Annihilator - Alice in Hell (1989)

Na Never Neverland heb ik het met Annihilator opgegeven. Dat het daarna nog bergaf gegaan is bevestigd voor mij wel mijn gevoel. Maar zoals Sir ook al opmerkt, zo serieus is het wellicht niet te nemen. En dan blijven dit en de opvolger sterke en vooral erg leuke metalplaatjes.

Alison Hell vind ik een heel erg goed nummer dus heb ik de rest beluisterd, maar de rest van dit album vind ik stukken minder. wordt zo verwijderd van de computer

Wat een stem, wat een stem
Ongelooflijk debuut dat pas een beetje tot stilstand komt bij 'Word Salad', om daarna met 'Schizos' en 'Human Insecticide' de plaat AF te maken.
Onvergetelijk en voor altijd een van mijn lievelingsgroepen.

Goed album, maar niet zo goed als 'Never, Neverland' of 'King of the Kill'. Desondanks geen slecht debuut.

Na Never, Neverland de beste plaat van Annihilator.

Het album opent prachtig met het sfeervolle Crystal Ann, een van de mooiste intro's die ik binnen het thrash genre heb gehoord. Vervolgens over naar Alyson Hell en W.T.Y.D., twee van mijn favorieten. Het tempo blijft de gehele speelduur lekker op gang, zodat de plaat voor je het weet voorbij is. Never, Neverland vind ik dan nog iets beter, omdat op die plaat meer variatie aanwezig is.

Jammer dat Annihilator door de jaren heen zo'n instabiele band is geweest. Ik heb me hierna gewaagd aan de opvolgende platen, maar ik was uiterst teleurgesteld. Alleen bij Criteria kreeg ik wel weer een beetje dat oude Annihilator gevoel, maar met name Set the World on Fire en King of the Kill vond ik drie keer niks.

Ben nooit zo'n liefhebber geweest van de zang van Randy Rampage, anders had deze ultieme speedmetal plaat het volle pond gekregen.

Jeff speelt hier alle gitaar en baspartijen in en mijn favorieten zijn de turbosnelle Human Insecticide en Welcome to Your Death, het titelnummer en Wicked Mystic.

Na deze plaat werden steeds softer, maar zanger Coburn vind ik gewoon net wat fijner.

Komt misschien omdat Jeff nooit eens een zanger kon vasthouden in de band. Maar zijn gitaargeluid is toch ontzettend uniek.
Zo helder en melodieus en toch altijd vet.

Dit album zonet voor het eerst gedraaid. Een aangename kennismaking, zal dit album de komende tijd eens goed gaan verkennen.

Eén van de betere 80's thrash metal platen. Lekker tempo, sterke hooks en gitaarwerk. Deze en hun tweede zijn de toppers. Vooral Human Incestide is mijn favoriet.

Omdat Annihilator binnenkort bij me in de buurt op gaat treden en omdat ik eerder dit jaar in de Aardschok een interview met Jeff Waters had gelezen, heb ik Alice in Hell maar eens opgeduikeld. Een album waarvan de gitarist zichzelf meerdere malen “de beste gitarist van de wereld” noemt, zou de moeite waard moeten zijn, nietwaar?

Chrystal Ann zette me meteen op het verkeerde been. Ik had thrash metal verwacht, geen akkoestisch gepingel, hoe mooi uitgevoerd dan ook. Op Alison Hell is het voor mij vooral zanger Randy Rampage die de show steelt. Ik zou wensen dat er meer bands waren met zo’n zanger. Zijn zang klinkt rauw, agressief en heel erg eng tegelijkertijd. “Alice isn’t is frightening/Alice aren’t you scared?” Als Alice nog niet bang was, wordt ze het wel van de manier waarop Randy Rampage het vraagt.
Pas bij het derde nummer krijg ik wat ik van Alice in Hell had verwacht: snelle thrashmetal met spetterende solo’s. En erg strak gespeelde riffs. Om Waters de beste gitarist ter wereld te noemen gaat me een beetje te ver, maar hij weet wel erg veel uit z’n gitaar te halen. Bovendien is de productie van het album uitstekend, waardoor alle instrumenten goed tot hun recht komen.
Hoogtepunten van het album (behalve Alison Hell) zijn voor mijW.T.Y.D., het grotendeels instrumentale Schizos Are Never Alone. Human Insectide is tenslotte het echte hoogtepunt van de plaat. Alsof er een op hol geslagen stoomwals over je heenrijdt.
Burns Like A Buzzsaw Blade en Ligea vind ik iets minder, maar over de gehele linie is dit een meer dan ijzersterk album.

