Peter Gabriel - Peter Gabriel (1980)

ik heb altijd gedacht dat ze "Shit,so fuck the earth" zong. wat trouwens ook best goed in het thema van het liedje past

Ik had vroeger geen benul van het thema en dacht meer aan "she's so funky, yeah"

Met deze plaat laat Gabriel zien dat hij na Genesis nog een hele carriere kon opbouwen op zijn eigen (andere) manier.
Bijna alle nummers zijn pareltjes.
De duitstalige versie van deze plaat is ook zeer goed, net zoals de duitstalige versie van de 4e van Gabriel trouwens.

Op deze plaat heeft Peter Gabriel het gevonden, hij wil en zou muziek maken met een zeer theatrale nasmaak dat is hem hier dan ook daadwerkelijk gelukt, het resultaat is, voor mij nogthans, zijn beste plaat tot op heden.

Hier balanceert hij echt mooi tussen Pop en het theatrale iets over the Top, Na dit album is hij steeds vaker echt over the top geweest verder zeker nog goede platen, maar toch allemaal minder dan deze.

Ik vind deze plaat met Peter Gabriel - Security zijn beste. Goeie opener heeft dit album, en hij eindigt ook nog eens perfect met Biko. Dat vind ik een van Gabriel's sterkste nummers. Verder is Games Without Frontiers ook natuurlijk een hele sterke.

@ Mysterfool: in Amerika dacht men massaal dat Kate 'She's so funky yeah' zong. Daardoor werd het daar zo vaak op de radio gedraaid

Ik hoorde games without frontiers voor het eerst op radio carolyn,
het maakte ondanks de slechte geluidskwaliteit een diepe indruk op mij, vooral ook doordat kate bush in het frans, hetzelfde zegt dan dat peter in het engels zingt. prachtig !!
Het mooiste album van mr gabriel is toch deze nr.3, vooral door dit nummer !!

Nu ik al weer een tijdje naar het verwarrende " Scratch my back " aan het luisteren ben kom ik steeds meer terug op " Melt ".

Ik denk dat het meer dan 25 jaar geleden is dat ik hier op mijn Sony Walkman naar aan het luisteren was. Maar " Scratch " brengt mij weer naar ' Back-to-Basic ', dus ook naar ' 3 '.

Dus deze ge-i-tuned en het is weer hopeloos genieten, wat is die man vreselijk goed tijdloos. Radiohead zou van mij dit gehele meesterwerk mogen coveren in hun eigen stijl..

Favoriete nummer ? " Lead a Normal Life ". Geniale opbouw, indrukwekkende sfeer, kreten uit het psychisch gestoorde, 4 gezongen regels die de kern van het nummer treffen en dan weer weergaloos een herhaling naar het einde..

" Hats off for Mr. Gabriel ".

Sluit mij hier helemaal bij aan.

Ik weet niet precies waarom ik aanvankelijk nog een half puntje aftrok van deze onvolprezen cd, hierbij dan alsnog de volle mep.

Zijn laatste cd Scratch my back geeft inderdaad maar al te scherp weer dat Peter Gabriel ook betere tijden heeft gekend. Zoals bijvoorbeeld in de periode van deze derde solo cd.

I don't remember, I don't recall.......

Er was altijd wel een ditje of datje geweest aan de platen van Peter Gabriël, toch voor mij. De gewezen Genesis frontman bewijst hierop echter het tegendeel. Schitterende plaat vol variatie!!! Het geheel zit vernuft ineen en ik ben vol lof over deze.

Toch nieuwsgierig naar de enigste plaat die ik nog nie ken, namelijk Up.

Deze plaat klinkt vanaf de eerste toon urgent, dwingend, dynamisch en spannend. een hele ritmische plaat ook. Die prachtige oerkreet net voordat 'I Don't Remember' volop losbarst. Met het mooie 'Games Without Frontiers' en het onvergetelijke statement 'Biko'. Goed album.

Biko

HELEMAAL MEE EENS !!!!

Op dit album stoeit Peter Gabriel met elektronica en wereldmuziek en meer bepaald met Afrikaanse ritmes. Dit levert een hoogtepunt op in de vorm van Biko dat handelt over een Zuid-Afrikaans verzetsstrijder die werd gearresteerd en onder verdachte omstandigheden in zijn cel stierf. Ook sterk vind ik Games Without Frontiers oftewel Spel Zonder Grenzen, een programma dat jeugdsentiment voor mij is (ik wist aanvankelijk niet dat Kate Bush dat stukje inzong). Family Snapshot is ook een schitterende song dat rustig begint en dan openbarst.

