menu

Smashing Pumpkins - Siamese Dream (1993)

mijn stem
4,17 (1278)
1278 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Hut

  1. Cherub Rock (4:58)
  2. Quiet (3:41)
  3. Today (3:19)
  4. Hummer (6:57)
  5. Rocket (4:06)
  6. Disarm (3:17)
  7. Soma (6:39)
  8. Geek U.S.A. (5:13)
  9. Mayonaise (5:49)
  10. Spaceboy (4:28)
  11. Silverfuck (8:43)
  12. Sweet Sweet (1:38)
  13. Luna (3:20)
  14. Pissant [Siamese Dream Sessions] * (2:32)
  15. Siamese Dream * (6:18)
  16. Stp * (3:28)
  17. Frail and Bedazzled * (3:42)
  18. Luna [Home Demo] * (3:12)
  19. Quiet [BBC Session] * (3:36)
  20. Moleasskiss * (3:59)
  21. Hello Kitty Kat * (6:14)
  22. Today (Rehearshal) * (3:21)
  23. Never Let Me Down Again [BBC Session] * (4:03)
  24. Apathy's Last Kiss * (2:40)
  25. Ache * (6:57)
  26. U.S.A * (4:25)
  27. U.S.S.R * (1:35)
  28. Spaceboy [Acoustic Demo] * (3:57)
  29. Rocket (Rehearshal) * (4:55)
  30. Disarm [Acoustic] * (3:18)
  31. Soma [Instrumental] * (6:38)
toon 18 bonustracks
totale tijdsduur: 1:02:08 (2:16:58)
zoeken in:
avatar van Pinsnider
5,0
Grappig dat je dat zegt! Ik vond de herpersing van Mellon Collie ook al zo helder klinken en hoor inmiddels ook liever mijn oude afgeragde origineel. Beetje hetzelfde als toen ik eent ijdje geleden de beginriff van Whole Lotta Lova van Led Zeppelin op CD hoorde. Zonder een enkele kraak.... Brrrrr....
Overigens heb ik ook een 1993 vinyluitgave van Siamese Dream. Dan laat ik het daar maar bij Dank!

3,0
Geweldige songs, maar de productie vind ik bij de Pumpkins altijd het zwakke punt. Alles klinkt even hard of zacht, ik mis contrast. De drums klinken bedompt, de bassen klinken voos en onafgelijnd, de zang zit soms te ver op de achtergrond en ook de gitaren klinken of er een waas over ligt, alsof iemand een muur heeft gemetseld tussen de gitaren en de opnamemicrofoon. Wat dat betreft had ik liever een haarfijne productie gehoord, zoals bijv. op Gentlemen van Afghan Whigs: ook een cd die schippert tussen zacht en loeihard, maar wel glashelder klinkt. En Dulli is natuurlijk ook gewoon een betere zanger.

avatar van Bloodypunk
4,5
Heerlijk album, heb de 2LP remaster (met paarse cover) bemachtigt voor mijn verjaardag.
Geen 5 sterren vanwege de te lang durende 'silverfuck' en de naar mijn oren mindere 'Quiet'.
Voor de rest vertaalt Corgan zijn melancholiek op een mooie wijze die de jaren '90 perfect weergeven in een mooie combinatie van harde (grunge)rock en dreampop. De eindtracks 'Sweet Sweet' en 'Luna', samen met het prachtige 'Today' maken het voor mij dan toch weer tot een geweldig album.

kippenhok
Dit blijft gewoon een heerlijk album. Bij elk nummer heb je het idee dat het nog betere is dan het vorige, helemaal totaan Silverfuck. Dan nog even bijkomen met Sweet Sweet en Luna.

De drie favorieten die ik heb aangevinkt: Hummer, Soma en Silverfuck.

avatar van leadzeplin
5,0
Een jaar of 4 geleden had ik een bijbaantje bij de post. Toen luisterde ik op druilerige zaterdagochtenden deze plaat wel eens terwijl ik mijn briefjes in de sleuven schoof. Onbegrijpelijkerwijs zette ik 4 of 5 nummers altijd weer een andere plaat op. Ik vond Hummer altijd al geweldig. Nu ben ik sinds een maand helemaal in de ban van deze plaat. Zoiets heb ik nog nooit eerder gehoord. Zulke moddervette grooves, zulk maniakaal goed drumwerk, zoveel emotie langs alle kanten. Hoewel ik de kritiek op de stem van Corgan kan begrijpen, vind ik hem geweldig. Je herkent hem uit duizenden en er gaan meters emotie van uit. Na deze plaat weken op repeat gehad te hebben kwam ik er tot mijn grote vreugde achter dat Mellon Collie (en in mindere mate Gish) ook zeer de moeite waard zijn, en die staan nu op repeat . Favorieten aanvinken is hier niet te doen, hoewel die verpulverende groove van Quiet wel een eervolle vermelding verdient, alle mensen wat een track. Met je hoofd in de gehaktmolen. Ik wou dat ik deze muziek als boze puber had ontdekt.

avatar van popstranger
5,0
Er is gewoon geen betere albumopener dan Cherub Rock. Een album dat ik toen hij net uitkwam helemaal heb grijsgedraaid met dat fascinerende tekstboekje in de hand. Hun beste album naar mijn mening al komt Mellon Collie ook gevaarlijk dicht in de buurt. Nadien hebben ze dit niveau niet meer gehaald.