Ik ga binnenkort maar eens in een cd-winkel krijgen of Alice in Hell er toevallig ligt, want als metalliefhebber vind ik dat dit album niet in mijn verzameling mag missen.

4.5*

Een klassieker in de thrash wereld!! Dit album sloeg destijds in als een bom! De staccato gitaarpartijen van Waters waren behoorlijk vernieuwend in die tijd meen ik me te herinneren. Superstrak en snel. Het titelnummer (mét intro natuurlijk!), WTYD, Wicked mystic, Burns like a buzzsaw blade en Human insecticide zijn de toppers op dit heerlijke debuut!

Alison Hell

Oude liefde roest niet. Laat ik snel dat halfje er maar weer bijgooien. Uitstekende energieke thrash, met voldoende eigen smoelwerk om de grijze middenmoot ruimschoots te overstijgen.

Misschien de volgende keer ook live nog eens meepakken. Nu het nog kan..

Al is Annihilator wel wat veranderd sinds '89. Na Never, Neverland zijn ze met verschillende winden binnen de moderne metal mee gewaaid, met wisselende resultaten.
Met Dave Padden hebben ze een zanger binnen de gelederen die niet zou misstaan binnen de poppy metalcore-scene, maar slaagt er toch redelijk in om live de klassiekers te brengen. En Jeff Waters is en blijft een zekerheidje.

Wel vreemd trouwens, deze Canadese band speelt op 10 juli voor het eerst in 18 jaar(!) weer in hun vaderland.

Alice In Hell was een frisse binnenkomer. Iedereen was er gek op. Vlot melodieus gitaarspel gekoppeld aan een wat thrashy stijl zorgde voor een onmiddellijke besmetting onder metalheads.
Destijds nog gezien met Pantera en Judas Priest. Erg tof.

Het schitterende titelnummer en het vernietigende Burns Like A Buzzsaw Blade zijn mijn favorieten.

De platen die gemaakt werden met Coburn Pharr en Joe Comeau mogen er overigens ook zijn. De huidige incarnatie met Dave Padden bevalt mij, net als de platen die door Waters zelf zijn gezongen, een stuk minder.

De riffs van Waters zijn uit duizenden herkenbaar.
Lekkere melodieuze thrash van de bovenste plank.

Dit debuut en opvolger Never, neverland vind ik echte thrash klassiekers! Daarna ging het bergafwaarts met slechts hier en daar een opleving (Comeau).

Black Widow, die andere plaat met Rampage, vind ik ook erg gaaf. Lekker agressief.

Die was ik helemaal vergeten! Is inderdaad niet slecht nee. Al kan ie niet tippen aan deze vind ik. Tijdens de tour voor Black widow heb ik ze nog live gezien met Rampage. Was niet best (Rampage althans) maar toch mooi om 'm eens live met Annihilator aan het werk te hebben gezien.

Wel jammer dat je ook overduidelijk hoort dat Jeff ook alle baspartijen inspeelt.

Naast Waters is de ster op deze plaat ook Ray Hartmann, wat een heerlijke speedmetal-beats kan hij er tegen aan gooien.

Het intro van Alison Hell blijft klassiek.

Mijn favorieten op deze plaat zijn Welcome to Your Death, Wicked Mystic, Alison Hell en Human Insecticide. Vooral dat laatste nummer, is zo aangenadig snel gespeeld. Heerlijk...
Vooral dat laatste stuk vh nummer, dat is zo aangenadig snel geriffed en gedrumd... Ik ben benieuwd hoeveel bpm dat is...

Sterk debuut met de klassieker in zijn genre; Alison Hell. Een album met idd. geweldige speedmetal-beats.

Zeker geen slechte CD maar ze hebben vwb de riffs wel heeeeeeeeeeeeeeel erg goed naar Metallica geluisterd!

Om te horen hoe het niet moet?

Dat zijn jouw woorden.......

Sorry maar ik hoor hier niet echt veel Metallica in moet ik zeggen. Waters' stijl is veel hoekiger en puntiger. Die staccato riffs hoor ik bij Metallica nergens terug...

Wat een nonsens toch weer. Prima als je Metallica leuker vind. Maar je kan echt niet stellen dat Jeff Waters leentjebuur heeft gespeeld bij Metallica...

Klassieker!

Alison hell dat nummer is een klassieker de rest op deze cd is maar gewoontjes...

Echt niet...

Inderdaad niet...

Gewoontjes? Annihilator had toen een uniek thrash-geluid.
Ik ken geen thrash-band uit die tijd met zoveel souplesse en melodie.

Luister nog maar eens naar WTYD, Human Insecticide, Wicked Mystic etc.