Kendrick Lamar - To Pimp a Butterfly (2015)

Op KTT of RG zitten rondsnuffelen?

O.

Het eerste gedeelte kwam ik op door mijn kennis van Kendrick en logisch nadenken , dat 2e gedeelte over 2PAC kwam ik inderdaad tegen op KTT.

Ik kwam het daar ook net tegen, vandaar.

Momenteel heeft dit album trouwens een Metacritic score van 96/100. Dat is wel indrukwekkend hoog moet ik zeggen. Komen natuurlijk nog wel heel wat reviews bij, maar er staan toch al een paar grote bladen/sites.

Heerlijke conversatie tussen Kendrick en 2pac, waarmee de eerstgenoemde een brug probeert te creëren tussen vroeger en nu. Blijkbaar komt de sample van Tupac uit een interview met een Zweeds radiostation.

Beiden zijn het heerlijke nummertjes, maar ik vind de overgang van de jazzy interlude naar King Kunta echt geweldig!

Ben ik de enige die bij het begin van These walls meteen aan die break in MJ's Smooth Criminal moet denken?

Zonde dat het number van The Colbert Report er niet opstaat.

Life ain't shit but a fat vagina screaming 'Annie are you okay, Annie are you okay?'

Maar nee, is me niet opgevallen.

Viel me eigenlijk meteen op. Zeker aangezien Kendrick ooit heeft gezegd dat hij graag met MJ samen had willen werken en hij MJ op de cover van Overly Dedicated had staan zou het dit album als MJ fanboy nog vetter maken.

Er zitten ook meerdere MJ-verwijzingen in het album, dus het zou heel goed kunnen.

Voor mij spreekt de stijl en thematiek van dit album me toch meer aan dan GKMC al deed. Ik heb 2 planken waarop ik de CD's neerzet die ik recent heb gekocht. Meestal heb ik het gevoel dat ik een trotse eigenaar ben van een mooie collectie hiphop, maar na To Pimp a Butterfly een aantal keren te hebben beluisterd is niets op die planken zo mooi als dat ene album. Good kid, m.a.a.d city staat ook nog op die planken, en valt wat mij betreft in het niet bij deze (toch knap, een klassieker overtreffen). Ook ben ik bang dat niemand me dit jaar meer zo gaat verrassen als Kendrick heeft gedaan (wellicht Kanye). Toch weer een ongelofelijk album van een ongelofelijke artiest gekregen

wellicht Kanye? Kanye gaat zeker verassen....in negatieve zin

Na vier luisterbeurten vind ik het nog steeds lastig dit album te beoordelen. Kendrick heeft hier duidelijk 'iets groots' geprobeerd neer te zetten, is daar zeker in geslaagd maar heeft zichzelf op momenten ook vergaloppeerd.

Was het nou echt nodig een oud interview met Tupac te recyclen om op die manier zijn boodschap over te brengen? Volgens mij heeft Kendrick dat helemaal niet nodig. Een strakke track in de geest van Sing About Me had meer indruk gemaakt. En de interludes, voegen ze nou veel toe of halen ze juist de snelheid uit het album?

Maar, tegenover enkele kleine missers staan wel een aantal geweldige nummers met The Blacker the Berry, King Kunta en Alright als voorlopige hoogtepunten. Een cijfer durf ik het album nog niet te geven maar het zal gaan tussen de 4,0 en 4,5 want ondanks de kritiekpuntjes is dit wel indrukwekkend nieuw werk van deze pas 27-jarige Lamar. Of hij het niveau van good kid haalt betwijfel ik dan weer..

PS. Zijn er meer mensen die het gevoel hebben dat 'het concept' om de tracks heen in gebouwd i.p.v. van tracks die in dienst staan van het concept?

Knap dat je dat al weet.

Ik ben in ieder geval benieuwd, ik vind Yeezus fantastisch en zijn beste werk.

