Kamasi Washington - The Epic (2015)

Deze is volledig te streamen:

The Epic

Even een paar stukjes beluisterd en deze is sowieso de moeite waard om helemaal te gaan beluisteren.

Holy fucking crap, wat een album. Terecht dat het The Epic heet.......

Kanshebber voor het album van het jaar? Jazeker! Dit is jazz op haar allerhoogste niveau en ben dan ook al helemaal weggeblazen na luisterbeurt één. De sfeer, de kracht, de manier waarop Kamasi de luisteraar hypnotiseert en in zijn greep houdt is fantastisch. Je hebt niet eens door dat dit feest van geluid zo lang duurt. Magistraal. En als hij dit kan blijven opbrengen de komende jaren kan hij met gemak in het rijtje van de jazzgrootheden der aarde. John Coltrane, Miles Davis, Cannonball Adderley (noem ze allemaal maar op) én Kamasi Washington.

Waar blijven de jazz fanaten van MuMe? Krijgt enorme media aandacht, zelfs in hipsterkringen.

Zolang wij enthousiast blijven komen ze wel. Dit is ook een album waar je even voor moet gaan zitten. Vluchtige luisterbeurten passen niet bij The Epic.

Overigens ook blij dat eindelijk is terecht "epic" wordt genoemd, want tegenwoordig strooien mensen met dat woord alsof het zout op sneeuw is.

Ik ben er hoor

Joepie, een jazzalbum met hoge waardering op pitchfork..

WAUW! Wat een feest, drie cd's lang!
Dit album past thuis in het rijtje Kind Of Blue, A Love Supreme en Bitches Brew.
Niet meer, niet minder.

Dat is wel weer wat overdreven, maar het is zeker een goed album

Overdreven?
Time will tell Norrage!

Ik vind het ook nog niet echt een klassieker, maar het is wel een erg fijne plaat zeg.

Naja, die 3 albums die je noemt zijn drie albums die nieuwe wegen/stijlen zijn ingeslagen. Deze plaat is puur vakmanschap, maar is voor het meerendeel gewoon een herhaling van zetten en het op plaat zetten van heel veel verschillende stijlen. Niks origineels aan deze plaat. The Epic is gewoon een heel erg goede plaat, maar geen revolutionaire plaat die de annalen in gaat.

Every once in a while a record comes along that just makes you go WOW!!!

Er zit een verdomd nauwe scheidslijn tussen ambitieus en pretentieus. Washington noemt zijn debuutalbum alvast zelf even een Epic en is ook bepaald niet zuinig met de hoeveelheid muziek die hij presenteert. Het is lastig om na een luisterbeurt te beoordelen of hij deze pretenties inlost.

De muziek is namelijk zelfs in de rustigere moment erg groots en lyrisch, maar daardoor ook een beetje vermoeiend. Jazz mag van mij best wat intiemer in sfeer en scope zijn. In het beste geval wordt dit album voor mij een soort van snoeptrommel. Af en toe lekker een nummer snaaien. Niet te veel! anders krijgt een mens kiespijn. Uiteindelijk verwacht ik wel dat ik dit een hoog cijfer geef.

Ik las laatst dat dit album eigenlijk in drie delen opgesplitst moet worden. Is het dan zo dat er drie verschillende onderdelen aan stijlen zijn?

Geniaal dit. Een meesterwerk. Ik heb lang niet zo'n goede jazz plaat gehoord.

Dan ben ik op mijn hoede. Ik heb überhaupt geen hoge pet op van de recensenten op Pitchfork. Ga misschien een poging ondernemen. Ik hoor overigens ook andere geluiden over dit album. Dat het een soort edelkitsch zou zijn.

Die komen er anders nog steeds genoeg uit.

Ben je niet al een beetje te enthousiast? Enig idee hoeveel fantastische platen Miles Davis alleen al gemaakt heeft?! Een zwaluw maakt nog geen zomer.

Pas geleden nog een cd uitgekomen van een mevrouw die ook geweldig kan toeteren en blazen.... misschien ooit gehoord van Katja Rieckermann met Never stand still

De komende 25 jaren.

Only time will tell

Ik luister vooral oude jazz omdat ik dat goed vind en de matige hedendaagse uitstapjes van Hancock, Miles zit ik niet op te wachten.

Als je goede tips hebt hoor ik het graag.

Dat komt omdat de plaat is uitgebracht op Brainfeeder, geen gebruikelijke release voor dit label alhoewel de oprichter (Flying Lotus) zelf ook niet vies is van menige jazz invloed.

Tegenwoordig is vooral de Scandinavische scene erg interessant wat jazz betreft. Je moet er wel van houden, want het is voornamelijk free jazz.
Mats Gustafsson heeft bijvoorbeeld een aantal mooie projecten, zoals met zijn groep The Thing. Vooral de plaat met Neneh Cherry is een aanrader.
Daarnaast heb je Colin Stetson, die wat experimentelere jazz maakt, maar zeker de moeite waard is. New History Warfare Vol. 2: Judges is echt een geweldige plaat. De andere twee die ze gemaakt heeft in die serie zijn ook niet mis.
Ook Matana Roberts is een naam om te checken. Zelfde als Colin Stetson ook een serie albums. Waarvan ik eigenlijk alleen nog Chapter 1 ken.
Verder vind ik Marc Ribot erg vet, dat is wat meer richting jazz fusion. Luister bijvoorbeeld dit nummer: Yezriel.
Als laatste tip het Portico Quartet met hun titelloze album. Daar staan een aantal schitterende nummers op waaronder Ruins. Prachtige melodieën.
Dit is wat ik vooral tof vind in de hedendaagse jazz.

