal uit die tijd.

Ik ken ook bijna geen band uit die tijd die ik niet echt gaaf vind (misschien Metallica, maar dat terzijde)...

Ik bedoelde eigenlijk dat ik de voltallige LP Alice in Hell niet zo gewoontjes vindt. Het kan zijn dat de songs hier en daar wat op elkaar lijken of dat ze niet de zelfde power of impact hebben als Alison Hell maar gewoontjes is het geenszins.

Nog steeds een erg goed album, maar ik haal toch een halfje van mijn stem af. Nummers als Burns Like a Buzzsaw Blade en Ligeia zijn net wat minder.

Geweldige plaat van Annihilator. Het begint eigenlijk al met het titelnummer, maar het blijft eigenlijk top tot en met het laatste nummer (Human Insecticide). Heerlijk gitaarspel en de zang past er uitstekend bij.

Klassieker inderdaad!

En we gaan rustig door met deze klassieker. Ik wou de band al een langere tijd in een soort marathon beluisteren nadat ik ze vorig jaar op het Dynamo Metalfest heb gezien en we gaan zeer waarschijnlijk aanstaande 24 oktober richting de Hedon in Zwolle waar de heren live optreden. Het is dus nu even mooi de tijd om de platen langs te gaan en dan beginnen we echt met deze topper.

De kracht straalt er af, zeker het nummer 'Alison Hell' kent denk ik bijna elke metalhead wel. Je voelt dat de heren zeker een bepaalde klasse beheren en ze maken goede muziek toch heeft het nooit zijn pieken bereikt. De zang in dit album is leuk, maar de gitaarwerk is toch het sterkste wat de band beheert. Heerlijke riffs en solo's vliegen je om de oren met een beademend hoog tempo, leuk!

Een degelijk en voor mij bij vlagen goed plaatje, met uitstekend gitaarwerk en een blaffende staccato zingende Rampage die mij op den duur wel wat gaat vervelen. Het talent spat van de heren af, de tempoversnellingen, solo's en transities vliegen je om de oren en in Alison Hell hebben de heren een klassieker in handen. Ruim een half uur is echter meer dan voldoende, de speedmetal vind ik op den duur wat vermoeiend worden, wat gas terugnemen had naar mijn mening voor wat meer afwisseling gezorgd. Ik snap echter de kritieken op dit schijfje er valt voor een ieder genoeg te genieten.

Energieke plaat met een productie die voor mij nog steeds goed klinkt. Het draait natuurlijk vooral om het gitaarwerk van Jeff Waters. Daarnaast vind ik de stem van Randy Rampage ook best goed. Behalve dan in dat stukje met de hoge noten in Alison Hell.

Wereldplaat! Klassieker, een ware klassieker!
De bekende 3 openers, waarbij "W.T.Y.D." ook bij mij altijd net een puntje meer scoorde. "Wicked Mystic" is ongenadig en geweldig, "Ligeia" voor mij altijd een favoriet en de afsluiter was voor altijd tijdens de concerten de reden om ff echt loos te gaan! Wat is dat een super nummer zeg!

Subliem gitaarwerk van Jeff Waters, kristalheldere productie, retestrak gespeeld en wát een toon. Een debuut dat destijds in 1989 enorm veel indruk maakte, helaas waren de opvolgers steeds iets minder. Jammer dat de zanger gewisseld werd, RR paste qua zang gewoon goed bij de band. Maar Jeff Waters was niet de makkelijkste voor zijn bandleden.

De vele zangers die van stoel hebben gewisseld zal daar mede debet aan zijn. Met Rampage en Randall had Waters prima zangers aan boord.
Jeff is een beest van een gitarist maar een uitermate beperkte vocalist.