Wat ben ik gek op dit album! Luister nu " And through the Wire"/ Hoor David Bowie zomaar voorbij komen. I dont' remeber is one of my all time favorites/ Biko is een monument. En Lead a normal life wens ik mijzelf al jaren toe.

I don't remember is mijn ideale maandag morgen song....oh man wat blijf ik dat nummer goed vinden.

Ooit mijn favoriete PG, helaas doet het me niks meer.
Overgeproduceerd, grijsgedraaid, whatever, niet bestemd voor de eeuwigheid,

Voor mij blijft dit een schitterend album.

Uitstekende plaat met composities die niet voor de hand liggen maar uiteindelijk wel in je kop blijven hangen. Ik vond Peter Gabriel destijds (Eind 70 /begin 80) een van de interressanste artiesten die er rondliep. Zijn opbouw en arrangementen van nummers waren volstrekt uniek.

Kate Bush is natuurlijk een fantastische zangeres, maar op haar Frans staat wel een beetje haar

Ik dacht vroeger altijd dat ze zong: "She's so popular". En ik krijg dat er dus niet meer uit. Telkens als ik dit nummer hoor passeren zing ik de eerste 3 keren "She's so polular" mee. Dan valt meestal mijn euro en dan denk ik. O ja, juist... 't moet dus "Jeux sans frontières" zijn.

Inderdaad een hele deftige cd, gevonden voor zo'n $3,- bij FYE en wat een vondst!

Het is een grimmige, maar bevlogen klinkende plaat met de blik op vooruit waarin ook duidelijk de hand van Collins te horen is. Biko is het klapstuk, maar alle andere nummers zijn eveneens van een zeer hoog niveau. Intruder is een spannende binnenkomer en Not One Of Us had zo van David Bowie anno Lodger kunnen zijn.

Wij hadden al de Hits-verzamelaar, maar dit album smaakt naar meer.

Haha, dat heb ik dus exact hetzelfde. Zal dus wel aan de uitspraak van mevrouw Bush liggen dan

Nadat Peter Gabriel, Genesis verliet, was hij een tijd zoekende naar een eigen geluid. De vorige twee albums lieten al horen dat de koers naar een songmatigere aanpak was ingezet. Hoewel deze aanpak op de vorige albums al enkele pareltjes opleverde, wist Gabriel het niveau nog niet een album lang vast te houden. Bij dit derde solo album slaagt hij daar wel in.
-
"Melt" begint op macabere wijze met "Intruder". Als een van de weinige progrockartiesten blijkt Gabriel uitstekend het jaren 80 geluid zich eigen te kunnen maken Een dreigende sfeer dringt vanaf de eerste tonen het geluidsveld binnen. De live-versie op “Plays live” is wellicht nog net een stukje beter. Het tempo ligt hoger, het nummer klinkt gejaagder en op het einde slaakt Gabriel een doodskreet die door merg en been gaat.
-
"No Self Control" doet er nog een schep bovenop. Een agressieve waanzintrip, waarin het hoofdpersoon van het nummer maar moeilijk onder ogen kan zien wat hij zojuist gedaan heeft. De vocalen van Kate Bush, die normaal zo engelachtig klinken, vormen hier juist kwelgeesten.
-
"I Don’t Remember" is een paranoïde rocker. Het ritme is opgefokt en Gabriel zingt alsof hij de afgelopen dagen in een straightjacket heeft doorgebracht. Ik vind het opvallend dat het nummer desondanks een bijzonder aanstekelijk ritme bevat.
-
“Lead a Normal Life “laat een open, vrolijke paukenmelodie contrasteren met dreigend synthwerk. Het zorgt voor een gespannen sfeertje. Het nummer blijkt te gaan over een patiënt met een psychiatrische aandoening die angstvallig probeert om normaal te zijn. Het arrangement sluit bijzonder goed op het thema aan.
-
“Family Snapshot” is wellicht het meest emotionele nummer van het album. Het graaft in de hoofd van iemand die een politieke moord beraamd. Gabriel benaderd het onderwerp met een ongekende hoeveelheid mededogen. De woorden: “i shoot into the light” voelen als het geweerschot die de celdeur uiteindelijk doen dichtslaan.
-
“And Through the Wire”, heeft een lijzig intro, maar verrast dan met een uptempo ritme. Een wat toegankelijker nummer tussendoor. Prettig, maar desondanks toch het minste nummer op dit album.
-
“Games Without Frontiers “ was een behoorlijk controversieel nummer toen het uitkwam. Het belachelijk, kinderachtige van nationalisme gevangen in een cynisch fluittoontje. Geschreven naar aanleiding van de Boycott van de VS van de Olympische spelen in de USSR. Niet iedereen bemerkte het sarcasme, andere waren bezig om te ontcijferen wat Kate Bush toch nou verdomme zei. Persoonlijk vind ik het een van de betere singles van Gabriel. Ook hier valt op dat Kate Bush en Gabriel elkaar geweldig aanvullen.
-
“Not One Of Us”, gaat over het uitsluiten van mensen met een afwijkende mening. Het marsachtige ritme van de drums, onderstreept pertinent het thema. Ik vind ook het gebruik van allerlei achtergrondgeluidjes erg sterk . In de ontknoping leeft de drummer zich uit.
-
Biko is een ode aan de gelijknamige Zuid-Afrikaanse vrijheidstrijder. Gabriel was een van de eerste muzikanten die het apartheidsbeleid begin jaren 80 onder de aandacht bracht. De Afrikaanse drums en het gospelgezang passen deze thematiek dan ook als een handschoen. Peter klinkt hiernaast ook buitengewoon gepassioneerd.
-
Wat voornamelijk opvalt aan dit album is dat het opgefokte, paranoïde sfeertje het album als een eenheid doet aanvoelen. Het helpt daarbij ook dat geen van de nummers echt onderdoet. Het volgende album, Security, vind ik net een tikkeltje sterker.

