menu

Van Morrison - Astral Weeks (1968)

mijn stem
4,15 (781)
781 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Folk
Label: Warner Bros.

  1. Astral Weeks (7:00)
  2. Beside You (5:10)
  3. Sweet Thing (4:10)
  4. Cyprus Avenue (6:50)
  5. The Way Young Lovers Do (3:10)
  6. Madame George (9:25)
  7. Ballerina (7:00)
  8. Slim Slow Slider (3:20)
  9. Beside You [Take 1] * (5:57)
  10. Madame George [Take 4] * (8:24)
  11. Ballerina [Long Version] * (8:02)
  12. Slim Slow Slider [Long Version] * (4:53)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 46:05 (1:13:21)
zoeken in:
avatar van spinout
4,0
Je hebt deze niet voor niets op nummer één in je persoonlijke top 10! En nog een hele mooie nummer 10 ook .

Lachende derde
Klassieker. Dit album verveelt nooit, ik ontdek, ook na ruim 30 jaar, toen ik het album leerde kennen, nog steeds nieuwe details. Meesterwerk.

5,0
Van Morrison leerde ik echt kennen tijdens een kerstvakantie, zo'n tien jaar geleden. Ik zat in het laatste jaar van het middelbaar. Dat was voor mij een periode waar ik heel ontvankelijk was voor muziek als dit. Zoals BoyOnHeavenHill had ik Tim (en Jeff) Buckley als referentie. Misschien omwille van de contrabas? Dit is zo'n album die een eigen wereld creëert. In mijn geval was dat als een soort opengaan van een wereld. Een troubadour die allerlei verhalen vertelt in een pastorale setting, waar je achteraf niet zoveel van terug kan vertellen, maar je onthoudt vooral de herinnering dat het je meevoerde.

avatar van BlauweVla
5,0
Dit album was voor mij rond 1999, na een tijd hardrock luisteren, een openbaring. Ik was opzoek naar puurdere muziek (al is dat voor mij nog steeds geen regel dat dit per se moet), en dook de geschiedenis in. muzieksmaak verbreden is nooit verkeerd. Eigenlijk is "Astral Weeks" een "Unplugged" album, van ver voordat het een hype was. (Bob Dylan was toen al op de elektrische tour gegaan...) Ik vertel mensen wel eens dat ik Van Morrison goed vind. Maar dat gaat toch wel echt over dit album in het hele bijzonder. De man heeft meer goede platen, maar de warmte van de bas, het losse gitaarspel, en de beeld oproepende teksten heb ik nooit meer zo gehoord. z'n zang heeft nog net zo'n jaren 60 mix, tegen het schelle aan. Het werkt allemaal mee aan iets heel bijzonders. Een voorbeeld: het op zich mooie album "Tupelo Honey" heeft in vergelijking maar een kouds geluid. En als je de titels daar ziet zijn die ook veel minder tot de verbeelding sprekend: "Moonshine Whiskey", "(Straight to Your Heart) Like a Cannonball" etc. Ook nog iets bijzonders: dat Van Morrison eigenlijk geen violen op dit album wilde. Ik kan me het zo moeilijk voorstellen zonder. Alleen de titeltrack al naar het einde toe; 'Way up in the heaven...'.

avatar van Mausie
4,5
Wat een prachtig folkalbum! Stond al lang op mijn luisterlijst en ik word niet teleurgesteld. Het klinkt zo spontaan en naturel, alsof het zo ontstaan is zonder erover na te denken. Daarnaast natuurlijk de vele onnavolgbare melodieën, je ontdekt steeds weer nieuwe details. Ook zijn de nummers ontzettend onderscheidend, ondanks dat het qua stijl erg op elkaar lijkt. Maar in elk nummer zit een specifiek element wat zich in je hoofd nestelt, vakmanschap dit!

avatar van jorro
3,5
Sweet Thing is echt een topnummer. Voor het overige niet slecht maar wel wat veel van hetzelfde. Daardoor vind ik het wat saai. Tenminste zo beleef ik het en ik kom daardoor niet verder dan 3,5*. Mijn stem uit 2016 blijft dus staan. Maar een 7 is best een fijn cijfer!
Op 3 in de 100 Greatest Albums of 1968. en op 2 in de Best Ever Album chart van dat jaar.

