Earth & Fire - Gate to Infinity (1977)

_o_ Dit is mijn favoriete Earth & Fire LP. Prachtige superstijlvolle muziek in combinatie met intrigerende teksten (over reincarnatie !). En dan die geweldig mooie hoes. Dit album blijft me inspireren. Dit is Earth & Fire op hun best. Na dit album gingen ze teveel de commercieele richting op en werd het allemaal minder interessant. Nog steeds niet exclusief op CD verschenen, alleen in combinatie met 2 andere LP's.

Nog redelijk in de stijl van het vorige werk maar hier werden de singles al commercieler. Het niemendallerige 78th Avenue (vette discoknipoog) en Green Park Station met Anita Meyer kun je van mij zo door de plee trekken. Het hoofdthema is interessant maar de muziek klinkt veel minder geinspireerd dan op b.v. To The World Of The Future wat in mijn oren hun absolute meesterwerk is. Dizzy Raptures (mooi nummer trouwens) is de engelse versie van De Tijd Zegt Niets wat op het project Zing Je Moers Taal van Ad Visser (1976) is te vinden.

Zelf heb ik minder met deze plaat. Jerney zoekt een andere zangstem en die stem klinkt plotseling een stuk oppervlakkiger. Uiteindelijk vindt ze haar oude, wat diepere stem nooit meer terug. Erg vreemd en zonde. Ook het flitsbezoek van Anita belooft weinig goeds. Gelukkig is de muziek nog redelijk creatief op deze plaat maar het neigt toch al teveel naar disco hier.

On-Nederlandse goeie symfopop.

Ik ben het grotendeels wel eens met Bluebird van 16 maart 08. Een langdurig instrumentaal begin (niet al te opwindend) en vanaf A liftetime before een serie nummers met Jerney Kaagman.

Niet al te best ook, eigenlijk met wat uitzonderingen als Smile en Dizzy raptures. Wie, zoals ik, Gate to infinity speelt vanaf cd 2 van '3 originals' veert gelijk weer op bij de extra toegevoegde nummers.

Ik denk alleen, in tegenstelling tot Bluebird, dat het creatieve hoogtepunt van Earth & fire heeft gelegen in de periode 1969-1973 met nog een redelijk afsluitende To the world of the future (1975). Daarna ging het snel bergafwaarts.

Sommigen zien juist het debuutalbum als creatief hoogtepunt. Het is maar net waar je het accent legt. Ik was nog net iets te jong om SOTMC en Atlantis op hun juiste waarde te schatten alhoewel ik de 45 toerenplaatjes al grijsdraaide. Met TTWOTF ging er in '75 een wereld voor mij open en werden de 2 voorgaande meesterwerken blind aangeschaft.

E&F heeft ongeveer dezelfde ontwikkeling doorgemaakt als Kayak. Van progressieve symfo naar mainstream. Waar Kayak nog hun eigen stijl, volwassen onderwerpen en thema's trouw bleef werd E&F veel te lichtvoetig en te zoetelijk met ''barbiepop'' Jerney als trekpleister.

Het muzikale vernuft van weleer was volledig verdwenen en de band stierf door artistieke meningsverschillen een veel te vroege dood. Een comeback is vrijwel uitgesloten. Dat Kayak altijd al meer ballen had mag duidelijk zijn.

In de basis mee eens.
In oorsprong, waag ik dat laatste nog wel ter discussie te stellen. De periode die ik noemde 1969-1973, toen was Earth & fire een geweldige band. Ik vind eigenlijk beter dan Kayak (hoewel ik de kwaliteiten van die band niet wil uitvlakken) en nagenoeg gelijkwaardig aan de Golden earring, die toen ook juist het hoogtepunt van hun carriere hadden bereikt.

Kaagman was in Nederland de vrouw met ballen en hád een geweldige rock-icoon kunnen worden, misschien wel internationaal. Haar stem paste prima in de symfo-rock van de broers Koerts. Geweldige Nederpop.

Maar zowel in Kaagman als de creativiteit van de band kwam enorm de klad te zitten om voor mij volstrekt onbekende redenen. Ik denk dat dat kwam omdat het intern niet al te goed boterde. Recent nog weigerde Kaagman op te draven bij een biografie over Earth & fire omdat één van de oude leden uit de school had geklapt over hoe moeilijk het was om de stem van Jerney Kaagman goed op de plaat te krijgen.

De eerste cd van Earth & fire is misschien dan ook wel de meest oorspronkelijke. 10 Prima rock songs, verder zonder samenhang. Atlantis, TSOTMC en TTWOTF hebben naar verhouding veel minder vocalen van Kaagman en veel meer instrumentale symfo.

Maar direkt na TTWOTF, nogmaals, ging het echt in creatieve zin volledig bergafwaarts. Dat geldt ook zeker voor dit Gate to infinity. Wat mij betreft werd een dieptepunt bereikt met het foeilelijke Weekend, een schim van wat het ooit was geweest.