Ik vind de tracks en het concept juist heel goed samengaan. Het gedicht vormt een rode draad door het album, en vertelt op die manier echt een verhaal, waarop de nummers aansluiten. Het voelt voor mij in ieder geval niet geforceerd, als je dat bedoelt. Of het concept of de nummers er eerder waren, geen idee, maar het voelt voor mij heel logisch aan en niet alsof er achteraf nog een concept bij bedacht is.

Ik ben het met je eens dat het zeker niet geforceerd aanvoelt. Het concept past bij de tracks en zal (vermoed ik) ook zijn uitgangspunt zijn geweest. Maar, het voelt wel alsof de tracks centraal stonden en het verhaal daarin verweven is.

Één van de ultieme conceptalbums is voor mij A Long Hot Summer van Masta Ace waarbij het echt voelt als één lang verhaal waarbij de tracks er enkel zijn om het verhaal te vertellen. Bij Kendrick staan de tracks meer op zichzelf. Niet per se goed of slecht maar iets minder concept dan ik vooraf hoopte.

Ben benieuwd of dit album nog gaat groeien. Vooralsnog kan ik er niet echt warm of koud van worden... Sommige nummers zijn steengoed, anderen tenenkrommend.

On a sidenote: deze plaat is doorspekt van DPG- en DJ Quik-invloeden.

Hoe kun je nu al op deze plaat stemmen? Alleen als je muziek ziet als een veel te kleffe hap die je met een grote grijns uit de muur trekt - je vond immers zojuist 2 euro op straat, keek nonchalant om je heen en zag dat niemand keek (en dus ben jij nu de trotse eigenaar van een hele fijne twee euromunt - nee niet zo'n ordinaire munt, hier heb jij voor gewerkt: jouw munt. Jouw munt én Jouw vette snack. Onderweg druipt er wat van die knoflooksaus op je trui (althans we nemen hier even voor het gemak aan dat het hier om knoflooksaus gaat). Heb jij weer, net de favoriete trui van moeders naar de galemiezen (en dan doel ik niet op dat fantastische, subtropisch eiland tussen Schiermonnikoog en Rottermeoog.

En dan te bedenken dat de dag nog zo mooi begon (ik ben zelfs het flesje Vifit, om de dag goed mee te starten, nog vergeten te benoemen). Extra goed voor je weerstand vanwege calendula extract.

Wat ik uiteindelijk wil zeggen is, en dat klinkt wellicht hypocriet uit mijn mond (handen eigenlijk) is: geniet toch eens van de muziek. Kendrick Lamar is de kreeft die je in het Opera House te Sydney krijgt geserveerd op een bedje van kaviaar, eetbare viooltjes en goudsnippers. Kendrick Lamar is niet het plastic wegwerpbakje met daarin de resten van curry, uitjes en vier afgekloven satéprikkers.

Wat ik heb gehoord tijdens mijn eerste luistersessie was een gedreven artiest die precies weet hoe je kunt blijven innoveren zonder de snoeiharde hiphopvibes uit het oog te verliezen. De ongekend veelzijdige producties zorgen voor een bombastische sfeer die ik doorgaans alleen nog maar bij de oude jazz hoor. Alleen dan volledig in een nieuw jasje gestoken. Om dit werk nog van een verrassing te voorzien, zijn de gastartiesten met enorme zorgvuldigheid uitgekozen, alsof deze supersterren het allemaal een grote eer vinden mogen bij te dragen aan dit grootse gala van Kendrick Lamar. Zo geeft een enkeling op dit album meer dan op eigen werk.

Nu gaat de plaat de komende maanden, wie weet jaren óf een eeuwigheid, beluisterd worden voor ik haar van zoiets leuks of misschien wel zoiets kneuterigs als een stem te voorzien. Zeg ik nogmaals bij: hypocrisie is mij niet vreemd. Want hoewel mijn woorden zeker in tijden van grote blonde pruiken en boze baarddragers, wellicht wat confronterend zullen zijn voor een enkeling, geldt de regel: vrijheid van stemmingsuiting. Of over een paar dagen / weken: vrijheid van stemmingswisseling.

