Peter Gabriel - Peter Gabriel (1980)

Met deze plaat laat Gabriel zien dat hij na Genesis nog een hele carriere kon opbouwen op zijn eigen (andere) manier.
Bijna alle nummers zijn pareltjes.
De duitstalige versie van deze plaat is ook zeer goed, net zoals de duitstalige versie van de 4e van Gabriel trouwens.

Op deze plaat heeft Peter Gabriel het gevonden, hij wil en zou muziek maken met een zeer theatrale nasmaak dat is hem hier dan ook daadwerkelijk gelukt, het resultaat is, voor mij nogthans, zijn beste plaat tot op heden.

Hier balanceert hij echt mooi tussen Pop en het theatrale iets over the Top, Na dit album is hij steeds vaker echt over the top geweest verder zeker nog goede platen, maar toch allemaal minder dan deze.

HELEMAAL MEE EENS !!!!

Zijn eerste solo album viel mij wat tegen, een stuurloos geheel met een paar sterke nummers.
Zijn 3e is stukken beter, Intruder heeft wat Bowie elementen, maar ook latere artiesten als Tears For Fears en Nine Inch Nails maken gebruik van de sfeer van dit nummer.
Zou Peter Gabriel de missing link tussen progressieve rock en post punk kunnen zijn?
Dat is waarschijnlijk te voorbarig, feit is wel dat hij hier zijn verleden definitief achter zich heeft gelaten, en kiest voor een duidelijke koers.
Zijn derde album is er een die lijkt bol te staan met angsten, vervreemding, maar ook eentje met een kritische blik op de wereld rond begin jaren 80.
Die kilheid ademt er doorheen, en Peter Gabriel lijkt te worstelen om dit op een positieve manier warmte te laten ademen.
Kate Bush nog niet in de rol van liefhebbende echtgenoot zoals in Don’t Give Up, haar rol in No Self-Control is die van een ontwringende feeks, maar zo mysterieus presenteerde ze zich ook nog rond 1980, al klinkt ze in Games Without Frontiers met haar wat vage Frans, bijna licht erotisch.
Maar nu weer terug naar Peter Gabriel, die hier zijn pad al uitstippelt.
Zijn latere werk zou een combinatie zijn van sober en juist een soort van opgewekte humor; dansbare jaren 70 funk en exotische klanken.
Hier domineert de waanzin nog, zelfs in de klaagzang van de treurende moeders in Biko, al zou een psychiater blij zijn met dit een klant als Gabriel; een beetje gek, maar nog te corrigeren, en eind van de sessie levert het ook nog een aardig salaris op.
Nu nog op zoek naar 2, 4 en Us, dan heb ik samen met het bij mij al bekende 1, So en verzamelaar Shaking the Tree, een mooi overzicht van zijn werk.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Peter Gabriel - Peter Gabriel / 3 / Melt (1980) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Peter Gabriel - Peter Gabriel / 3 / Melt (1980)
Peter Gabriel heeft meerdere uitstekende soloalbums op zijn naam staan, maar zijn derde soloalbum uit 1980 is het album waarop alles op zijn plek valt en de Brit een blauwdruk maakt voor muziek uit de toekomst

Van Peter Gabriel hebben we de afgelopen tien jaar helaas niet veel meer vernomen, maar gelukkig heeft hij een prachtig oeuvre op zijn naam staan. Binnen dit oeuvre steekt er wat mij betreft één album met kop en schouders bovenuit en dat is het in 1980 verschenen derde soloalbum, dat bekend is onder de namen Peter Gabriel, 3 en Melt. Op dit album verkeert de Britse muzikant in topvorm en heeft hij met een aantal geweldige muzikanten en een topproducer een album gemaakt dat zijn tijd in 1980 ver vooruit was. Het is een album met een serie geweldige songs, die op zeer avontuurlijke en eigenzinnige wijze worden vertolkt en die ook ruim veertig jaar later nog niets van hun zeggingskracht hebben verloren.

Na zijn vertrek uit Genesis in 1975 begon Peter Gabriel aan een solocarrière. Tussen 1977 en 1982 bracht hij vier albums uit die allemaal slechts zijn eigen naam als titel droegen, al waren de albums al snel bekend onder de namen 1, 2, 3 en 4 en later onder de namen Car, Scratch, Melt en Security. Op deze albums nam Peter Gabriel afstand van zijn werk met Genesis en zocht hij naar een moderner en wat alternatiever geluid.

De eerste vier albums van de Britse muzikant zijn allemaal goed, maar het in 1980 verschenen Peter Gabriel, ook bekend als 3 en als Melt, springt er voor mij duidelijk uit. Het album verscheen in hetzelfde jaar als Duke van Genesis, dat stappen zette richting een wat meer pop georiënteerd geluid, maar de stappen die Peter Gabriel zette, waren nog een stuk groter. Op zijn derde soloalbum presteert Peter Gabriel op de toppen van zijn kunnen, maakt hij muziek die ook ruim veertig jaar later nog fris en avontuurlijk klinkt en maakt hij bovendien muziek die flink wat invloed zou hebben, bijvoorbeeld op een band als Elbow.

