Peter Gabriel - Peter Gabriel (1980)

dit lijkt er al meer op , betere songs, er staat zelfs een hit op ( games) en biko niet te onderschatten, intruder , ja vanaf deze plaat had peter weer alles onder controle en was hij het spoor niet meer bijster

Geweldig album van deze kunstenaar. I don't remember en Biko zijn grote favorieten bij mij. Zie geen credits voor Kate Bush, die deed mee aan Games Without Frontiers.

Goed album is dit met als uitschieters de nummers No Self Control en Biko

Het sprookje van Phil collins begint op deze CD. Samen met Peter Gabriel doktert hij een nieuwe drumsound uit die bij 'Intruder' wordt toegepast. Collins past dit ook toe op 'Face Value' en de rest is geschiedenis. Maar deze Cd is natuurlijk meer dan een springplank voor de solo carriere van Collins. Op deze CD heeft Gabriel een ijzersterke band achter zich en dat is te horen ook. Larry Fast (Synergy) op de toetsen, Jerry Marotta op drums (behalve dan 'Intruder'), David Rhodes op gitaar en Tony Levin op bas. De laatste 2 maken nog steeds deel uit van zijn band.
Trouwens Kate Bush zingt ook mee in 'No Self control'.

Ik weet het niet helemaal zeker hoor maar als ik het me goed herinner komt het idee voor het geluid uit de koker van technicus Hugh Padgham. PC was daar vervolgens zo van gecharmeerd dat hij het als het ware wist te annexeren.

Op zich is het een heel simpel trucje wat is toegepast. Normaal gesproken als je een drum opneemt hoor je alles incl. de gehele naklank. Wat Padgham deed was dat hij een aparaatje genaamd een noisegate op de microfoons aansloot en die zodanig instelde dat die al na iets van een seconde of zo (pin me er niet op vast) de microfoon als het ware elektronisch dichtkneep en er dus geen signaal meer werd door gestuurd.

Het best kun je dit effect overigens horen op het nummer In The Air Tonight van PC of There's Something Going On van Frida (productie van PC).

Het is inderdaad in samenwerking met Hugh Padgman, ChrisX je bent iemand van de details. Maar mocht dit niet gebeurt zijn, had PC het nooit zo ver geschopt. Hij is een goede drummer, maar een gemiddeld musicus. Dan is PG toch een andere divisie.

Ai.. dit vind ik dus echt veel en veel te ver gaan. Als hij maar een gemiddeld musicus was had hij nooit een album als Face Value uit zijn mouw kunnen schudden of kunnen spelen bij BrandX. Het enige verschil tussen hem en PG is dat PC voor een wat commercielere koers heeft gekozen maar dat maakt iemand wat mij betreft nog niet zo gauw een mindere musicus. Het is nl. net zo moeilijk om een artistiek verantwoord product af te leveren als een album dat het commercieel goed doet. Het beide combineren is misschien wel het allermoelijkst en het is zowel PG als PC wel al eens gelukt

Het is niet mijn bedoeling om tegen 'heilige huisjes' aan te schoppen, maar ik zie toch duidelijk een kwaliteitsverschil. Ok, Face Value is een goed produkt, maar het grote verschil met PG is toch wel dat PG zijn band grote vrijheid laat in het uiteindelijke resultaat van het produkt. Hierdoor komt het beste boven in de individuele muzikant. PC ging meer en meer de instrumenten zelf ter hand nemen, wat z'n impact had op de kwaliteit. Begrijp me goed, ik heb groot respect voor PC, maar ik zie, vooral in zijn latere produkties, niet die gedrevenheid en passie die ik bij PG zie, hoewel hij ook zijn 'hick-ups' heeft.
PG kent zijn limieten en dat is ook een gave.

In een woord een geweldige artiest, die met zijn muziek ook van alles probeert. Het openingsnummer Intruder is daar een bewijs van. Prachtige drumsound. En wat dacht je van Games Without Frontiers mooi toch?. Dit album en Security zijn hoog gewaarderd door mij.

Interessante discussie, die wellicht niet zo ontstaan zei het dat beide mannen Genesis geschiedenis hebben geschreven. Het valt mij vooral op als je naar het laatste live concert kijkt van PG Growing Up en naar de laatste PC DVD First & Final farewell, en ik heb ze beide grijsgedraaid, dan moet constateren dat het Collins concert mij persoonlijk meer te bieden heeft. Die songs van Gabriel, en hij heeft echt een aantal hele mooie nummers gemaakt, zijn toch net effe wat minder "classics" zoals een In the air tonight of Against all odds. Bovendien grooven de snellere nummers van Collins zo lekker, dat mis ik toch bij Gabriel, ik vind het soms meer een beetje richting Sting gaan, het knalt effe net niet vet genoeg de speakers uit. Toegegeven is de jaren 90 van Colllins vrijwel verwaarloosbaar wat kwaliteit aangaat en lijkt Gabriel steeds zichzelf te proberen te vernieuwen door buitenlandse muzikanten aan te trekken en boeiende muziek uit te brengen. Maar over de hele lijn vind ik de Collins anthology een ongekende hoogte bereiken.

Het mooie van MusicMeter zijn nou dit soort discussies, heerlijk!!!

'Bottom line' zal natuurlijk altijd je eigen persoonlijke smaak zijn.

Ik ben zelf een groot bewonderaar van PG, niet alleen vanwege zijn muziek, maar ook om de innovatieve manier van omgaan met het medium video en dat hij toch zeer kritisch naar de wereld kijkt. Zie daar de link met Sting, maar dat is niet zo verwonderlijk omdat ze beiden concerten voor Amnesty hebben gepeeld.

