Peter Gabriel - Peter Gabriel (1980)

Hij heeft natuurlijk altijd behoorlijk hoge kwaliteit kunnen leveren. Nieuwe (studio)albums komen er niet echt veel meer de laatste tig jaar maar het verleden heeft ons een hele hoop goeds gebracht. So, US en Up zijn allen op hun eigen manier prachtig. Veel oog voor de geluidskwaliteit en uiteraard vaak wat commercieler gebracht maar altijd met vakmanschap. De 1ste 4 zijn allen wat verschillend, soms heel experimenteel op allerlei vlak en dan weer op het oor heel gemakkelijk.

PG3 vind ik zoals eerder gemeld de beste, PG4 komt daarna en ik denk dat ik PG2 dan "de minste" vind.

Goed album. Het grote verschil t.o.v. PG4 vind ik dat deze nummers het best tot hun recht komen in de liveversie. Op PG4 vind ik de meeste studioopnames bijzonder sterk en doen weinig onder voor de liveversie. Sterker nog, sommige zijn zelfs beter.

Ja. PG2 vind ik ook de minste van de vier. Onlangs heb ik hem met een halve punt verlaagd.
Bij mij is het PG4 > PG3 > PG1 > PG2.

Misschien daarom ook dat ik Plays Live ook op een 5 heb staan

Heerlijk album dit. Games Without Frontiers (War Without Tears) maakte destijds diepe indruk.
Dit was wel even andere koek dan wat je doorgaans op de radio en op TopPop hoorde.

"met Kate Bush" staat er dan bij Games Without Frontiers. Dan verwacht je misschien hele coupletten of refreinen met nachtegaaltje Kate's stem maar niets van dat al.
"Jeux sans frontieres" sist ze er repeterend uit. Wel heel mooi, maar dat is dan haar bijdrage.

Whistling tunes we hide in the dunes by the seaside
Whistling tunes we're kissing baboons in the jungle
It's a knockout
If looks could kill, they probably will
In games without frontiers-war without tears

Maar haar voortgebrachte geluiden dragen ongetwijfeld bij aan deze krachtsong!

Als deze vrouw alleen die ene regel tegen mij zou fluisteren dan zou ik volledig aan haar overgeleverd zijn..

Zijn eerste solo album viel mij wat tegen, een stuurloos geheel met een paar sterke nummers.
Zijn 3e is stukken beter, Intruder heeft wat Bowie elementen, maar ook latere artiesten als Tears For Fears en Nine Inch Nails maken gebruik van de sfeer van dit nummer.
Zou Peter Gabriel de missing link tussen progressieve rock en post punk kunnen zijn?
Dat is waarschijnlijk te voorbarig, feit is wel dat hij hier zijn verleden definitief achter zich heeft gelaten, en kiest voor een duidelijke koers.
Zijn derde album is er een die lijkt bol te staan met angsten, vervreemding, maar ook eentje met een kritische blik op de wereld rond begin jaren 80.
Die kilheid ademt er doorheen, en Peter Gabriel lijkt te worstelen om dit op een positieve manier warmte te laten ademen.
Kate Bush nog niet in de rol van liefhebbende echtgenoot zoals in Don’t Give Up, haar rol in No Self-Control is die van een ontwringende feeks, maar zo mysterieus presenteerde ze zich ook nog rond 1980, al klinkt ze in Games Without Frontiers met haar wat vage Frans, bijna licht erotisch.
Maar nu weer terug naar Peter Gabriel, die hier zijn pad al uitstippelt.
Zijn latere werk zou een combinatie zijn van sober en juist een soort van opgewekte humor; dansbare jaren 70 funk en exotische klanken.
Hier domineert de waanzin nog, zelfs in de klaagzang van de treurende moeders in Biko, al zou een psychiater blij zijn met dit een klant als Gabriel; een beetje gek, maar nog te corrigeren, en eind van de sessie levert het ook nog een aardig salaris op.
Nu nog op zoek naar 2, 4 en Us, dan heb ik samen met het bij mij al bekende 1, So en verzamelaar Shaking the Tree, een mooi overzicht van zijn werk.