Het zal ook wel veel met de afnemende vocale capaciteiten van Jerney te maken hebben gehad. De niets ontziende befaamde bombastische kopstem ging wijken voor een veel ontspannener stijl en dat is natuurlijk terug te vinden in de flauwe discofunk van de latere albums. Ook op de radio heeft ze destijds ooit laten vallen ''niet altijd symfo te kunnen blijven maken''.

En tja, als de zangeres als onmisbaar boegbeeld niet meer is te porren voor het betere werk dan richt je je toch op een ander publiek? Jerney werd een kiddieact in een strak glimmend blauw pakje met bijbehorend dansje...

Ab Tamboer verving Ton v.d. Kley, die het na ''Infinity'' voor gezien hield, en ging een paar jaar later naar Het Goede Doel. De gebroeders Koerts gingen voor Kinderen Voor Kinderen schrijven waar Henk en Henk een vinger in de pap hadden. Genoeg links om het verval van het ooit zo magistrale E&F te verklaren lijkt me zo...

Spreek voor jezelf! Dat ben ik helemaal niet met je eens. Ik heb dat dubbelalbum gekocht vanwege Gate to Infinity! De rest is ook niet slecht, zeker niet! Maar ik ga voor Gate to Infinity!

En wanneer zal deze eens op CD worden (her-)uitgebracht?

Hij staat in ieder geval op Three Originals (op 2 cd's met extra tracks). En....5 nieuwe exemplaren (vanaf 9 pond) op Amazon.co.uk!

De rest is ook niet slecht Op het bewuste dubbelalbum is ook "To the World of the Future" te vinden. En dat is het allerbeste album van Earth & Fire!!!

Die vijf nieuwe exemplaren zijn ongeveer dezelfde als deze. Ik twijfel alleen of het een officiële uitgave betreft. Ik zag een zelfde soort uitgave van SotMC, en daar stond het nummer Memories er extra bij, terwijl die daar niet thuishoort.

Totally agreed. De stijgende lijn eindigt ook voor mij met TTWOTF als hoogtepunt. Daarna werd het opeens stukken flauwer en ''middle of the road'' met hier en daar nog een fragmetarisch uitschietertje. Helaas, die tijd komt niet meer terug, wat blijft zijn de monumentale albums tot en met '75.

Wel in de tijd (ongeveer) niet qua album. Het gebeurt eigenlijk altijd, het toevoegen van extra tracks aan Earth & fire albums. Vooral omdat er nogal wat valt te kiezen.

Ja, echt of niet deze Gate to infinity. Ik heb geen idee of Amazon.co.uk het controleert maar volgens mij wordt er ongetwijfeld streng gekeken naar wel of niet officieel. Ik heb de site ook nog nooit op namaak kunnen betrappen.

Dat is natuurlijk ook weer zo... ik wacht toch nog heel even of Esoteric misschien Gate to Infinity onder handen gaat nemen, en anders waag ik het gewoon.

Aangezien esoteric mij vertelde dat ze de rechten nog niet hadden van de andere E&F albums heb ik via eBay (heb geen creditcard) maar die Gate to Infinity besteld, maar hij is overduidelijk nep. Het meest komische eraan is nog wel dat de achterkant netjes de tien nummers omschrijft (met twee typfouten), maar dat de daadwerkelijke CD slechts zes nummers bevat, waarin de werkelijk nummers 1-5 zijn gekoppeld in één lang nummer. Is verder wel de juiste muziek. Kan er niet bij hoe een nep-CD niet eens probeert echt te zijn.

Hoe is de geluidskwaliteit?

Ik heb ook een paar "semi-officiële cd's" omdat de betreffende artiest of zijn platenmaatschappij weigert (al jaren) de echte cd uit te brengen. Tenenkrommend, maar ja, een mens moet wat.

Als de geluidskwaliteit dan nog meevalt moet het maar. Ik ben nog blij dat ik uiteindelijk ooit drie Earth & fire albums op één dubbel cd heb gekocht, inclusief Gate to Infinity.

Ik ben wel laatst Estoteric versies tegengekomen van Atlantis en Song of the Marching children. Ik zou nog wel eens van iemand willen horen of er inderdaad een enorm kwaliteitsverschil in zit die 12 euro verschil met de oorspronkelijke cd's (zijn ook nog volop verkrijgbaar) rechtvaardigt.

Ik moet daarbij aantekenen, dat de aanschaf van deze cd's via Esoteric zelf (of Amazon) een stuk goedkoper zijn dan waar ik ze tegenkwam.

De geluidskwaliteit is verder prima, zij het wat bassig, en de muziek is verder ook gewoon om aan te horen, dus daar bof ik dan weer mee. Op zich is deze versie, van het Won-Sin label overigens, dus geen verkeerd alternatief, al had een illegale download voor mij net zo veel betekend.

