Van Morrison - Astral Weeks (1968)

Dit album eindigt altijd hoog in 'beste albums allertijden'-lijstjes van popcritici. Moet m nog eens helemaal horen, niet echt een album waar je ns even een nummer uitpikt geloof ik.

Neen - 't is precies een lange trip van muzikale gelukzaligheid. Van Morrison was destijds verlost van z'n platencontract en kreeg carte blanche.

Hij zweeft als het ware over de muziek - ik kan het nogal moeilijk onder woorden brengen hoe mooi dit album is - ik zal later wel eens een poging wagen als ik wat minder moe ben

Ik vind dit werkelijk een magistraal album. Het staat vol meeslepende songs die het beste uit jazz, rock en singer/songwriter op superieure wijze in zich verenigen: meestal hartverscheurend, soms ‘de pan uit swingend’, continu intens en emotioneel.

Een magistraal album, om het met de woorden van hierboven te zeggen. Wat een prachtnummers als Sweet Thing en The Way Young Lovers Do niet kunnen teweegbrengen.
Ik heb de vinylplaat op de laatste Konningenacht voor 1euro gevonden. Tis een schande

Liefhebbers van deze plaat kan ik overigens zeker Nicolai Dunger's Soul Rush aanraden.

He, koekebakker dat had ik ook al met die copy protected Nicolai Dunger. Dat 't af en toe aan Them en Van the Man deed denken. Goed zo, ben ik niet gek ofzo. Zoek dan ook maar eens naar de Solution-communicate (uit zweden), 2004.

Heb deze sinds kort op plaat! Review volgt later

Ik ben benieuwd .

Belofte maakt schuld, jongens !

't Is al goed, slavendrijver

Ik zal me vandaag nog onderwerpen aan dit werk, en de indrukken proberen boekstaven.

Hippoliet, waar zijn de zuurstofflessen?

*ElMeroMero kijkt verschrikt rond*

Slavendrijvers ?? Waar ?.....Wie ? Ik ?

Voor mij is dit gewoon een kwestie van wat leven in de brouwerij brengen op MuMe, maar als je nog steeds moe bent dan hoeft het niet zo nodig vandaag hoor, Zach.

Ik weet zo onderhand wel dat jij je luie momenten op hun juiste waarde weet te waarderen

Bovendien schijnt sportduiken met vermoeidheidsverschijnselen heel gevaarlijk te zijn.

Kreunend onder de lettermoeheid zal deze MuM-gebruiker een halfbakken poging ondernemen dit stukje mystiek te omschrijven

Iedere keer ik met m'n grootouders naar Sluis moet ("de badolie is daar beter!!, daarom gaan we daar naartoe"), stuit ik op dat ene "spirituele" winkeltje.

Er liggen steeds tientallen zogenaamde rustgevende muziekschijfjes, vol met dolfijngeluiden en andere fake natuurgeluiden. Dat soort "rust" is voor mij angstaanjagender dan tien kolonnes vol dol toerende tientonners.

Die tientonners zijn leuk, maar dit schijfje hoor ik net dat tikje liever

Waarom deze plaat is opgedeeld in twee helften, ik heb er geen enkel benul van - er gebeuren wel meer dingen op deze plaat waar ik geen eenduidige verklaring kan aan schenken

En daar hou ik wel van, ik weet dat 1+1 = 2 is, maar als me iemand op stemmige manier komt diets maken dat 1+1 eigenlijk 3 is, wil ik hem best geloven. Zekerheiden zijn zo saai, hé?

Van Morrison is een eigenzinnige driftkikker, zo beweert men. Gelukkig, zou ik zeggen - anders zou-ie tot het eind van zijn leven Brown Eyed Girl gezongen kunnen hebben, met het management-mannetje van de platenfirma die iedere avond het geijkte Two thumbs up! -zinnetje spuwde richting Van Morrison. Hell is around the corner ... vooral als er achter die corner een platenfirma staat ...

Die verworven creativiteit lijkt Van Morrison te bezingen in openingsnummer Astral Weeks , het nummer lijkt losgekoppeld te zijn van de gravitatiekracht, het zweeft ... ... in another time, another place . Ik weet niets van andere melkwegen, maar ik ben best tevreden met dit leventje zolang ik zo af en toe dit soort nummers mag horen.

Beside You zou zowat voor mij het ultieme liefdeslied kunnen wezen. Ik hoor Van Morrison ergens iets zingen van ... the dynamo of her smile ... . En dan zeg ik: ja, het is waar - de lach van een vrouw geeft mij meer goesting in het leven dan om het even wat

Sweet Thing is on-weer-staan-baar door dat twinkelende strijkersarrangement en het jazzy gedrum. En Van Morrison zingt iets over Champagne eyes ... maar dan kan ik gewoon verkeerd gehoord hebben (self-fulfulling prophecy, weet u wel ).

Waar of wat Cyprus Avenue eigenlijk is ... ik heb het er raden naar ... het is een Keltisch country-nummer zou ik zeggen. Een viool krast een melodie, al was de melodie jenever en de viool vier dorstige jeneverstokers. En de vibrafoon vertoont ook al pimpelgedrag

The Way Young Lovers Do wordt aangedreven door een gezellig romige blazerssectie ... en het is me een volstrekt raadsel waarom het zo lang duurde voor ik dit nummer leerde kennen. Ik kan me zo maar voorstellen dat ik dit nummer een stuk of dertig keer na mekaar kan luisteren. Het bezit een grandeur die vreemd is aan het gros van de popmuziek. Het is een gulle song van ons zogenaamd "gierige" Ier. Hoe kan iemand "krenterig" bestempeld worden die dit soort nummers maak, vraag ik me dan af?

