Smashing Pumpkins - Siamese Dream (1993)

Siamese Dream is nog altijd een goed album, beduidend beter ook dan Melon Collie die ik, ook al is het een uitmuntende plaat, pas echt pedant en megalomaan vind. Het zijn ook de enige 2 die ik heb van Smashing Pumpkins.

Dit album is gewoon een goeie rockplaat met veel sterke songs die mooi schipperen tussen loeihard en zijdezacht. Toen ik ze kocht echt wel aan verslingerd geweest, ook omdat het een plezier om sommige riffs en licks na te spelen op gitaar. Quiet, Today en Disarm vooral
Gish moet ik eigenlijk nog eens goed herbeluisteren.

Corgan speelde hierna net iets teveel het teenage angst typetje en het zal ook wel een geval zijn van teveel hype door bepaalde media maar ie kwam toch wat hautain en irritant over.

Gelukkig heeft ie Pavement geïnspireerd in die periode voor de hilarisch tekst van Range Life

Nog steeds met afstand hun beste.
Met ieder hierna volgend album raakten ze me een stukje meer kwijt.

Erg originele plaat van The Smashing Pumpkins, met echt bizar veel goede nummers.

'Siamese Dream' van Smashing Pumpkins is een tijdloos meesterwerk dat de ziel van de jaren '90 alternatieve rock vangt en tegelijkertijd elke generatie overstijgt. Vanaf de eerste noten van de iconische opener 'Cherub Rock' tot de laatste echo’s van 'Luna' neemt dit album je mee op een emotionele achtbaan vol vervormde gitaren, dromerige melodieën en pijnlijke kwetsbaarheid.

De kracht van dit album schuilt in zijn perfecte balans tussen rauwe energie en tedere introspectie. Tracks als het pradoxale 'Today' en het hartverscheurende 'Disarm' tonen Billy Corgans vermogen om universele emoties te vertalen naar muziek die zowel persoonlijk als monumentaal aanvoelt. 'Mayonaise', de beste track van het album, is een verborgen juweel dat shoegaze-achtige gitaren combineett met een hypnotiserende groove en een tekst zo eerlijk dat het pijn doet, terwijl 'Rocket' een pure explosie van krachtige emoties is.

De productie door Butch Vig is niets minder dan briljant. Elke gitaar is een orgasme van distortion en textuur, elk drumritme van de virtuoze Jimmy Chamberlin klinkt als een heartbeat gone wild. Het album voelt grootd—niet overweldigend, maar meeslepend, alsof elke noot met zorg is uitgekozen om een emotioneel verhaal te vertellen.

Wat 'Siamese Dream' tijdloos maakt is de eerlijkheid. Je voelt je bijna een voyeur. Corgan zingt over isolatie, verlangen en innerlijke strijd, maar verpakt het in muziek die zowel kwetsbaar als krachtig is. Het is een album dat even goed schreeuwt als fluistert, en blijft daarmee de luisteraar uitdagen, troosten en verbazen.

Dertig jaar later is 'Siamese Dream' nog stteds een van de meest invloedrijke albums ooit—een monument van emotie en vakmanschap. Vijf sterren zijn eigenlijk te weinig. Een essentieel meesterwerk.

..wat een vette plaat. ..dit is geen rock maar alernatieve metal. ..een distortion rollercoaster, gelardeerd met stuwende drums. ..en een rotsvaste productie. ..yep turn up the volume!!

Toen de plaat uitkwam was dit een soort inslaande bom, heel veel gedraaid. Speltechnisch is het niet erg moeilijk geloof ik, maar het sfeertje, het breekbare versus het zware logge, werkt nog steeds wel goed. De zang vind ik tegenwoordig niet echt geweldig, tegen het zeurderige aan. Je moet ervan houden, zeggen ze dan.

Gish is slechts een paar maanden oud als Smashing Pumpkins het Ein Abend In Wien publiek in 1991 omverblaast met een energieke, druggy, hypnotiserende versie van een eeuwig voortdurende Silverfuck jamsessie. Hier is iets bijzonders gaande. Deze trip is een voorbode van wat er nog gaat komen. Potige bulldozers stonerriffs denderen over je heen. Niet alleen de dromerige Billy Corgan overstijgt zichzelf, ook het zeer op dreef zijnde drumbeest Jimmy Chamberlin brengt de band naar uiterse hemelse sferen. Het zal nog een kleine twee jaar duren, voordat een geperfectioneerde uitvoering van Silverfuck op Siamese Dream het licht ziet. Silverfuck is grootheidswaan waarbij de dood lachend van zijn voetstuk geplaatst wordt, en staat los van de persoonlijke angsten die op Siamese Dream overheersen. De Silverfuck extase is geen sleutelnummer, maar eerder een lang koppelstuk.