Over de Esoteric versies kan ik verder weinig zeggen. De eerste die ik besteld heb is To the World of the Future en die is nog niet binnen. Van de albums ervoor heb ik de USM en Rotation versies.

Bovengenoemde luxeproblemen heb ik gelukkig niet, omdat ik de LP nog heb, die redelijk euh.. slecht klinkt. Deze LP gekocht toen hij nieuw uitkwam en nu na heel lang weer eens uit de hoes gehaald.
Ook ik heb dit nooit de beste van Earth & Fire gevonden, maar kant 1 als geheel was toch fijn om weer eens terug te horen.
7,8 th Avenue en Smile vind ik nu zelfs de minste nummers.
Driftin', Dizzy Raptures kunnen me nu het beste bekoren.
En toch ook wel Green Park Station met die jazzy gitaarsolo.
3 sterren op een hernieuwde kennismaking.

Hou je vast:
Komt volgende maand opnieuw uit, samen met To The World Of The Future op 2 CD bij Universal (vanaf 26 oktober).
Niet leuk voor Esoteric wellicht.

7.8 th avenue heeft een dubbele betekenis
het nummer staat namelijk in de toonsoort 7/8, wat dus erg grappig is.

Zolang daar de zeker niet onaardige bonustracks op ontbreken hou ik het liever bij de eveneens door Universal uitgegeven en niet meer leverbare 3 Originals. Dan maar een dubbele Atlantis.

Esoteric heeft mij tevens geen reden gegeven de niet meer te leveren eerste 3 Kayak albums van Pseudonym voor hun reissues om te ruilen.

Ik vind de 3 Originals zeker geen mooie oplossing maar ze bevatten vrijwel al het relevante bonusmateriaal, zo ook die van E&F die tot dusver op geen enkele andere compilatie te vinden zijn. Gate To Infinity vind ik overigens nog steeds een album die de eerste tekenen van een commerciëlere en lichtere koer(t)s prijsgeven.

Ja, eigenlijk wel helemaal eens. Ik moet er bij zeggen dat ik ook vind dat de 3 originals een prima geluidskwaliteit hebben.

Een beter geluid kan nog wel eens een afweging zijn om over te stappen naar een nieuwe digitaal geremasterde versie. Maar volgens mij is dat bij die 3 originals niet nodig.

Mooi, die 2CD uitgave.
TTWOTF is mijn favoriet van Earth & Fire.
Ik heb een stokoude CD-uitgave van het debuut waar zo'n 10 bonus-tracks opstaan.

Volgens mij heb je dan nagenoeg alle bonus tracks die ook op die 3-CD uitgave staan.
Die heb ik nooit gekocht omdat het splitten van een album op 2 CD's voor mij ontoelaatbaar is, daar kan ik niet mee leven.
Atlantis had ik al (op 1 CD, samen met "Marching Children).

Waar het mij om gaat zijn de b-kantjes 'Tuffy the Cat' en 'Fun'. Als je die ook op die oude debuut cd hebt staan ga ik er meteen achteraan en verhuizen de 3 Originals naar de vuilnisbak.

To The World Of The Future van Esoteric heeft die dan wel weer maar Gate To Infinity hebben ze nog niet uitgebracht en Universal nu dus wel. Dan toch een mooie gelegenheid nu alle 70's albums van E&F inclusief het voltallige bonusmateriaal apart op cd te krijgen.

Ja, die 2 staan er niet op, ik heb deze als bonus-tracks op het debuut (CD-uitgave uit 1993).

10. Mechanical lover
11. Hazy paradise
12. Memories
13. Invitation
14. From the end till the beginning
15. Lost forever
16. Song of the Marching Children (single version)
17. Thanks for the love
18. What difference does it make

Volgens mij staan "Tuffy the Cat" en "Fun" op geen enkele andere CD.
Tot in lengte van dagen zal je die 3 Originals moeten behouden vrees ik.

Gelukkig niet, want zoals ik al heb vermeld staan die nu op de Esoteric uitgave van TTWOTF.

Als dat je favo E&F album is weet je nu dus welke je het beste kan aanschaffen, ik zou het iig wel weten. Jouw debuut cd heb ik trouwens ook. Voor mij wordt het dus TTWOTF van Esoteric en voor die 11 euro dan maar de Universal dubbelaar om Gate To Infinity apart te hebben. Dan kunnen de 3 Originals alsnog eindelijk naar de vuilnisbelt.

Ik hoop dat ze als bonus tracks op die 2CD uitgave staan, zoniet dan is dat jammer.
Ze gaan er hooguit 12 euro voor vragen.

Die Estoric uitgaves vind ik relatief te duur, ben ook niet zo'n fan dat ik alles moet hebben.

Ik ga er maar vast van uit dat het voor die prijs niet het geval is maar de 'purist' zal er nu in ieder geval wel blij mee zijn.