5,0
Tja, wat kun je hier nog over zeggen. Wat mij betreft een klassieker. Idd hun beste.

avatar van Come On
4,5
Er zijn twee nummers (tot nu toe) waarbij ik het niet droog houd. Soma (vanaf de gitaarsolo) en Black van Pearl Jam. It's personal. Trauma begin 96. Ben ik inmiddels wel overheen. Maar die songs werken nog steeds als Pavlov.

avatar van Hanszel
5,0
Gisteren had ik deze in de auto op staan, en hoewel ik 'm al jaren en jaren heb (en ook waardeer) dacht ik bij nummer 9 eventjes 'dit is eigenlijk wel een suf nummer'. Waarom ik dat dacht? Ik weet het eigenlijk niet. Heb 'm zoals gezegd al een eeuwigheid (vroeger zelfs eerst nog op een cassettebandje, overgenomen van een vriend. Kun je ook een discussie à la USA persing of UK persing over houden. Ik had zelfs de nummervolgorde veranderd omdat het dan beter op één kant pastte), maar soit, naargelang het nummer vorderde begonnen er kwartjes te vallen. Een, twee, tien... een hele regenbui van kwartjes! Omdat de auto-speler geen titels weergeeft wist ik dus alleen dat ik nummer 9 best wel goed vond. Vandaag op werk weer geluisterd en nu zit ik dus hier te schrijven dat ik Mayonaise 'herontdekt' heb. Hoewel Soma voor mij nog altijd nèt de beste track van de cd is (foto-finish met Cherub rock en Disarm) is nummer 9 sinds gisteren met stip gestegen!

avatar van Shelter
4,5
Ik vind Mayonaise een van de beste nummers gemaakt door Smashing Pumpkins lol
Het is dromerig maar toch ook een flink portie gitaren op de achtergrond dat het niet te poppy wordt.
Ook de zang is helemaal passend, echt een vet nummer die ik altijd kan opzetten.
Ik heb een tijd lang Disarm het beste nummer gevonden maar daar moet je wel meer voor in de mood zijn, Mayonaise is voor mij echt tijd -en moodloos.

4,0
Pfff... toevallig vandaag op YouTube zitten te luisteren naar mooie platen en wat is deze van de Pumkins toch briljant. Als Siva op dit album had gestaan was het 5 sterren geweest

avatar van Hanszel
5,0
BAM! Volle score. Vooral omdat ik net oorverdovend hard Silverfuck nog eens aan een grondige analyse heb blootgesteld. Geniaal. Die drums! Die drive, die gejaagdheid! Dat relaxte middenstuk en dan die climax! Poef, je bent dood. Gaatje in je kop.... kan niet te hard!!! en daarna Luna als afsluiter. Geniaal gewoon.

avatar van Timmy28
Man man man!!!...wat heb ik dit kapot gedraaid...absolute jeugdliefde...allemaal pareltjus

avatar van HansVon
5,0
Geweldig album die ik zo vaak draaide dat ik er op een gegeven moment er genoeg van kreeg. Logisch want als mijn stemming verandert dan moest mijn muziek ook veranderen of dat nu Pink Floyd of Emmelou Harris was - om maar eens wat te noemen - of zelfs jazz.......neen ik bleef maar deze plaat vergrijzen. Tja kon SIamese Dream dus effe niet meer aan. Gek maar waar. Nu ben ik genezen en WoW dit meesterstuk is weer terug, maar ben eigenlijk ook zeer gecharmeerd van opvolger Mellon Collie and the Infinite Sadness.

avatar van Bill Evans
Een van m'n favoriete albums en al sinds 2007 (toen onder andere nick) een vaste waarde in m'n top 10.
Ik kocht de cd in '93 en was meteen verkocht. Die dreinende stem, scheurende gitaren en strakke drumwerk, geweldig. Mooie afwisseling ook tussen hardere en meer ingetogen stukken. Dit ademt gewoon pure emotie. Beste album van de 90's voor mij.

avatar van Don Cappuccino
5,0
geplaatst:
Siamese Dream is een meesterlijke gitaarplaat. Corgan en Iha brengen een gelaagdheid en dromerigheid die naar dreampop en shoegaze toegaat, maar zijn ook niet vies van Grote en Machtige Riffs die iedere metalband wel in zijn arsenaal zou willen hebben (Silverfuck). Deze stijlen wisselen vaak af, maar wanneer er een samengesmolten muur aan heavy warme melancholie door je speakers gestuwd (vooral op Mayonaise) wordt staat iedere haar van je arm overeind; zo mooi! Toch is wat mij betreft drummer Jimmy Chamberlin absoluut de sterspeler op deze plaat. Zonder zijn bedreven stevig jazzy drumwerk hadden de gitaar-escapades van Corgan (bijvoorbeeld de solo in Cherub Rock) nooit zo goed geklonken. Chamberlin laat songs ademen, maar drukt zijn stempel er nog steeds op: luister hoe hij met zijn fluisterende drumwerk het sprankelende gitaarlijntje van Today echt laat zweven. Zijn tour de force vindt plaats op Geek U.S.A.: zelden swingt een rockband zo hard op zo'n hoog tempo! Jimmy legt smaakvolle accenten met subtiele kwinkslagen in tempo of maatsoort: iets waar Corgan met zijn liefde voor progrock ook graag in meegaat. Daarmee is Siamese Dream een plaat die op zichzelf staat in het rockcanon en terecht zeer breed gedragen wordt.

Gast
geplaatst: vandaag om 09:53 uur

geplaatst: vandaag om 09:53 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.