Earth & Fire - Gate to Infinity (1977)

Ik zal niet zeggen dat ik vannacht wakker schrok met de vraag: "waarom heeft 78th Avenue als eerste single van het album eigenlijk geen opvolger gekregen?"
Maar ik dacht er wel aan, toen ik vanmorgen bezig was met muziek uit 1977 en Earth & Fire aan de beurt was.

Gate to infinity heeft, constateerde ik gelijk ook, helemaal geen bonus tracks. B-kantjes, losse singles, niks van dat alles.
Het lijkt er wel op dat er, op de keper beschouwd, weinig materiaal was, waar behoorlijk mee is gestoeid en waarbij men na de opnames er wel even klaar mee was. Met album en elkaar, nog één clip voor 78th Avenue en dan de groeten.

Tevreden over het eindresultaat kunnen ze niet zijn geweest en, de reden waarom er geen tweede single werd uitgebracht, ook de platenmaatschappij kon niets geschikts vinden. Althans, zeker niets dat in de lijn Memories-Maybe tomorrow maybe tonight-Love of life lag. Zelfs niet in de categorie opvolger van Thanks for the love, What difference does it make en 78th Avenue zelf. De eerste twee waren nog "losse" singles, niet op een album gezet maar gewoon, op zichzelf staande tracks.

Thanks for the love en What a difference does it make hadden nog niet eens misstaan op Gate to infinty.

Geen opvolger, dus ook geen extra ondersteuning voor Gate for infinity en een schamele 20e plek en een negental weken in de albumlijsten was het eindresultaat.

Ik ben alles nog even nagegaan. Misschien hadden ze Smile kunnen proberen. Voor de progliefhebber natuurlijk een veel te zoet deuntje. Maar uit oogpunt van hitpotentie bekeken, had het vermoedelijk wel een hit(je) kunnen worden in de Top 40.
Of het reclame voor Gate to infinity zou zijn geweest? Ik waag het te betwijfelen, misschien als we al in de latere pop-periode vanaf Reality fills fantasy en Weekend hadden gezeten.

Maar voorlopig viel er om allerlei redenen weinig eer te behalen aan Gate to Infinity.

Green Park Station had ook prima als single kunnen dienen.

Ik heb het ook nog overwogen, maar dat heeft zelfs reggae-achtige klanken, waar Smile nog enigszins aan prog kan worden toegeschreven.
Singles hadden uiteraard wel de bedoeling het album en begeleidende concerten te verkopen

Het grappige is dat ik eind jaren zeventig een verzamel-LP van Earth & Fire kocht die alle singles tot dan toe keurig op een rijtje zette. Met de toevoeging van twee nummers die ik toen nog niet kende. Precies: Smile en Green Park Station.

Ik heb heel lang in de veronderstelling geleefd dat dat twee geflopte singles waren, die ze voor de volledigheid ook maar op het album gezet. Maar op Discogs vind ik geen bewijzen dat ze daadwerkelijk op 45 toeren zijn uitgebracht. Misschien waren er plannen voor, maar gaf het toch al bescheiden succes van 78 avenue er aanleiding toe om er maar helemaal niet meer aan te beginnen. Dat zou betekenen dat het vertrouwen van band en platenmaatschappij in de toekomst van E&F rond die tijd niet groot meer was. En we weten allemaal dat de eerste opnamen voor opvolger Reality fills fantasy door de platenmaatschappij werden afgewezen...

Blijft desondanks toch een merkwaardige toevoeging op die verzamel-LP (die later nog in dezelfde configuratie, maar met een andere hoes zou herleven als de eerste E&F-verzamelaar op CD). Als je toch wat albumtracks wilt toevoegen, zou de keuze voor betere nummers niet moeilijk zijn geweest, toch?

Want het zijn juist deze twee tracks, en dan vooral Greenpark Station, die dit album wat naar beneden halen. Wat anderen hierboven stellen, onderschrijf ik: kant 1 is nog best van en behoorlijk niveau, maar op kant 2 zakt het sterk in. Het lijkt, ook in muzikaal opzicht, een voorbode van het vervolg. En we weten dat dat niet best was...

Klopt. En de elpee versie vormt daar derhalve wel een voordeel. Kant A ik eigenlijk nog prima horen. De B - kant heb ik weleens gedraaid waarschijnlijk, maar weet 't me qua invulling niet echt meer te herinneren.

Ook dit Earth and Fire album kan ik nog steeds goed waarderen!

Luister een keer op hoog volume naar de openingstrack van dit album, echt geweldig!
De gebroeders Koerts konden wel componeren dat hadden ze natuurlijk op de vier hier voorafgaande albums al bewezen.

Knap hoe ze iedere keer een nieuw thema vonden om hun symfonische pracht composities mee vorm te geven. De groep heeft ook al vrij snel aan een behoorlijk herkenbare signature gewerkt, waar zangeres Jerney Kaagman stevig aan heeft bijgedragen. Dat is goed te horen aan hoe divers ze haar stem inzet op deze plaat. In de conceptuele A-kant zingt ze emotioneel en gedreven en ook de koorwerkjes met haar mannelijke collega's zijn absoluut top.