Het derde album van Peter Gabriel springt er in meerdere opzichten uit, maar laat ik eens beginnen bij de productie van Steve Lillywhite, die in de studio gezelschap kreeg van technicus Hugh Padham. De bijzondere productie van het album zou een blauwdruk vormen voor heel veel typische jaren 80 albums, maar herinnert ook meer dan eens aan de productie van de albums die David Bowie in Berlijn maakte. Waar veel van de jaren 80 albums uiteindelijk verzopen in galm, klinkt het derde album van Peter Gabriel ook met de oren van nu werkelijk fantastisch.

Het is de verdienste van de producer en de technicus, maar ook van een uitstekende band met topkrachten als gitarist David Rhodes, bassisten John Giblin en Tony Levin en drummer Jerry Marotta en van gastmuzikanten van naam en faam als Robert Fripp, Kate Bush, Phil Collins (die in de openingstrack zijn karakteristieke 80s drumgeluid laat horen) en Paul Weller.

De instrumentatie op het album wordt gedomineerd door gitaren en keyboards, maar er zijn allerlei accenten toegevoegd. Met name de keyboards klonken in 1980 hypermodern en ook ruim veertig jaar later klinkt de muziek van Peter Gabriel op zijn derde album bijzonder avontuurlijk.

De eigenzinnige en soms wat tegendraadse instrumentatie past prachtig bij de zo herkenbare en zeer expressieve stem van Peter Gabriel, die op zijn derde album een van zijn beste vocale prestaties levert en bovendien een uniek eigen geluid laat horen, dat zijn muziek nog wat bijzonderder maakt. De eerste vier soloalbums van de Britse muzikant zijn zoals gezegd allemaal de moeite waard, maar het niveau van de songs ligt op het derde album net wat hoger en bovendien is de kwaliteit van de songs een stuk constanter.

De eerste albums van Peter Gabriel waren lange tijd niet beschikbaar via de streaming media diensten en omdat ook mijn platenspeler lange tijd opgeborgen was, heb ik ze heel lang niet beluisterd, maar sinds de platenspeler weer prominent in de kamer staat en de catalogus van Peter Gabriel ook op de streaming diensten weer redelijk compleet is, draai ik met name zijn derde soloalbum weer zeer regelmatig.

Het is een album dat nooit gaat vervelen en dat de tand des tijds opvallend makkelijk heeft doorstaan. Het in commercieel opzicht zeer succesvolle So uit 1986 vond ik maar zozo en ook op zijn latere albums heeft Peter Gabriel het niveau van zijn briljante derde album wat mij betreft nooit meer benaderd, wat van alles zegt over het razend knappe album uit 1980. Erwin Zijleman

Bezig met een herbeluistering na 20 jaar van het werk van Peter Gabriel; nu toe aan zijn derde album.

Waar de eerste twee albums nog een artiest lieten zien die zijn weg aan het zoeken was, lijkt Peter op dit album eindelijk zijn plek gevonden te hebben. Volgens mij heeft Peter door zijn interesse in wereldmuziek (en meer specifiek in ritmes en het gebruik van drums) de 'sleutel' voor zijn muziek gevonden. Althans, dat is mijn aanvulling op de post van rkdev:
Hier kan ik mij helemaal in vinden. Hoewel het moeilijk is om bevestigd te krijgen denk ik dat het idee van dit drumgebruik van Peter afkomstig is. Die was vroeger immers zelf als drummer begonnen en was nu bezig met Afrikaanse ritmes, dus 1+1=2.

Het hele album wordt gekenmerkt door dit gebruik van drums en Afrikaanse ritmes. En dat houdt de hele boel prachtig bijeen. Ik denk dat Peter voor het eerst tevreden was, want deze lijn wordt op de volgende albums doorgezet.

Overigens was Phil met zijn wijze van drummen op dit album blijkbaar ook zo tevreden dat hij hierop is gaan voortborduren. Het jaar daarop resulteerde dit in de gigahit In the Air Tonight, iets wat hem gegund is.

Terug naar PG3. Alle nummers hebben een goed tot erg hoog niveau. Dit keer zit er geen zwakke broeder bij. Daarom, en dus door het drumgebruik, vormt PG3 een geheel.

Volgorde:
1. PG3
2. PG1
3. PG2

In de periode 1967 tot 1975 was hij de zanger, bespeelde de fluit, hobo en percussie en was het gezicht én frontman van Genesis. De band die hij had opgericht, samen met onder andere toetsenist Tony Banks en gitarist/bassist Michael Rutherford.