Het is te gemakkelijk om te concluderen dat Smashing Pumpkins op het juiste moment op die grunge trein springt. Gitaarrock domineert de hitlijsten, maar Smashing Pumpkins is toch wel next level. Een unieke luisterervaring waar de band de luisteraar een aangename mix van stevige rockpassages en lieve breekbare ballads voorschotelt. Smashing Pumpkins wijkt voor de voltooiing van hun monstersound al voor de Gish afronding naar het van oorsprong progressieve Britse Caroline Records uit. Producer Butch Vig is nog geen gevestigde naam, maar plaatst zich met Gish en Nevermind van Nirvana stevig op de kaart. Met de komst van noise goeroe Alan Moulder, die zeer bepalend is tijdens het Loveless proces van My Bloody Valentine zetten ze een nog steviger shoegazer noise baken neer.

Butch Vig bemoeit zich dus tevens met de Gish opvolger Siamese Dream, de overtreffende trap van het overdonderende ook al niet misselijke droomdebuut. Een meesterzet, vanaf de eerste Cherub Rock single gaat het balletje aan het rollen, zo hard zelfs dat deze in raketsnelheid als een groot rotsblok op je af dendert. Smashing Pumpkins heeft goud in handen, al zakt Jimmy Chamberlin steeds dieper in zijn heroïneverslaving weg. Billy Corgan heeft mede hierdoor genoodzaakt de touwtjes strak in handen, en tel daarbij het feit op dat gitarist James Iha en bassist D'arcy Wretzky hun beëindigde relatie nog niet goed verwerkt hebben. De spanningen zijn voelbaar, en leveren een broeierige exorcistisch eindspektakel op.

Mede door zijn boomlange gestalte, zijn felle vocale uithalen en arrogante uitstraling komt Billy Corgan erg dominant over. Onder dat immense uiterlijke vertoon verschuilt zich echter een onzekere persoonlijkheid die met heftige depressies, een dreigende zenuwinzinking en een writer’s block worstelt. Deze traumatische verbale uithalen is zijn manier van overleven, het leven weer zin en betekenis te geven. De bescheiden James Iha en D'arcy Wretzky hebben zeker in deze fase minder moeite met hun bijna onzichtbare achtergrond positie. Toch is het uiteindelijk die dynamiek van dit viertal wat Siamese Dream zo bijzonder maakt.

Cherub Rock verschijnt een maand eerder dan de Siamese Dream album release. Deze albumopener vind echter pas in het afrondingsstadium van Siamese Dream zijn weg naar de plaat. Billy Corgan is net als Kurt Cobain een buitenstaander in de muziekscene en in Cherub Rock drukt de songwriter zijn twijfels en angsten uit. Hij dwingt zichzelf om uit zijn schulp te kruipen en de boze wereld te aanschouwen. Billy Corgan als de antiheld die een cultuurshock in werking stelt, en net als Kurt Cobain en zeker ook Thom Yorke van Radiohead, een boegbeeld voor de twijfelende alternatieve andersdenkenden wordt. Cherub Rock is zwaar destructief met gepijnigde stigmatiserende nagloeiende gitaaruithalen, die deze negativiteit in een positief voetlicht plaatsen.

Quiet handelt over de moeizame relatie die Billy Corgan met zijn ouders had. Om zijn woede te temperen, laat hij zijn gitaar het werk doen. Door deze uitlaadklep maakt de zanger het gemakkelijker om met zijn frustraties te dealen. Dat hij hiermee het uiterste van de overige drie Smashing Pumpkins leden vraagt is slechts bijzaak. Zijn egocentrische narcistische karaktertrekken benadrukken nogmaals dat dit zijn plaat is, die over zijn problemen gaat. Als een bloedzuiger zuigt hij het trio leeg, die met complexe laag gestemde gitaarsnaren, duistere baslijnen en stevig om zich heen slaande demonische drumslagen de frontman van zijn bijna vleselijke behoeftes voorzien.

Het sarcastische speelse Today wordt als tweede single uitgebracht. Voor de ongeoefende luisteraar schets Billy Corgan hier een perfecte zonnige zomerdag. De onderliggende gedachte is echter behoorlijk zwaar en moedeloos. De zanger gaat door een diep dal en klampt zich aan de laatste wrakstukken van hoop en vertrouwen vast. Today is het moment dat zelfdoding de enige uitweg is. Een afscheidsbrief, een mooie dag voor de dood. Today is de vooravond van het grote succes, iets waar Billy Corgan huiverend naar uitkijkt. Vanaf Today regisseert hij zijn eigen leven niet meer en is Smashing Pumpkins publiekelijk eigendom.