Rhythm & Poetry, ik geniet ontzettend van de muziek, het punt is dat ik het hele stemmen gewoon niet zo serieus meer neem. Het is maar een stem. Een klik op de knop. Bovendien een momentopname.

Het is een beetje raar om te denken dat het vroeg stemmen van mensen ten koste van het genot zou gaan. Ik heb een hele tijd niet meer gestemd, omdat ik me veel te veel van mijn eigen stemmen aantrok. Dat doe ik niet meer. Het was dus gewoon: oh, laat ik voor de aardigheid ook even stemmen *klik* * klik* en verder heb ik er niet meer over nagedacht en heb ik weer verder genoten (enorm genoten) van de muziek.

Dus ja, je hebt het leuk verwoord, maar je slaat de bal wat mij betreft volledig mis.

Overigens word ik er blij van weer iets van je op MuMe te lezen (na je moeilijke tijden). Ik hoop dat het op dit moment wat beter met je gaat!

Ach en wij horen de hele week al op radio en tv dat wij moeten stemmem, tja dan ga je dat toch een keer doen.
Rhythm & Poetry hoeveel sterren geef jij dit album eigenlijk, want dat zie ik niet in jouw post

Maar ik vond het gewoon een leuke 'rant' midden in de nacht. Kijk er is gewoon een wezenlijk verschil tussen Arrie die zich nog bekommert over het wel en wee van de site. En de aanmelder die zo nu een hoog of juist extreem laag punt aan een album geeft. Ik ken Arrie een beetje en hij eet echt weekend een bord heerlijke salade met garnalen, maar je hebt ook die user - het internettuig - dat maar denkt dat elke site mede mogelijk wordt gemaakt door diepvriesburgers van Appie, Plus, Dirk en noen me ze maar op.

Al bereik ik maar 3 users, ik denk niet dat ik slaag in deze schieronmogelijke opdracht (niet te verwarren met dat ene eland bij de...). Dan ben ik een tevreden bij. Vraag maar aan Lukas

Ja, moet ik ook weer aanschaffen, een lp speler. Wil dit soort albums (maar ook i forget where we were van ben howard bijv.) op vinyl hebben. Denk ook dat je daar voorzichtiger mee omgaat. Nu is GKMC van mij al kapot door het switchen van in de auto naar de cd speler thuis.

Afin;), skippen kan en mag, maar het liefst zo min mogelijk op een album als deze. na 4 volledige luisterbeurten ga ik toch met een 0,5* omhoog, ook omdat ik het album opnieuw wil blijven luisteren, ik steeds weer nieuwe dingen tegenkom, en mindere nummers beter ga vinden. West, wat is jouw favoriet van dit album?

Gewoon bovenaan op dat grijze sterretje klikken.

Pfff, moeilijke vraag, ook omdat ik inmiddels veel nummers (erg) goed vind. Laat ik er dan 2 noemen: King Kunta & How Much a Dollar Cost. En van i wordt ik erg vrolijk, ondanks de tekst.

Toch wel jammer dat er voor een 'liveversie' van 'i' is gekozen. Natuurlijk wel leuk voor de sfeer en al, maar in je stereo klinkt de single versie toch een stuk fijner. Dus je blijft afhankelijk van spotify of downloaden om die track te krijgen. Deed ie bij Swimming Pools toch beter.

Institutionalized, The Blacker the Berry en King Kunta.

Helemaal niet jammer. Vond de single versie afgrijselijk. Ben ook geen fan van de extended versie, maar i.i.g. stukken beter dan de single versie. Het is echter wel een positief ingesteld nummer, wat op het einde zeker even nodig.

Goede keus! Die twee staan bij mij ook bovenaan, naast you aint gotta lie en these walls..