Zigeunermuziek met heimwee (als dat al geen pleonasme mag wezen ), zo zou ik Madame George omschrijven. Een nummer dat als een visser langs een kiezelweggetje een eindje wegvest in een vijver vol baldadige warmte

Ballerina ... fladdert niet echt rond, maar strijkt met gemoedelijke tret door de oren heen. Zeven minuten lang verheug je over alle componenten van dit liedje - zou de Ballerina de muziek zelve wezen?

Afsluiter Slim Slow Slider is het meest naakte nummer op dit werk ... het is danig verstild ... We were catching pebbles from sandy beaches ... (en hoor ik daar werkelijk het getik van stenen? ). ... I saw you with your new boyfriend and his new Cadillac ... I know you're dying ... and you know ... you know it too ... . En dan sluit Van Morrison af met Everytime I See you ... I don't know what to do ... .

De muziek hapert eventjes en dan is deze reis voorbij

wat een geweldig verhaal voor iemand die lettermoe is

Ook al vind ik dat je het mooi onder woorden hebt gebracht, deze muziek moet je gewoon horen om de schoonheid in te zien. Ik heb altijd als ik naar deze plaat luister dat er een gevoel van geluk in me opkomt, maar ik heb geen flauw idee hoe dat komt. Ik weet het nu nog steeds niet trouwens.

In tegenstelling tot het prachtige Moondance vind ik dit niet zo heel bijzonder. Het is wat mij betreft teveel stem en te weinig melodie.

3,5*

Dit is, in mijn bescheiden mening, het beste album ooit. Ik kan er een heel verhaal over schrijven, maar niet zo goed als Lester Bangs, de wereldberoemde muziekjournalist. Gaat deze recensie allen lezen op Lester Bangs on Astral weeks

"By age 11 he had mastered guitar, saxophone and harmonica and was performing with skiffle bands in local dance halls".
Hij was er vroeg bij dus. En ook maar net de 20 gepasseerd bij het uitkomen van dit album.

Prachtig album van begin tot eind. Tijdloos dit.

De stem alleen al....brrr

Helemaal mee eens. Ik hoor wel dat dit album vakkundig gemaakt is en kwaliteit heeft, maar het doet me verder niet veel. Geen muggetietjes van Astral weeks bij mij derhalve. En dan die stem, te zeurderig en te knauwerig voor mij. Nee, voor mij is Van niet The Man. Krap 3* kan er nog net vanaf.

Bij mij is het 3,5.

Heel lang geleden dat ik dit gehoord heb ook. Maar door de overwinning in de album knock-out weer eens boven water gehaald en moeten concluderen dat ik het niet slecht vind, maar de hoge status van dit album ook niet helemaal inzie.
Hij staat in mijn kast, is onlangs afgestoft, en kan nu weer stof vergaren. En 3,5 is zo slecht nog niet

Nou Paalhaas...klim maar in de pen

Heeft geen zin, ik zal mijn mening over dit album er toch niet door herzien .

Tja, ik zie niet in waarom. De heren vertellen geen onwaarheden, ze zeggen enkel dat het album niets bijzonders bij hun teweegbrengt. Smaken verschillen.

Mmm ...had wat meer vuur verwacht

Haha ja ik dacht ook dat Paalhaas mij af zou branden.
Maar goed smaken verschillen (gelukkig).

Sorry dat mijn pacifistische opstelling jullie teleurstelt, jongens.

Voor hen die Astral Weeks niet kunnen aanhoren vanwege de stem van meneer Morrison: Blijven volhouden. Maak een week lang iedere dag 45 minuten vrij en zoek dan een plek op waar je niet kan worden afgeleid, je volledig kan concentreren op de muziek. Op een gegeven moment gaat het je pakken, dat kan niet anders.

Het is zonde om Astral Weeks na een aantal pogingen links te laten liggen puur om de stem van Van Morrison. Dit is nou typisch zo'n album die meerdere luisterbeurten nodig heeft voordat je het echt kan gaan waarderen. En aan de stem ga je vanzelf wennen, dat heeft even tijd nodig.

3 jaar geleden dat ik dit album voor het eerst hoorde. Niet om aan te horen, wat een afgrijslijke stem. Nu ga ik Astral Weeks al missen als ik het één dag niet heb gehoord...

Nou ja, mijn versterker is sinds kort ook stuk

We wachten nog steeds T.O. .

Overigens ben ik er gisteren achtergekomen dat ik de juiste beslissing heb gemaakt in de album knock out, dit is stukken beter dan Joy Division. Totaal niet te vergelijken natuurlijk maar in een knock out moet je wel.

Ja TO, waar blijft t

Overigens ben ik er reeds lang geleden achtergekomen dat ik de juiste beslissing heb gemaakt in de album knock out, Joy Division is stukken beter dan dit. Totaal niet te vergelijken natuurlijk maar in een knock out moet je wel.

Gelukkig had ik wél de beslissende stem .