4.5*

Zeker als je ziet dat Genesis...waar PG kwam met zijn eerste solo album....A trick of the tail maakte, dan zie en hoor je wel een wereld van verschil.

ATOTT is een klassieker, de (het eerste) PG album zijn (is) leuk maar niet bijzonder.

Ik was altijd een fanatiek PG fan, nu ik ouder ben vind ik b.v. ATOTT vele malen beter als veel Genesis met PG.

Wat deze info met de derde plaat te maken heeft weet ik niet helemaal

Goed verhaal Misterfool

Misterfool top(!) uiteenzetting

Mijn favoriete Gabriel album moet eigenlijk de hoogst haalbare score krijgen. Dat kreeg hij tot nu toe nog niet, op een 4,5 bleef hij steken. Dat kwam vooral door And Through the Wire die een te hoog "kijk mij eens goed The Jam na doen en zelfs Paul Weller doet mee!" gehalte heeft.

Ik heb sinds kort de geremasterde versie en die klinkt vele malen beter dan de versie die ik had. Dat was echt nog de eerste PG3 versie en klonk behoorlijk dof, het dekentje (zoals ik van de week al elders schreef) lag er nog op. Met de 2011 remaster is dat dekentje er af en de plaat klinkt vele malen frisser en opener. De percussie is veel beter te horen en dat is op dit album wel een must.

de plaat heeft 1 iet wat minder nummer in de vorm van het eerder genoemde And Through the Wire maar dat maken Intruder, No Self-Control, I Don't Remember en vooral Family Snapshot meer dan goed. Dat laatste nummer is sinds ik het ken (dat zal al ruim 20 a 22 jaar zijn) mijn favoriet.

Dit was destijds een van de eerste LP's die ik van mijn zakcenten kocht, en sowieso de eerste van Peter Gabriel. Wat was ik verbaasd om op No Self Control opeens mijn geliefde Kate Bush te horen. Volume open bij dat nummer. Het klink misschien gek, maar Biko is het enige nummer dat me ging tegenstaan. Te lang misschien. Hoe dan ook blijft dit een indrukwekkend album, met een heldenrol voor Robert Fripp op tracks 2, 4 en 8. Wel ben ik met Misterfool eens dat de opvolger Security zelfs nog een fractie beter is.

Zijn debuutalbum kon mij ook al bekoren, Svendra, met Here come the flood al één van de toppers!!!

Helemaal waar Neal Peart. En ook op het 2e album staan een paar toppers.

Voor mij is deze 3e evenwel het eerste album dat over de volle breedte goed is. Ook heeft hij een eigen geluid gevonden (met die stuwende ritmes en gebruik van wereldinstrumenten) dat als basis zou dienen voor veel albums hierna.