Tot op heden nooit verder gekomen dan een verzamelaar op cd en een concert op dvd (1994) van Peter Gabriel.
Ik dacht altijd, dat komt wel.
Het respect naar de ex-Genesisfrontman is desalnietemin erg groot.
Creativiteit in een hoog vaandel en de drang om met vernieuwingen te komen.
Deze 3e is een uitstekend album.
Zeer inventief, waar de kracht vooral ook in de detaills zitten.
De ritmes zijn opzwepend, niet voor de hand liggend en onderscheidend.
Typische soundjes, wat vervreemend en duister,scherp en met de venijnige stem van Gabriel er over heen, absoluut uniek.
In wezen zijn veel van de songs transparant van aard. Family Snapshot en Games Without Frontiers zijn daar prima voorbeelden van.
Geen fratsen, maar functionaliteit tot in de puntjes.
Ik moet wel zeggen dat het live wat spontaner wordt en werd vertolkt. lees: losser klinkt.
De productie is hier vrij straf. Maar ook hier; De begin 80's stonden bekend om de wat kille benadering.
Maar het past wel in de vibe die Gabriel hier heeft getracht neer te zetten.
Art-Rock op hoog niveau en met een coherent verloop. Ook de Wereldmuziek invloeden vallen al in positieve zin op.
Een hele knappe plaat. Biko blijft natuurlijk ook een prachtige afsluiter.
Dat Gabriel zich op ten duur met Amnesty International begon in te laten, was dan ook niet vreemd.

4,5.

Wat een fraai album is dit zeg!
Naar aanleiding van zijn verzamelaar Shaking The Tree mij eens verder in zijn oeuvre verdiept.
Ooit ingestapt bij het succesvolle en sterke So maar nooit de moeite genomen om zijn eerdere werk te beluisteren.
Geheimzinnige plaat deze Gabriel 3 wat al begint met het mysterieuze Intruder waarbij direct het bekende drumwerk van Collins opvalt.
Sterkste songs vind ik toch wel I Don't Remember, Games Without Frontiers & vooral Biko.
Biko is een bijzonder mooi eerbetoon aan de anti apartheidsactivist Steve Biko die door politiegeweld om het leven kwam.
Ben nog altijd onder de indruk van de tekst en klanken van dit protestlied.

Gabriel heeft m.i. alleen maar top albums gemaakt. Daar is deze er ook eentje van. Ik blijf toch nog hopen op nieuw werk (twee maanden geleden liet Tony Levin zich op twitter wel uit in die richting. Bassist Tony speelt sinds jaar en dag in de begeleiding van PG)

Peter Gabriel 3 & 4 pronken ondertussen in mijn platenkast.
PG 1 vond ik bij een eerste beluistering wat tegenvallen, ondanks het fraaie Solsbury Hill.
PG 2 heb ik nog niet beluisterd.
Druk bezig een inhaalslag te maken met deze ex frontman van Genesis.
PG 3 geremasterd klinkt als een klok, fijn album!

Probeer PG 1 nogmaals wat te beluisteren, want deze is toch ook zeer de moeite waard. PG nog wat zoekende maar hier staan toch ook pareltjes op zoals Here Comes the Flood, Humdrum, Down the Dolce Vita en uiteraard Solsbury Hill.

En uiteindelijk PG 3 ook aangeschaft. Had hem vroeger op LP . Ronduit een prachtplaat Kate Bush schittert hier op 2 nummers. Grote klasse. Hopelijk brengt hij nog eens nieuw werk .

Geweldige plaat.

