Earth & Fire - Gate to Infinity (1977)

Je kunt het ook zo zien: het is al heel wat als in een sterk krimpende markt er nog ruimte is voor re-releases van oude albums van Ekseption, Kayak, Alquin en Earth & Fire.

Niet iedereen zit daar, zacht gezegd, op te wachten. Een verkoop van laten we zeggen twee- tot drieduizend sets is al heel mooi. En daar wordt niemand rijker van. Zoiets is nog nauwelijks rendabel uit te brengen.

Dus, wat mij betreft, ondanks een paar 'special requests' zoals bonustracks, hulde voor Universal en iedere maatschappij die dat nog doet.

Natuurlijk is dat ook zo. Alleen zoekt de ''oudere fan'' even uit of het iets toevoegt aan zn eigen collectie. Verder zullen veel nieuwere fans er al lang op hebben zitten wachten.

Ik beschouw mijzelf als een nieuwere fan, maar persoonlijk zat ik hier niet écht op te wachten. Ik ben nogal een purist en ik heb albums liever apart in een hoesje zitten, zodat ze hoesafbeelding en de achterkant ook compleet gewijd zijn aan het album in kwestie. Nu zal het waarschijnlijk zo'n lelijk blauw hoesje zijn met in het klein de hoezen van de albums waar het om gaat. Daarbij heb ik TTWOTF al in een mooi Esoteric jasje en hoopte ik eigenlijk de hoes van Gate to Infinity lekker groot te hebben. Ik moet nog zien of ik me hier aan ga wagen.

De cd's zouden apart in eigen doosje in een kartonnen slipcase zitten meen ik bij Kayak - Periscope Life begrepen te hebben. Deze zouden dan in dezelfde uitvoering moeten komen. Ik heb zelf in ieder geval geen idee hoe het er uit gaat zien maar het zou ook zoiets kunnen zijn als de goedkope Mercury reissues van Kayak. Zou nog kunnen meevallen dus. Gate To Infinity apart te hebben is het eigenlijk al waard al ga ik in eerste instantie ook liever voor Esoteric als die er nog komt uiteraard. Nu heb ik zoiets van: alles beter dan die 3 Originals.......

Niet zo jammeren hieromtrent , die 3 Originals hebben ons redelijk uit de brand geholpen al die tijd en de kwaliteit is niet slecht. Het is waar dat een album wat wreed over twee cd's is verdeeld. Aan de andere kant, vroeger moest je ook LP's omdraaien.....

Dat dan weer wel. Maar niet voor een andere omwisselen. We zijn een beetje verwend geraakt geloof ik.

Goed, dan eindelijk eens een paar keer beluisterd. De eerste 'plaatkant' beloofd aardig wat voor het hele album. Het is het epische titelnummer. Hoewel het felle eruit is, krijgen we nog wel prog voorgeschoteld. Maar dan komen "78th Avenue", "Smile" en "Green Park Station" ... De kots-smiley is op dit moment een groot gemis. De instrumentale afdeling is ook zo slecht nog niet, met een fijne, funky gitaarsolo tijdens laatstgenoemde, en redelijk fijne synthpartijen bij de intro's van de andere twee. Het is vooral Jerney en haar zeurmelodieën die om hitsucces smeken. De laatste twee nummers sluiten het album in ieder geval nog niet af op een slecht punt, hoewel het niet zo speciaal is.

Ik las hierboven ergens iets over 78th Avenue dat het helemaal in 7/8 maatsoort zou zijn geschreven, maar op het erg korte introthemaatje na staat het allemaal gewoon in 4/4.

Haalt het niet bij Atlantis en Song of the Marching Children, die in alle opzichten veel beter zijn

Dat laatste is niet waar, Hans.
Atlantis en To The World Of The Future staan netjes achtereen op cd 1 en Gate To Infinity en de single-kantjes zijn gegroepeerd op cd 2 waarbij die laatsten een soort 4de album vormen.