D'arcy Wretzky eist haar moment in Hummer op, en legt er een heerlijke nadreunende baslijn neer, waar de rest van het gezelschap op voortborduurt. Dit is een van die zeldzame spaarzame momenten dat juist een ander teamlid Billy Corgan aanstuurt, al moet je het aandeel van de opzwepende Jimmy Chamberlin op die hele Siamese Dream plaat niet onderschatten. Het hoogtepunt van de Hummer track is echter als het geweld wegvalt en een dromerige Billy Corgan zich afvraagt of hij ooit nog van die afgepakte vrijheid kan genieten en de liefde voor het bestaan en de muziek zijn toppositie terugwint. Valse bezinningsbezieling, maar hier zo treffend bijna bluesy frontaal op de voorgrond geplaatst.

Het wegzwevende Rocket en Spaceboy beschouw ik niet alleen thematisch als zustertracks, er zitten ook de nodige Krautrock elementen in verweven. De laatste Siamese Dream single Rocket vertoont tevens verbondenheid met de onderliggende Today dramatiek. De keuze voor het definitieve einde. Het is de kunst om met zalvende klanken en liefkozende woorden door die gitaarmuur te breken. Een geforceerde doorbraak, maar dan wel met een prachtig eindresultaat. Spaceboy licht nogmaals die innerlijke eenzaamheid van Billy Corgan is een passend voetlicht. Een immens klein schitterend sterretje aan het universum. Toch is Spaceboy meer dan dat, het is een prachtig eerbetoon aan de fragiele geestelijke en lichamelijke gezondheid van Jesse, het jongere kwetsbare broertje van Billy Corgan. Mooi omlijst door het gebruik van avondvullende strijkers.

Die strijkers domineren tevens op het bekende breed uitgerangeerde pronkstuk van Siamese Dream; Disarm. Disarm trotseert de innerlijke kwelgeesten die Billy Corgan ondraaglijk teisteren. Het is een wanhopige overwinnaarssong met een luid kerkklokken intro. De vocalist onderneemt bewust geen poging om zo mooi mogelijk te zingen, maar laat juist zijn emoties spreken. Het is een triest beklag, gericht tegen zijn ouders. Puur omdat de zanger niet aan hun verwachtingspatroon kan voldoen. De tekst komt op dezelfde beroerde uitzichtloze dag tot stand dat Today uit zijn pen rolt. En dan dringt het pas echt goed tot je door dat juist deze geschreven woorden hem op dat moment redden. Het filosoferende dromerige Mayonaise gaat nog een stap verder. Wat schuilt er achter het niets, of staat dat zwarte gat symbool voor de naargeestige deprimerende gemoedstoestand. Moet je die intense pijn koesteren of juist loslaten.

Dan is Soma de opgewekte koortsdroom voor de reinigende stilte van de eeuwigheid. Het pilletje voor het slapen gaan om bewust niet meer te ontwaken. Het wegdoezelen om die stress voor altijd te ontvluchten. Een overdosis aan vervlakking, een drugroes of juist een bewust verdovende uitschakeling van de zintuigelijke waarneming. De cold turkey uitgillende gitaaruitspattingen gaan strijdend dat laatste gevecht aan. Siamese Dream heeft zijn titel aan Geek U.S.A. te danken. De Geek U.S.A. explosie is een vogelvlucht door losstaande verwarrende tekstdelen, die in eerste instantie niks met elkaar te maken hebben. Door deze te verbinden ontstaat er een connectie. Veel meer moet je er waarschijnlijk niet achter zoeken.

Het licht psychedelische korte (kinder) slaapliedje Sweet Sweet dwarrelt door de gesloten gordijnen heen. Dit is een bevredigend gevoel van onschuld en tevredenheid. De drang om te veranderen en de treurtranen in vergetelheid weg te spoelen. De Luna maan is de poortwachter van de duisternis, alles vervaagd in dit liefkozend schijnlicht. Luna is de enige zekerheid die nooit zal verdwijnen. Persoonlijk en onbewust staat het klein gehouden beminnende Luna liefdesliedje ook voor de geboorte van mijn eerste gelijknamige dochter Luna. Hoe bijzonder is het dat Billy Corgan haar met terugwerkende kracht toezingt. Hoe gemeend komen die zinnen hier tot zijn recht. Mooier kan het Siamese Dream boekwerk zich toch niet sluiten?

Mooie recensie hoor deric raven maar dat je zo weinig regels hebt voor Mayonaise is een beetje schokkend hahaha voor mij een van de mooiste rock nummers ooit.

Ja, beter dan Mayonaise wordt het niet op dit album

Mayonaise is het mooiste nummer ooit gemaakt, there i said it.

Dat heb ik dus met Silverfuck, wat een waanzinnige krachtmeting is dat toch
Wat Mayonaise betreft; soms geven 3 zinnen de impact van een nummer voldoende weer, dan is een lang verhaal overbodig