Openingsnummer was ook het openingsnummer van het concert in Vredenburg in Sept 1980 (support act Simple Minds). Gabriel kwam met zijn band met een zoeklicht van achteruit de zaal binnen onder de drumbeats van Intruder.

Deze plaat is echt een aaneenschakeling van sterke nummers zonder echt zwakke momenten. En dan moest IV nog volgen. Enkele nummers van PG3 zijn klassiekers geworden.

En de rest!

III, IV, So en Up. Gabriel heeft i.i.g een viertal klassiekers afgeleverd.

Ach zijn debuut met o.m. topper Here comes the Flood zou ik ook wel noemen

Uiteraard kun je ze allemaal noemen maar volgend op III kwam nu eenmaal IV.

Zal een jaar of vijftien geweest zijn toen ik ergens wat over dit album las. Aan de hand daarvan en de intrigerende cover art blindelings gekocht en was gelijk raak. Mijn muzikale intuïtie heeft mij nooit bedrogen. Altijd mijn favoriete Gabriel geweest en gebleven.

Prachtig album van Gabriel, misschien wel zijn beste. In ieder geval mijn favoriet. Hij opent zo sterk met Intruder, een nummer die je gelijk bij de lurven grijpt met de doordringende drums en de onwerkelijke ambiance, die ook op No Self Control doorgezet wordt. Aparte instrumentatie, uitdagende composities, Gabriel is hier op zijn creatiefst. De grap is dat dit album na het derde nummer Start wat toegankelijker lijkt te worden, met nummers die nog net zo interessant zijn, maar een stuk meer pop elementen bevatten. De nummers op het album blijven mij erg bij, ze weten de juiste snaren bij mij te raken. Met vlagen theatraal (maar daarom hou ik ook van hem), maar altijd uitermate goed doordacht.

Fraaie 3 soloplaat van Gabriel waarop hij zijn prog verleden definitief achter zich laat. Het album heeft een kille, beklemmende sfeer.

Het album opent dreigend met de inmiddels overbekende ‘Phil Collins-sound’ die op dat moment gloednieuw was. Een studio experiment van Collins en producers Padgham en Lillywhite, gestimuleerd door Gabriel om geen high-hats te gebruiken.

De dreigende sfeer gaat verder op het erg mooie ‘No self-control’ ook gedomineerd door de drums. ‘Start’ is een kort tussendoortje dat over gaat in het opzwepende ‘I don’t remember’ (slordig fout geschreven op mijn hoes). Deze eerste 4 nummers hebben een kille, afstandelijke sound. Met ‘Family Snapshot’ grijpt Gabriel je in de eerste 2 minuten volledig naar de keel om daarna kort in de versnelling te gaan en vervolgens je aandacht terug te halen in het slotdeel. Schitterend! ‘And through the wire’ sluit de beklemmende eerste plaatkant in stijl af.

Kant B opent met ‘Games Without Frontiers’ dat een vriendelijkere sound laat horen, zeker ook door de mooie sexy stem van Kate Bush. Het beklemmende komt echter weer wat meer terug in het uptempo ‘Not one of us’. Het ingetogen ‘Lead a normal Life’ is erg sfeervol, mooie toetsen en ingetogen gezongen door Gabriel. Het album eindigt met het politieke ‘Biko’ waar de wereldmuziek zijn intrede doet.

Eerste soloalbum van Peter Gabriel dat me van a tot z boeit, vooral door de algehele sfeer van de plaat.

Ik vind de muzikale invulling van deze versie wel mooi gedaan, maar mis de passie in de zang die het origineel wel heeft.