Verder snap ik de kritiek niet op de 3 Originals-uitgave.
Het artwork van de albums is weliswaar wat teniet gedaan, maar de presentatie, met liner notes van Jerney en zinvolle info bij de b-kantjes, mag er best zijn. Daarbij de hele ratsmodee op 2 schijfjes met een uitstekende geluidskwaliteit; mij hoor je niet klagen. Het is wat prijzig, maar je krijgt er wel wat voor.

Over dit album klaag ik overigens ook niet.
Het is misschien geen Memory of Seasons dat je hoort, maar het klinkt alleszins creatief en avontuurlijk, de insteek en wijze van componeren ligt niet mijlenver verwijderd van voorgaand werk.
De mogelijkheden van toen worden gewoon toegepast in het totaalplaatje. Berichten over kotssmileys e.d. vind ik dus wat overdreven, we praten hier niet over Boney M-disco...

Ben ik het eigenlijk wel mee eens ook. Zo eens dat het me zelfs nooit meer heeft beziggehouden om de Esoteric remasters aan te schaffen. Bovendien is het vaak interessante bonusmateriaal op de 3 Originals in de meeste gevallen ook uitsluitend daar op aanwezig. In het geval Kayak sowieso.

Tot zover de kritiek op mij neem ik aan, want ik heb (svp terugbladeren) verder geen enkel negatief woord over de 3 originals gegeven.
Het blijft wel zo, dat je voor het kunnen beluisteren van één album cd 1 moet inregelen. Maar goed, zoals ik schreef is dat net zo min bezwaarlijk als het omdraaien van een LP.


Hier moet het over andere mensen gaan die wat hebben geschreven

Ochjee ja........ terugkijkend sloeg ik weer een beetje door in mn enthousiasme. Mijn 3 Originals liggen in ieder geval nog steeds niet in de vuilnisbak en dat zal niet gebeuren ook. Daarvoor hebben ze al veel te veel meegemaakt. En dan wordt het toch een stuk van je leven.

Niet zozeer kritiek, meer een observatie.

Het is eigenlijk nog handiger als je een 6-cd wisselaar hebt...



Het is een bepaalde luistervaring met een eigen volgorde. Dat geeft het iets speciaals.
Daarnaast heb ik een voorliefde voor het geluid van veel oude uitgaves.

Helemaal mee eens ja. En ik ga merken dat hoe ouder ik word, hoe minder behoefte ik ga krijgen aan opgepoetste edities...... je blikt terug en wil toch weer terug naar die magische tijden van weleer......

Hoe zit dit eigenlijk: Afgelopen nacht zat ik naar De Plaat blijft Hangen te kijken. Dit is een programma op NostalgieNet met voornamelijk oude opnames uit TOPPOP.

Earth & Fire kwam ook langs met What Difference Does It Make. Een single uit 1976.
Ik kan deze echter niet vinden op een regulier album van de band.

Klopt het dat het nooit op een album is verschenen ?

Ja, het was een "losse" single. Even daarvoor had Earth & Fire ook Thanks for the love gehad, ook al een apart staand nummer. En wat dacht je van Memories.

In die tijd werden albums en singles vaker als losstaande projecten gezien.

Prachtig nummer ook. Het lijkt wel een tophit!

Nou ook weer niet overdrijven. Die nieuwe remasters op het Esoteric-label klinken toch gewoon een stuk beter?

WAT EEN SUCCES !!

Bedankt Hans (musician) voor de info.

Zoals in: Dynamiek en warmte behouden en een aangenaam volume?

Ik vind het wat gemakkelijk om dit bij het grof vuil te zetten.
Er is helemaal niks mis met het geluid, vind ik.

Genoemde singles staan, behalve Memories, overigens ook op de 3 Originals uitgave.

Ik mis er ook niks in. En om van alles nou 3 keer hetzelfde te moeten hebben vind ik in deze crisistijden ook weer wat overdreven.

Zo zijn we dan allemaal tevreden.

Band in onrustig vaarwater. Beste nummers op dit album zijn 7 8th Avenue, Smile en Green Park Station. Van de meer thematische kant A Recognition/Life-Time Before (verbonden nummers) en A Princess In Egypt. Bij E&F was je meeslepende albums gewend. Daar voldoet dit album niet aan, maar blijft desondanks wel goed album. Het is een afsluiting van een periode voordat zij met heel andere sound eind 1979 zouden terugkeren.