En om even on-topic te blijven. Dit album is heel tof. Meneer Washington maakt met dit 3 uur-durende album een schatkamer aan jazz-nummers. Waarin je zo diep in kan graven als je wil. Lekker om hiervan gewoon tussendoor een nummertje op te zetten, maar een hele cd luisteren of zelfs alle drie cd's als je de tijd hebt gaat ook niet vervelen en levert je telkens weer nieuwe ontdekkingen op.

Thx voor de tips. Ik ga eens neuzen. Ik hebttrouwens geen probleem met Free Jazz.

Het komt tegenwoordig niet vaak meer voor dat een nieuw jazz-album zoveel aandacht krijg als deze plaat. Desalniettemin is het Kamasi Washington, die uitkomt voor het Brainfeeder label van Flying Lotu, nu overkomen. Hij speelde mee op de laatste platen van Flying Lotus zelf, en vooral op die van Kendrick Lamar, en kreeg daardoor waarschijnlijk deze welverdiende aandacht. Maar misschien krijgt hij deze aandacht vooral om de volgende reden: de plaat is een epische 3-uur durende krachtuitspatting, van ongekende proporties. En zo luidt ook de titel: The Epic.

Het gaat moeilijk zijn om deze plaat goed te beschrijven; maar episch is wel het beste woord dat Washington hiervoor heeft kunnen gebruiken. The Epic gaat van ingetogen nummers zoals het prachtige Isebella, naar funky blazer-nummers as Re Run en Re Run Home tot aan experimentele free-jazz exercities als Miss Understanding of The Message, en dat 3 uur lang. Zelfs schitterende afro-funk nummers als Cherokee of korte fusion-jazz-rockers als Final Thought maken hier deel van uit. Voor elk soort jazz-liefhebber, en zelfs daarbuiten, is er wat te vinden op deze plaat. Dat is tegelijkertijd een voor- en een nadeel. Ten eerste zorgt het er voor dat er simpelweg geen lijn te vinden is; de nummers zijn van de hak op de tak en leveren uren aan schizofreen luisterplezier. En hoewel Washington met bijna poppy soul-nummers inclusief zangeres als Henrietta Our Hero of Clair De Lune nog een soort van lijn probeert de creëren, blijft het een grote chaos. Gelukkig heeft Washington geprobeerd de nummers toch wel enigszins per CD een bepaalde stijl te geven, en zou je misschien van 3 losse albums kunnen spreken. CD1 is de meest rauwe jazz: veel traditionele jazz-structuren en hard spel. CD2 is het experimentele 'album', en CD3 legt de nadruk meer op dansbare funk en soul. Dat maakt het één en ander goed, en als je de CDs afzonderlijk zou luisteren is het misschien allemaal nog vol te houden. Desalniettemin is het gewoon allemaal te lang en kan ik toch niks anders dan The Epic als geheel te beoordelen; bovendien, en dat is wellicht belangrijker, horen we weinig vernieuwends. Op weergaloze wijze dan wel, voorop staat dat dit een plaat is van hoogstaande klasse en alles klinkt perfect, speelt Washington met zijn soms wel 30 man tellende groep muzikanten ongeveer het hele bestaande jazz-oeuvre na; maar alles is al eens eerder gedaan.

The Epic is een spetterend debuut, maar is te lang en bovendien te weinig vernieuwend. Maar het is vooral een staaltje jazz-vakmanschap, en een enorm frisse wind in het hedendaagse pop-landschap dat de nodige aandacht verdient en krijgt, en dat is het belangrijkst. Bij mij resteert echter vooral het gevoel dat deze plaat iets te veel van het goede is, en dat Kamasi Washington het misschien in verschillende delen had moeten uitbrengen. Hoe goed de plaat ook is, het is een plaat die je eigenlijk enkel kan luisteren door de beste nummers eruit te pikken, en voor mij doet dat (te) veel af aan de beleving.
Pat-sounds: Album Kamasi Washington - The Epic (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

Toch een halfje er af. Te lang, te weinig vernieuwend. Wel overrompelend.

Veel mooie muziek op The Epic, maar vooral ook véél. Beter te verteren als drie losse platen maar dan nog.
De beste jongen is zwaar getalenteerd maar doseren... dat is ook een kunst. Aan de andere kant: hier kan je heel lang mee vooruit.

Fantastische plaat. Maar dit album op gelijk niveau zetten als Bitches Brew gaat te ver. Daar is het simpelweg niet vernieuwend genoeg voor.

Neemt niet weg dat ik dit echt een bizar goed album vind