3 was fenomenaal goed, net zoals veel van zijn werk dat is, next level, er zijn maar weinig artiesten die zo uniek zijn dat het met niets te vergelijken is en als dat wel zo is zijn dat meestal wanne be’s die een slap aftreksel zijn, en toen werd het stil, zijn laatste studio plaat met nieuw werk, al bijna 20 jaar geleden opgenomen, een tour, waarvan 1 met Sting, PG, ineens een soort van goud van oud artiest, waarom deed hij dat zichzelf aan?, het was geen combinatie, het paste niet, de artiest, creatief kunstenaar, de power en passie verdwenen, Peter Gabriel, altijd vol energie, ineens zwaar hijgend in grote gewaden happend naar adem, wat was er gebeurd ?
En nu de nieuwe Biko, ook daar, de fut en energie is weg, hoewel het natuurlijk een ijzersterk nummer blijft, en zijn stem nog steeds heel herkenbaar is, uit een tijd dat men niet alles voor zoete koek pikte, PG was daar 1 van de vaandeldragers van.

Moest dit ook maar es checken na decennia adoratie aan het adres van Primus.

Een echte groeiplaat waar ik nu een aantal keren naar geluisterd heb. Ik ontdek steeds meer mooie dingen. Originele geluiden en toch duidelijk verankerd in de 80-er jaren, maar duidelijk zonder de cliché's. Biko blijft echt heel erg mooi.

Prachtig sfeervolle albums maakt Peter Gabriel toch. Het artwork is op deze even zo fraai.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Peter Gabriel - Peter Gabriel / 3 / Melt (1980) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Peter Gabriel - Peter Gabriel / 3 / Melt (1980)
Peter Gabriel heeft meerdere uitstekende soloalbums op zijn naam staan, maar zijn derde soloalbum uit 1980 is het album waarop alles op zijn plek valt en de Brit een blauwdruk maakt voor muziek uit de toekomst

Van Peter Gabriel hebben we de afgelopen tien jaar helaas niet veel meer vernomen, maar gelukkig heeft hij een prachtig oeuvre op zijn naam staan. Binnen dit oeuvre steekt er wat mij betreft één album met kop en schouders bovenuit en dat is het in 1980 verschenen derde soloalbum, dat bekend is onder de namen Peter Gabriel, 3 en Melt. Op dit album verkeert de Britse muzikant in topvorm en heeft hij met een aantal geweldige muzikanten en een topproducer een album gemaakt dat zijn tijd in 1980 ver vooruit was. Het is een album met een serie geweldige songs, die op zeer avontuurlijke en eigenzinnige wijze worden vertolkt en die ook ruim veertig jaar later nog niets van hun zeggingskracht hebben verloren.

Na zijn vertrek uit Genesis in 1975 begon Peter Gabriel aan een solocarrière. Tussen 1977 en 1982 bracht hij vier albums uit die allemaal slechts zijn eigen naam als titel droegen, al waren de albums al snel bekend onder de namen 1, 2, 3 en 4 en later onder de namen Car, Scratch, Melt en Security. Op deze albums nam Peter Gabriel afstand van zijn werk met Genesis en zocht hij naar een moderner en wat alternatiever geluid.

De eerste vier albums van de Britse muzikant zijn allemaal goed, maar het in 1980 verschenen Peter Gabriel, ook bekend als 3 en als Melt, springt er voor mij duidelijk uit. Het album verscheen in hetzelfde jaar als Duke van Genesis, dat stappen zette richting een wat meer pop georiënteerd geluid, maar de stappen die Peter Gabriel zette, waren nog een stuk groter. Op zijn derde soloalbum presteert Peter Gabriel op de toppen van zijn kunnen, maakt hij muziek die ook ruim veertig jaar later nog fris en avontuurlijk klinkt en maakt hij bovendien muziek die flink wat invloed zou hebben, bijvoorbeeld op een band als Elbow.

Het derde album van Peter Gabriel springt er in meerdere opzichten uit, maar laat ik eens beginnen bij de productie van Steve Lillywhite, die in de studio gezelschap kreeg van technicus Hugh Padham. De bijzondere productie van het album zou een blauwdruk vormen voor heel veel typische jaren 80 albums, maar herinnert ook meer dan eens aan de productie van de albums die David Bowie in Berlijn maakte. Waar veel van de jaren 80 albums uiteindelijk verzopen in galm, klinkt het derde album van Peter Gabriel ook met de oren van nu werkelijk fantastisch.

