The Undertones - Hypnotised (1980)

Hoe moet je een zo ongeveer perfect debuutalbum opvolgen?
Nou misschien gewoon met nog een album over chocolade en meisjes.
Zoals gewoonlijk was vooraf aan het nieuwe album alweer een paar singles verschenen, (You've Got My Number stond ook niet niet op de LP).
De iets meer poppy richting viel destijds bij mij niet direct goed, het liveconcert maakte weer veel goed en uiteindelijk is dit toch weer een top album van The Undertones.
De productie was iets cleaner (braver) maar oh boy de liedjes zijn nog steeds super.
Weer zijn het merendeel van de liedjes geschreven door John O'Neill , maar ook Michael Bradley en Damian O'Neill gingen steeds meer schrijven.
Weer geweldige zang van Feargal Sharkey (die ook een lied schreef) en weer prachtige koortjes.
Under The Boardwalk is een mooie cover van dat liedje van The Drifters andere hoogtepunten zijn,
het gedreven Hypnotised, het lekker stampende See that girl, heerlijk poppy My perfect cousin en Tearproof.
Dat de albumopener een variatie is op de albumtitel van het 2e album van The Talking heads zullen wij maar als een compliment beschouwen.

Wanneer ik Hypnotised heb aangeschaft, weet ik niet meer. In de eerste helft van de jaren 80 schat ik, nadat ik album #3 had aangeschaft. Ik vond het helemaal niks, weet ik nog. Eigenlijk begon mijn liefde voor de band met de verzamelaar 'True Confessions' die ik in de jaren 00 afgeprijsd kocht.

Gisteravond stond ik in het Patronaat in Haarlem voor de Duitse metal band Néander. Op uitnodiging van een bandlid. Ik had het zelf nooit verzonnen. De show begon met 'Teenage Kicks' over de PA en werd zo op het idee gebracht om mijn drie The Undertones LPs eens uit de kast te trekken. (De eerste heb ik op cd.) Van begin tot eind van deze plaat zitten genieten. De snotneuzen uit Derry die het toen waren, maakten zulke scherpe muziek. Het is inderdaad onbegrijpelijk Lens dat dit niet breder is opgepikt.

Ter troost. Het heeft mij ook decennia gekost en ik vind het inmiddels beter dan ooit te voren. Dus wie weet wat er nog kan gebeuren.

Mijn vorige halte in de reis door new wave was bij het debuut Los Angeles van het Californische X, waar de vraag rees of dat pop of punk was. Wel, die vraag kan eveneens worden gesteld bij de tweede van The Undertones.
Waar dit vroeger duidelijk ruig klonk, noemen we dit tegenwoordig poppunk. Tsja, de muziek werd na 1980 geleidelijk steeds harder en sneller, ook binnen de punkwereld. Dan schaar je muziek als die van The Undertones al snel onder pop. Maar los van die stickertjes: iets minder ruig klinkend dan debuut The Undertones van het jaar ervoor, worden we getrakteerd op heerlijke melodieën, verpakt in korte nummers.
Favorieten: More Songs about Chocolate and Girls, het snellere There Goes Norman, popliedje See That Girl, het pittige Whizz Kids met z'n koortjes, The Way Girls Talk met z'n antiheldtekst, Hard Luck met een drumpartij die regelrecht van glamrocker Gary Glitter lijkt te komen, mijn kennismaking met de groep My Perfect Cousin (destijds via tv gehoord en gezien en zich on-mid-del-lijk in mijn brein vastgehecht), het triomfantelijke Boys Will Be Boys en het afwijkende, weemoedige en newwaverige Wednesday Week.

Niet alles is zo sterk en cover Under the Boardwalk, in 1964 een hit voor The Drifters, is ronduit overbodig. Maar wie moppert daarover als je zomaar vijftien liedjes in de schoot geworpen krijgt? Met de heruitgave van 2004 krijg je er bovendien fijne bonussen bij, zoals pareltje You've Got My Number (Why Don't You Use It?) en die van 2000 had weer andere, zoals het semi-instrumentale Hard Luck dat eveneens een forse scheut glamrock bevat. Ten slotte is daar de editie van van 2016 met nog meer extra's. Nee, dit is voluit genieten.

Begin april 1980 betrad My Perfect Cousin de Britse hitlijst om half mei op #9 te pieken. Wednesday Week haalde er eind juli #11 en elpee Hypnotised in de week van verschijnen, eind april '80, meteen #6.

Poppunk? Powerpop? New wave? Plak er maar een genrestickertje op. Maakt mij niet uit, zolang de ronkende gitaren, vinnige tempo's en de dunne stem van Feargal Sharkey maar in vorm zijn.
Mijn volgende station is iets soortgelijks, maar dan van Schotse origine; een groep die ik over het hoofd had gezien. Terug naar 1978 en wederom meer vrolijke punk bij The Rezillos.