Heel anders, maar zeker niet minder zingt ze de sterren van de hemel op de singel 78th Avenue die van dit album werd getrokken. Helaas werd het niet de nummer 1 hit waar ik toen op hoopte.
Die positie werd enkele jaren later wel bereikt met Weekend, een lekker singel maar voor mij minder dan 78th Avenue.

Ook nog een compliment voor de geweldige hoes, waarop de Gate to Infinity staat afgebeeld, in het echt te zien in Teheran.

Wegens moverende redenen heb ik dit weekeinde het hele Earth and Fire nog een keer opgezet.

En het vile mij al met al weer op wat deze band een geweldig oeuvre heeft neergezet in met name de jaren '70. Een kist vol kroonjuwelen in een wat betreft de popmuziek heel creatie decennium.

Op alle albums staan wel tracks die ook internationaal beslist goed door de deur kunnen.

To the World of The Future beschouwde ik altijd als mijn grote favoriet. Én ik weet dat dit album
'Gate to Infinity' nooit veel hoge ogen heeft gegooid bij de Earth and Fire followers.
En nadat ik het vanmiddag aan een grondige luisterbeurt op behoorlijk volume heb onderworpen kom ik tot de conclusie dat dit eigenlijk toch echt onterecht is!

Om maar direct met de opener te beginnen: Recognition, dit is een droom opening van het album, het conceptverhaal dat zich afspeelt in het oude Egypte, krijgt hier een start die ik echt ongehoord goed en subtiel vind, geen overdaad aan instrumenten maar na subtiele synthesizer klanken het geluid van een soort tijdsklok die terug gedraaid wordt, ook een ratel die perfect past, wanneer je je ogen dicht doet kun je bedenken dat je terug gevoerd wordt naar de oudheid.

Vervolgens worden we in de vijf eerste tracks getrakteerd op geweldige instrumentale stukken, prachtige koortjes met stuwende melodiën en een Jerney Kaagman die haar heldere stem op de welbekende bezielende manier inzet.

Voor het eerst tijdens het luisteren naar dit album kwam bij mij de naam Steely Dan bovendrijven.
Niet dat ik de discografie van die band tot in den treure ken, maar ik ben zeker bekend met hun signature, de jazzy invalshoeken en hun hang naar perfectie. In de instrumentale delen van de composities op Gate to Infinity hoor ik schaduwen van hun stijl. Het zou mij niets verbazen als de Koerts broers erg met het SD werk bekend zijn.

Kant twee vind ik ook uiterst genietbaar. Die opent met een van mijn favoriete Earth and Fire singles:
78th Avenue, ik weet nog dat ik lyrisch was over die single toen die net uit was, het 45 toeren plaatje lag dagen op mijn platenspeler.

Maar ook de overige 'losse' tracks vind ik nu nog zeer goed de tand des tijds kunnen doorstaan.
Greenpark Station met zijn reggae inslag, en de jazzy sfeer in Dizzy Raptures.
Driftin doet mij ook wee aan Steely Dan denken.

Ik hoor duidelijk dat de band is gegroeid te opzichte van het vorige album.
Achteraf bezien denk ik dat ten tijde van de release dit album beslist niet de honneurs kreeg die het verdiende en op de een of andere manier is dat er altijd aan blijven kleven. Vandaar dat ik hier de lans breek voor een herbeluistering.

Hierna volgde nog twee conceptalbums, Reality Fills Fantasy, met een meer easy listening, jazz sfeer. en daarna nog Andromeda Girl, aan dat album bewaar ik heel specifieke herinneringen. Het kwam uit in de week dat mijn vader plotseling op heel vroege leeftijd overleed. Dat album heb ik toen veel gedraaid en is mij daardoor ook dierbaar.

Ten slotte heeft Earth and Fire daarna nog twee albums uitgebracht In A State of Flux en later Phoenix.

Menigeen ziet dit als 'lichtere' albums. Ik heb ze vandaag weer gehoord en ik denk zeker, het is een andere sfeer, geen conceptalbums, maar er staan op beide toch ook heel goede tracks.

Met het heengaan van Jerney Kaagman is er een tijdperk afgesloten, maar hun werk is voor altijd!
En ik hoop dat ook toekomstige generaties de rijkdom van hun oeuvre kunnen ervaren.

Ik vind het songmateriaal hier minder boeiend en geïnspireerd dan hun vorige albums al is het nergens slecht. De eerste 4 albums zijn prima, nadien heeft de band moeite om degelijke albums te brengen niettegenstaande de meestal wel prima hitsingles.

Ik vind wijze waarop de band hier speelt absoluut niet onderdoen voor de beginjaren .

Kwam vandaag ook het singletje van 78th Avenue weer tegen waar ik het hier zondag over had...

Ik heb Earth & Fire ook weer gedraaid.
Deze plaat blijft een lastige. Een geweldige A-kant (vinyl uiteraard) en een mindere B-kant.

Zeker niet slecht, maar de eerste 4 platen zijn nooit overtroffen.

Vinyl uiteraard? Nou hij klinkt op cd anders ook uitstekend, vooral het intro van het conceptdeel.