Peter Gabriel werd geboren in Chobham Engeland op 13 februari 1950. Hij bereikt dus binnenkort de mooie leeftijd van 73 en in 1973 verscheen het voor mij mooiste album van Genesis uit de Gabriel periode, "SELLING ENGLAND BY THE POUND". Een jaar later verscheen het mede op initiatief van Gabriel gecomponeerde "THE LAMB LIES DOWN ON BROADWAY". Een conceptalbum rondom een verhaal dat door hem bedacht was. Na de tournee n.a.v. het album, vertrok hij als frontman van de Engelse band en nam uiteindelijk Phil Collins zijn plaats. Collins was tot dan toe drummer bij het vijftal en zong af en toe een deuntje mee.

Peter Gabriel startte een succesvolle solo carrière, waarvan "PETER GABRIEL" de eerste was. Nadat hij vier albums had uitgebracht, allemaal zonder titel, werd voor het gemak een cijfer toegevoegd én een kenmerk n.a.v. de albumhoes. Album #1 werd bekend onder "CAR", nummer twee uit 1978 "SCRATCH", de derde kreeg "MELT" en de vierde "SECURITY" als subtitel mee. In die periode scoorde hij één Nederlandse Top 40 hit, "SOLSBURY HILL" in 1977. De albums die Gabriel maakt in de periode tot aan zijn millionseller "SO" uit 1986, zijn uiterst creatief, af en toe poppy, dan weer ontoegankelijk, hij vliegt soms alle kanten op.

Op 30 mei 1980 verscheen "PETER GABRIEL 3 - MELT", dat vooral in zijn thuisland commercieel erg succesvol was. In ruim 45 minuten komen tien uiteenlopende songs voorbij en zorgt de fantastische productie en wijze van musiceren ervoor dat je geboeid blijft luisteren. Gabriel kreeg ondersteuning van een keur aan muzikanten, zoals David Rhodes (gitaar), Robert Fripp (gitaar), Paul Weller (gitaar), John Giblin (basgitaar), Tony Levin (Chapman stick), Phil Collins (drums) en Kate Bush (achtergrond zang). Het dreigende, creepy klinkende “INTRUDER” opent het schijfje. Krakende vloer, emotionele uithalen van Gabriel, power drums door Collins en een indrukwekkende opbouw, geweldig begin. “NO SELF CONTROL” begint met een nerveus riedeltje en krachtige zang, waarna je een ontoegankelijke track voorgeschoteld krijgt, waar je vaker naar moet luisteren, voordat je alle geheimen van het nummer ontdekt hebt. “START” is het kortste nummer van het album, een instrumental met een prominente rol voor de saxofoon, bespeeld door Dick Morrissey. Het gaat over in “I DON’T REMEMBER”, een track met een heerlijk ritme en waarin de karakteristieke zangstem van Gabriel de juiste sfeer aan het nummer geeft. “FAMILY SNAPSHOT” begint rustig, het bas spel van Giblin is fantastisch, de opbouw is indrukwekkend, de tempowisselingen perfect geplaatst, één van de hoogtepunten wat mij betreft van "PETER GABRIEL 3 - MELT".

In “AND THROUGH THE WIRE” zingt Gabriel op de toppen van zijn kunnen. Het is een uptempo track met een soms wat haperend ritme, kundig gedaan door Collins. Ook in dit nummer zijn tempowisselingen toegepast, waardoor het een boeiend nummer blijft. Het gitaarspel van Paul Weller is voor in de mix gezet, waardoor het een belangrijk onderdeel van het nummer is geworden. “GAMES WITHOUT FRONTIERS” heeft een commerciëler geluid, wist in Engeland een grote hit te worden en waarin Kate Bush te horen in het achtergrondkoortje. Het intro van “NOT ONE OF US” vind ik indrukwekkend, prima gitaarspel van Robert Fripp en het heeft een heerlijk, uptempo ritme. “LEAD A NORMAL LIFE” is een beklemmende, prachtig gezongen ballad, minimale instrumentarium en een fijne melodie. Het langste nummer van het album is het indrukwekkende, tot een klassieker uitgegroeide “BIKO”. Het eerbetoon van Peter Gabriel aan Steve Biko, de Zuid-Afrikaanse anti-apartheidsactivist, die in 12 september 1977 kwam te overlijden, als gevolg van constante mishandelingen door politieagenten, na zijn arrestatie. Biko werd het symbool van het politiegeweld tijdens de apartheid en inspireerde meer muzikanten en kunstenaars tot het maken en schrijven over hem en zijn strijd. Gabriel maakte er een beklemmende track van, waarin de drums leidend zijn, de zang pakkend en waarbij vooral de samenzang in je hoofd gaat zitten.

Een perfect einde van een geweldig album, dat gevarieerd is, dat je elke keer weer weet te verrassen en wat niet te vergelijken is met bijvoorbeeld “SO”, dat zes jaar later verscheen en waarmee Peter Gabriel tot een wereldster uitgroeide. Je moet ervoor gaan zitten om de nummers in je op te nemen, de teksten tot je te laten doordringen en pas dan zul je de geheimen van dit album ontdekken…en dat zijn er veel!