Annihilator - Alice in Hell (1989)

Het begint een gewoonte te worden maar ik zit in een debuutalbum-periode, zo ook met deze Annihilator. Thrash? Ja toch, maar zo verzorgd: alles puntgaaf ingespeeld en geweldige originele gitaarpartijen. Jeff Waters is een schitterende gitarist zoals ik ze graag heb: veel vuurwerk met perfecte balans tussen techniek en melodie.
Het begint al met een prachtig akoestisch intro Crystal Ann en dan worden de jonge honden losgelaten. Hier staat geen enkel zwak nummer op, zoek maar, je zult ze niet vinden want dit is alles wat ik zoek in heavy metal: veel tempowisseling en evenwicht tussen agressie en melodie. Toch bijzondere vermeldingen voor: W.T.Y.D., Schizos Are Never Alone (geinig instrumentaaltje met geinige titel), Word Salad en afsluiter Human Insecticide.
Zoals gewoonlijk geen commentaar over diverse bonustracks, het originele album volstaat ruimschoots voor mij.

Omdat Annihilator binnenkort bij me in de buurt op gaat treden en omdat ik eerder dit jaar in de Aardschok een interview met Jeff Waters had gelezen, heb ik Alice in Hell maar eens opgeduikeld. Een album waarvan de gitarist zichzelf meerdere malen “de beste gitarist van de wereld” noemt, zou de moeite waard moeten zijn, nietwaar?

Chrystal Ann zette me meteen op het verkeerde been. Ik had thrash metal verwacht, geen akkoestisch gepingel, hoe mooi uitgevoerd dan ook. Op Alison Hell is het voor mij vooral zanger Randy Rampage die de show steelt. Ik zou wensen dat er meer bands waren met zo’n zanger. Zijn zang klinkt rauw, agressief en heel erg eng tegelijkertijd. “Alice isn’t is frightening/Alice aren’t you scared?” Als Alice nog niet bang was, wordt ze het wel van de manier waarop Randy Rampage het vraagt.
Pas bij het derde nummer krijg ik wat ik van Alice in Hell had verwacht: snelle thrashmetal met spetterende solo’s. En erg strak gespeelde riffs. Om Waters de beste gitarist ter wereld te noemen gaat me een beetje te ver, maar hij weet wel erg veel uit z’n gitaar te halen. Bovendien is de productie van het album uitstekend, waardoor alle instrumenten goed tot hun recht komen.
Hoogtepunten van het album (behalve Alison Hell) zijn voor mijW.T.Y.D., het grotendeels instrumentale Schizos Are Never Alone. Human Insectide is tenslotte het echte hoogtepunt van de plaat. Alsof er een op hol geslagen stoomwals over je heenrijdt.
Burns Like A Buzzsaw Blade en Ligea vind ik iets minder, maar over de gehele linie is dit een meer dan ijzersterk album.

Ik ga binnenkort maar eens in een cd-winkel krijgen of Alice in Hell er toevallig ligt, want als metalliefhebber vind ik dat dit album niet in mijn verzameling mag missen.

4.5*

En we gaan rustig door met deze klassieker. Ik wou de band al een langere tijd in een soort marathon beluisteren nadat ik ze vorig jaar op het Dynamo Metalfest heb gezien en we gaan zeer waarschijnlijk aanstaande 24 oktober richting de Hedon in Zwolle waar de heren live optreden. Het is dus nu even mooi de tijd om de platen langs te gaan en dan beginnen we echt met deze topper.

De kracht straalt er af, zeker het nummer 'Alison Hell' kent denk ik bijna elke metalhead wel. Je voelt dat de heren zeker een bepaalde klasse beheren en ze maken goede muziek toch heeft het nooit zijn pieken bereikt. De zang in dit album is leuk, maar de gitaarwerk is toch het sterkste wat de band beheert. Heerlijke riffs en solo's vliegen je om de oren met een beademend hoog tempo, leuk!