Het is de verdienste van de producer en de technicus, maar ook van een uitstekende band met topkrachten als gitarist David Rhodes, bassisten John Giblin en Tony Levin en drummer Jerry Marotta en van gastmuzikanten van naam en faam als Robert Fripp, Kate Bush, Phil Collins (die in de openingstrack zijn karakteristieke 80s drumgeluid laat horen) en Paul Weller.

De instrumentatie op het album wordt gedomineerd door gitaren en keyboards, maar er zijn allerlei accenten toegevoegd. Met name de keyboards klonken in 1980 hypermodern en ook ruim veertig jaar later klinkt de muziek van Peter Gabriel op zijn derde album bijzonder avontuurlijk.

De eigenzinnige en soms wat tegendraadse instrumentatie past prachtig bij de zo herkenbare en zeer expressieve stem van Peter Gabriel, die op zijn derde album een van zijn beste vocale prestaties levert en bovendien een uniek eigen geluid laat horen, dat zijn muziek nog wat bijzonderder maakt. De eerste vier soloalbums van de Britse muzikant zijn zoals gezegd allemaal de moeite waard, maar het niveau van de songs ligt op het derde album net wat hoger en bovendien is de kwaliteit van de songs een stuk constanter.

De eerste albums van Peter Gabriel waren lange tijd niet beschikbaar via de streaming media diensten en omdat ook mijn platenspeler lange tijd opgeborgen was, heb ik ze heel lang niet beluisterd, maar sinds de platenspeler weer prominent in de kamer staat en de catalogus van Peter Gabriel ook op de streaming diensten weer redelijk compleet is, draai ik met name zijn derde soloalbum weer zeer regelmatig.

Het is een album dat nooit gaat vervelen en dat de tand des tijds opvallend makkelijk heeft doorstaan. Het in commercieel opzicht zeer succesvolle So uit 1986 vond ik maar zozo en ook op zijn latere albums heeft Peter Gabriel het niveau van zijn briljante derde album wat mij betreft nooit meer benaderd, wat van alles zegt over het razend knappe album uit 1980. Erwin Zijleman

Bezig met een herbeluistering na 20 jaar van het werk van Peter Gabriel; nu toe aan zijn derde album.

Waar de eerste twee albums nog een artiest lieten zien die zijn weg aan het zoeken was, lijkt Peter op dit album eindelijk zijn plek gevonden te hebben. Volgens mij heeft Peter door zijn interesse in wereldmuziek (en meer specifiek in ritmes en het gebruik van drums) de 'sleutel' voor zijn muziek gevonden. Althans, dat is mijn aanvulling op de post van rkdev:
Hier kan ik mij helemaal in vinden. Hoewel het moeilijk is om bevestigd te krijgen denk ik dat het idee van dit drumgebruik van Peter afkomstig is. Die was vroeger immers zelf als drummer begonnen en was nu bezig met Afrikaanse ritmes, dus 1+1=2.

Het hele album wordt gekenmerkt door dit gebruik van drums en Afrikaanse ritmes. En dat houdt de hele boel prachtig bijeen. Ik denk dat Peter voor het eerst tevreden was, want deze lijn wordt op de volgende albums doorgezet.

Overigens was Phil met zijn wijze van drummen op dit album blijkbaar ook zo tevreden dat hij hierop is gaan voortborduren. Het jaar daarop resulteerde dit in de gigahit In the Air Tonight, iets wat hem gegund is.

Terug naar PG3. Alle nummers hebben een goed tot erg hoog niveau. Dit keer zit er geen zwakke broeder bij. Daarom, en dus door het drumgebruik, vormt PG3 een geheel.

Volgorde:
1. PG3
2. PG1
3. PG2