Dat maakt PG ook voor mij een vele malen interresantere persoonlijkheid dan PC.

Collins is kortgezegd gewoon meer 'catchy'/commercieel.

More Groovy baby! (mag dat ook?)

Ook en ook wat ik zeg.

Om nog even verder te gaan over de geboorte van de drumsound van PC, heb ik e.e.a. nog even nagelezen.

Bij de opname van zijn 3e album, had Peter in feite geen geld om een vaste drummer te betalen. Phil gaf aan dat hij Peter wel wilde helpen. Peter wilde uitdrukkelijk geen 'metaal' horen, oftwel hi-hat en bekkens kon Phil thuis laten. In eerste instantie zat Phil wat gedisorienteerd achter de drums omdat hij 'zijn metaal' gewend was.

Over het ontstaan van de drumsound zegt het boek van Spencer Bright - An authorized biography:

Phil Collins became very disorientated. His cymbals and hi-hats were taken away leaving him to thrash out where instinct told him they should be into thin air. Instead of the cymbals, drums were hung into place and that cured the problem. What normally would be a cymbal, now a big drum was hit. As Collins was playing away he became aware of the effect he was creating via a cheap microphone relaying the sound back through his headphones. The sound he heard went through a gate compresser unit. This device shut off the sound and squashed it. Lillywhite and Padgman were playing around with these devices and Peter was in the control room and said 'Fucking hell, listen to that'. The technique became know as 'gated reverd'.

Een stukje muziek geschiedenis !!!!

Ik heb het concert van Peter G gezien dat na deze plaat kwam, in Vredenburg Utrecht. Het was meesterlijk en Pg en zijn mannen (allen in zwart met een paar knipperende ledjes)
maakte het helemaal waar. Het concert was zo duister als deze plaat; heerlijk.

In het voorprogramma speelde een schreuwerig punkrock groepje, dat later(toen geen punk meer) hits heeft gescoord; "The Simple Minds"

Over de plaat zelf; heerlijk, direct, gevoelig en krachtig.

4,5 sterren voor Peter G.

Ik heb dit album (in geremasterde uitgave) eergisteren gekocht aan de maatschappelijke prijs van 7.50 euro!
Het is mijn eerste kennismaking met Peter Gabriel (al ken ik de hits wel zoals Don't Give Up, Sledgehammer, Games Without Frontiers, enz..).
Na de eerste beluistering was ik er al helemaal weg van! Vooral het percussiewerk heeft mijn aandacht getrokken.
Ik ga nu zijn 4de plaat (Security?) eens checken, ik denk dat die me ook wel zal bevallen!

Inderdaad een schitterend album mèt prachtig en karaktervol percussiewerk!
4.5 sterren voor zoveel schoonheid!

Vandaag nog maar eens met hoofdtelefoon beluisterd om het optimale uit dit album te halen! Deze is toch nog een tikkeltje beter als 'Peter Gabriel 4' vind ik, wat 'spannender' en donkerder..

Elke artiest die genoeg peper in zijn kont heeft, en het lef om tegen zaken te ageren verdient wat mij betreft een pluim, dat is ook het grote verschil tussen Collins en Gabriel, de eerste is een brave entertainer voor brave huimoeders en vaders, de tweede schudt het stof van je jas.

Collins was nochthans sterk begonnen aan zijn solo-carriëre, met het prachtige Face Value (80 of 81, wil er vanaf). In The Air Tonight is van een ongeziene schoonheid, daar gààt dan wel dreiging vanuit, dat is wèl muziek met ballen, met een visie, met karakter.

helaas is de heer Philip Collins daarnà vrijwel onmiddellijk afgezakt naar grootwarenhuismuzak en plaatjes voor het klootjesvolk. Jammer!

"Games without Frontiers" is naar het schijnt geschreven naar aanleiding van "Spel zonder grenzen" (u weet wel; zo'n gezellig famillieprogramma destijds, jaren 70 -80, uitgezonden door de al even gezellige ncrv, gepresenteerd door Judith Bosch......waar is zij nu???) een europees televisieprogramma ook in GB en Frankrijk te zien, vandaar dat Kate Bush op de achtergrond "Jeux sans Frontières" zingt!...

In Engeland was die show getiteld "It's a knockout", vandaar die tekst.

bweik... 2 sterren nog voor games without frontiers en het openingsnummer. Maar de rest kan me gestolen worden.

Prachtig album!

family snapshot is echt een juweel van een plaat!
4.5 ster!

Dit was inderdaad en flinke stap vooruit. Gabriel weet sfeer te creëren. En hard ook, het geluid vliegt je om de oren.

Prachige cd van Peter Gabriel, hoogstaande nummers. Natuurlijk de bekende hoogtepunten I don't remember en Games without frontiers.

Ik zou speciale aandacht willen vragen voor het wat onbekendere Lead a normal life.

Aardig dat Gabriel en Collins een paar jaar na Gabriels vertrek uit Genesis weer dusdanig 'on speaking terms' waren, dat Phil leuk zijn partijtjes mee mocht drummen.

Cd 3 is toegankelijker dan Peter Gabriel 2 en 4 en is voor starters in het Peter Gabriel werk het beste begin.

Dat is sowieso nooit een probleem geweest.

Dit is eigenlijk de plaat waarbij hij wist welke kant hij zou uitgaan, het zat hier nog allemaal in zijn embrionale fase maar het was hieral op heel duidelijk welke richting hij zou uitgaan.

Hier hoor je duidelijk al de sound op van us en so waarbij hij meer en meer d wereldmuziek zou integreren in zijn muziek.

een schitterende cd met als hoogtepunt het nummer 'no self control'
een prachtige plaat.