avatar van milesdavisjr
3,5
De tweede plaat van de Ierse bard en het is een album met een rijk geluid, een wat onorthodoxe mix van jazz, blues en folk. En in tegenstelling tot zijn solodebuut Blowin' Your Mind dat bij vlagen nog herinnerd aan zijn tijd bij Them, ademt Astral Weeks een geheel andere sfeer. Weg zijn de scherpe Rhythm & blues klanken, verdwenen zijn de afgemeten ritmes, deze plaat gaat veel meer uit van een gevoel. In slechts 2 dagen opgenomen met Amerikaanse jazzmusici en dat komt de frisheid ten goede. Desalniettemin heeft Astral Weeks nooit de verpletterende indruk gemaakt op mij die het op vele anderen wel heeft gemaakt. Niet dat de schijf slecht is, integendeel, maar ik ben veel meer een liefhebber van Morrison's songs waarbij hij de scherpe randjes niet schuwt of nummers schrijft met een grote melancholische lading, Into the Mystic vormt daar een fenomenaal voorbeeld van. De folk invloeden die een grote rol spelen op Astral Weeks geven de plaat een wat vluchtig karakter en met enkele songs kan ik wat moeilijk uit de voeten, ontberen spanning en duren voor mijn gevoel wat te lang. Maar dat is puur persoonlijk, ik kan mij voorstellen dat liefhebbers van een dergelijke mix van muzikale genres deze plaat als uitstekend beoordelen. Astral Weeks heb ik vaak 'geprobeerd' maar het kwartje is nooit helemaal gevallen. Desalniettemin genietbaar en fraai gearrangeerd.

avatar van Reijersen
4,0
geplaatst:
N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Het ene folkalbum na het andere. Gezien mijn stem voor dit album heb ik dit ooit beluisterd en goed bevonden, maar daar kan ik me niet echt veel meer van herinneren.
Nu ik het album wel weer beluister kan het ook zomaar zijn dat mijn vader dit ook in de kast heeft staan. Toch maar eens lenen, want dit is toch wel een erg sterke plaat. Van zingt op een zeer fijne wijze. De ene keer zeer gedreven, dan juist weer wat meer ingetogen. Alles wordt op dit album behandelt. Erg mooie muziek dit. Me misschien toch maar eens meer verdiepen in albums waar folk als genreaanduiding staat.

avatar van Tonio
5,0
Blijft een heel apart album, zelfs binnen het oeuvre van Van Morrison. Op zijn eerste solo-album Blowin' Your Mind is hij nog zoekende. Niet vreemd, voor iemand die na zijn Them-periode nog aan het zoeken is. Daar hoort bij dat je verschillende grenzen opzoekt. Niet vreemd, veel soloartiesten zijn hem voorgegaan (en hebben hem hierin gevolgd).

Wat wel vreemd is, is dat hij al op zijn tweede (!) album niet zozeer de grenzen heeft opgezocht, ze zelfs niet eens heeft overschreden, maar dat hij als het ware alle muzikale grenzen en wetten heeft opgebroken en heel intuïtief voor het eerst 'zijn' muziek heeft gemaakt.

Vooral de langere songs zijn redelijk structuurloos, zijn woorden en zinnen zijn meanderend. Ze lijken nergens heen te gaan (later noemt hij dit 'streams of consciousness'). Ik gebruik hier expres het woord 'lijkt'. Want hoewel alles (zang, gitaar, piano, fluit en zo) vrijuit aan het zwerven is en nergens heen lijkt te gaan, valt het mij op dat de contrabas in bijna alle nummers alles bewaakt. Veel songs beginnen en eindigen zelfs met de contrabas. Die bewaakt de structuur en is de veilige haven waar alle anderen altijd weer veilig naar terug kunnen keren.

avatar van Lura
5,0
Reijersen schreef:
Me misschien toch maar eens meer verdiepen in albums waar folk als genreaanduiding staat.

Misschien een goed idee, folk is allang geen geitenwollensokkenmuziek meer.
Dit is trouwens natuurlijk niet echt een folk album.

avatar van Mjuman
Reijersen schreef:
N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Het ene folkalbum na het andere. Gezien mijn stem voor dit album heb ik dit ooit beluisterd en goed bevonden, maar daar kan ik me niet echt veel meer van herinneren.
Nu ik het album wel weer beluister kan het ook zomaar zijn dat mijn vader dit ook in de kast heeft staan. Toch maar eens lenen, want dit is toch wel een erg sterke plaat. Van zingt op een zeer fijne wijze. De ene keer zeer gedreven, dan juist weer wat meer ingetogen. Alles wordt op dit album behandelt. Erg mooie muziek dit. Me misschien toch maar eens meer verdiepen in albums waar folk als genreaanduiding staat.


Colin Blunstone zong 't al wel eens How Wrong Can One Man Ever Be

Van the Man - lang de bijnaam van ene Ruud van N, thans bebaard trainer - kwam oorspronkelijk uit Them en was in those Belfast days nooit vies van een stukske blues, zozeer zelfs dat ie toen ie solo ging a firm touch of old R&B had, gekruid door een fikse snuif jazz. Jij als soulio, hoeft maar even terug te gaan naar those days toen in de US hitlijsten, m.n. Billboard, een verschil werd gelegd tussen R&B (meer focus op instrumenten) en soul (focus op zang) om te beseffen dat Van niet in het folk hoekje past. En ja menig Ier heeft iets met traditie/folk/mythe.

Zelf vind ik Summertime in England een prachtvoorbeeld van het muzikaal hanteren van de zgn "stream of consciousness" (Ier: James Joyce) in muziek. Plaats expres de live versie, omdat Van live in zijn goede dagen een belevenis par excellence was.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:00 uur

geplaatst: vandaag om 02:00 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.