De non-album singles "THANKS FOR THE LOVE" en "WHAT DIFFERENCE DOES IT MAKE" gaven al aan dat de stijl aan het veranderen was. Het vijfde album van E&F trapt af met 5 tracks die gezamenlijk het titelnummer zijn. Dit nummer neigt nog het meeste naar de 'oude' stijl, zonder de klasse daarvan te hebben. De single "78TH AVENUE" is leuk, "SMILE" en de afsluiter "DRIFTIN'" scoren een dikke voldoende.

Leuk Marco van Lochemdat je alle Earth & Fire albums langs loopt ,Heb zo'n gevoel dat jij ook onlangs de Memories E&F box aangekocht heb (zie mijn berichten bij E&F) ,of is je albumbelangstelling toeval? ,ben benieuwd hoe je de laatste matige 3 gaat beoordelen ,ik moet zelf nog steeds 2 daarvan nog eens herbeluisteren en herbeoordelen mss valt het nog mee, en de laatste State Of Flux ken ik vaag of nauwelijks ,maar ik vrees het ergste
Met dit album zitten we gelukkig nog in een creatieve periode ,lijkt niet op het voorgaande werk, maar kan er nog steeds goed mee door ,blijft staan op een 7 oftewel 3,5* dus daarover met je eens

[quote]teus schreef:
Leuk Marco van Lochemdat je alle Earth & Fire albums langs loopt ,Heb zo'n gevoel dat jij ook onlangs de Memories E&F box aangekocht heb (zie mijn berichten bij E&F) ,of is je albumbelangstelling toeval?

Ik heb inderdaad de cd-box "MEMORIES" gekocht. Ik had 3 albums van E&F in bezit ("SONGS..." en "ATLANTIS" en een compilatie). Prachtige set en bijzonder om te horen dat het geleidelijk aan minder goed werd.

Een A-kant die best te doen is en een B-kant die verraadt welke richting Earth & Fire op gaat. Ik snap heel goed dat de scores behoorlijk zakken. De symfo is weliswaar een beetje terug. De eerste vijf songs hebben een aardige, dromerige sfeer, maar de hoogtijdagen lijken me wel voorbij. Er zat niet echt iets tussen wat indruk maakte. 78th Avenue laat dan de eerste echte pop horen, waarbij ik na moet geven dat Jerney Kaagman wel erg mooi zingt. De lagere klanken zijn eruit. Eerlijk gezegd herken ik Anita Meyer niet. Zou echt niet weten hoe ze klinkt. Het is de flauwe pop die het album de das omdoet. Daar kan het redelijke begin niet tegenop.

Tussenstand:
1. Song Of The Marching Children
2. Atlantis
3. Earth & Fire
4. To The World Of The Future
5. Gate To Infinity

Mmm, bij het beluisteren van de eerste nummers kreeg ik nog wel een symfo-vibe, al klinkt het wel alsof de band hier beduidend minder inspiratie had dan op de vorige vier albums het geval was. Bij A Lifetime Before komt de toegankelijkere kant al wat beter naar voren en bij Green Park Station en Driftin' trek ik het echt niet meer. Dit wil niet zeggen dat het album zelf een complete mislukking is, want ik vind Smile bijvoorbeeld best mooi gezongen, maar het gaat niet de juiste kant op.

Tussenstand:
1. Atlantis
2. To The World Of The Future
3. Song Of The Marching Children
4. Earth & Fire
5. Gate To Infinity

Die A-kant is toch van een niveau dat het uitnodigt tot vaker horen. Die eerste helft klinkt als een geheel en het instrumentale heeft nog wel eens de overhand. Op een gegeven moment krijg je een stukje dat als een voorproefje van Reality Fills Fantasy klinkt, dat weer overgaat in een tempowisseling die meer progressief aandoet. Bij Reality Fills Fantasy blijf ik tegen beter weten in nog wel eens proberen iets leuks erop te ontdekken (de opener) maar dat leuke valt eerder op Gate to Infinity te vinden. Die B-kant is dan weer minder bijzonder.