Kamasi Washington - The Epic (2015)

Wat een non vergelijking lowieke. Miles is een trompettist en Washington een Saxofonist. Vernieuwing is bijna onmogelijk en misschien wel onmogelijk maar dat mag de pret niet bederven.

De reden waarom ik een vijf geef is niet vanwege fanboy gehalte maar omdat het een heel goed album is. Had nog nooit van deze man gehoord.

Wat een overweldigende plaat. Erg veel, maar eigenlijk vind ik toch ook elk nummer wel erg goed. Zou me verbazen als ik dit jaar nog een betere plaat ga ontdekken.

Dat is helemaal niet zo vreemd, aangezien dit het eerste solowerk van Kamasi Washington is. Hij speelt als saxofonist bij onder andere Kendrick Lamar en Flying Lotus, dit wordt ook zowat in iedere inleiding van recensies van deze plaat nog genoemd.

Alsof de vergelijking trompet/sax uitmaakt als we het over veelzijdige jazz-meesterwerken hebben. Miles en Kamasi zijn gewoon bandleiders.

Nee natuurlijk niet maar vernieuwend zijn is vrijwel onmogelijk op het gebied moderne muziek. Als voorbeeld verwijs ik je ff door naar 4 Chord Song om maar ff aan te tonen hoe belabberd de muziek tegenwoordig is.

Offtopic berichten verwijderd, net als wat onnodig gequote.

Jazz op Opus de Soul. Ik probeer mij steeds meer te verdiepen in de jazz en ontdek zodoende veel mooie nummers. Aan de andere kant blijft het voor mij wel een genre waarbij ik het lastig vind de albums te recenseren. Jazz in woorden brengen schijnt mij een stuk moeilijker te zijn dan dat bij soul, funk en R&B is.
Nu wil ik voor deze plaat van Kamasi Washington graag een uitzondering maken. Voor deze plaat is namelijk kosten noch moeite gespaard. Saxofonist en bandleider Washington verzamelde een grote groep muzikanten om zich heen om deze plaat te maken. Hij speelde mee bij onder andere Flying Lotus en Kendrick Lamar en mocht hiermee zijn eerste plaat maken. Dat heeft hij niet alleen goed aangepakt qua bezetting, maar ook qua speelduur. Drie cd’s genieten van jazz in al haar facetten. Dat is toch wel zo’n beetje wat Kamasi ons voorschotelt.

Dit bijna drie uur durende album nummer voor nummer doorlopen is onbegonnen werk. Het zijn drie platen. De eerste plaat loopt van Change of the Guard tot aan The Rhythm Changes en brengt vooral een traditionelere plaat. Onvoorstelbaar strak en ook hard gespeeld. In dit traject van de plaat schuren de instrumenten er op los, funkt het soms lekker en schreeuwt het zicht uit. Persoonlijke favorieten alhier zijn The Change of Guard(wat een opener!), Isabelle(prachtig ingetogen), Final Thought(energiek ten top) en The Rhythm Changes(verfrissende vocalen).

Dan plaat twee. Die loopt van Miss Understanding tot aan The Magnificent 7. Dit gedeelte is meer weggelegd voor de liefhebber van de meer experimentele jazz. Nu reken ik mij daar zelf niet altijd onder, maar ook hier zijn weer parels te vinden. Wat dacht je van het swingende Re Run, of het epische Henriette Our Hero. Hier is Miss Understanding mijn persoonlijke favoriete met zijn onophoudelijke energie en swing. Hier gaan ze er echt vol voor.

Plaat nummer drie dan uiteindelijk. Dit is het gedeelte dat mij persoonlijk het meest ligt. Van Re Run Home tot aan The Message focust Kamasi zich hier meer op de jazz-funk en hier en daar wat soul. Vijf nummers lang puur genieten van de meest funky ritmes, prachtige vocalen en zompige beats. Prijsnummer Cherokee is in dit gedeelte van het gehele album te vinden. Net als het fantastische Malcom’s Theme of juist het meer zomerse The Message.

Genieten van jazz mag in 2015 en daar heb je eigenlijk alleen maar The Epic voor nodig. Alle stijlen van jazz komen hier voorbij, het is maar net waar je zin in hebt en die CD kies je. Drie cd’s lang, bijna drie uur lang muzikaal genieten. Wat een debuut zeg!

(bron: Opus de Soul

Het kan wel eens de plaat van het jaar gaan worden. Fantastisch hoe Kamasi hier even laat zien hoe breed hij diverse stijlen weet te dragen die doorgaans een heel oufre in beslag nemen. De duur van de plaat vind ik wat pittig, maar gezien de plaat ruw weg uit drie delen bestaat kun je deze gemakkelijk opsplitsen. Persoonlijk vind ik het 2de gedeelte hierin het meeste uitblinken. Maar dat is puur persoonlijk natuurlijk. Dit is een plaat waar ik met zekerheid nog vaker van ga genieten!

Ik denk dat The Epic wel eens zo'n ''modern jazz gateway album'' kan gaan worden. Een nieuwe groep luisteraars die via het werk van Kendrick Lamar en Flying Lotus zich gaan verdiepen in de muzikanten achter de albums en daardoor bij The Epic uitkomen en geënthousiasmeerd worden voor het jazzgenre en hier in gaan duiken. Dat zou erg gaaf zijn.

Naar mijn mening is dit in ieder geval een fantastisch werk, dit ga ik later uitgebreid op digitaal papier zetten.

Voordat ik ga stemmen wil ik het gehele album toch minstens één keer hebben beluisterd.
Voorlopig vind ik het een geweldig album. Heerlijke mix van pop, soul en jazz.

Ik heb hem gespreid over gisterenavond en vanochtend in z'n geheel gehoord en dat beviel uitstekend. Het is een lange zit, maar het blijft continu intrigeren. Perfect album voor als je een paar uurtjes aan een stuk tekst moet zitten voor werk/studie.

Lang geleden dat ik zo'n goede jazz CD heb gehoord!

Erg goed inderdaad, al is het in zijn geheel wel een wat lange zit. Ben benieuwd hoe dit live gaat klinken.

Als ze maar niet 3 uur achter elkaar piepknorren

Precies, een 2 uur durende Best Of is meer dan voldoende...

Vernieuwing is ook maar een achterhaald concept. Deze plaat doet het goed, hoor. Een schitterende carrousel van jazz, een feest van herkenning. Perfect uitgevoerd, in alle opzichten; hard en ruw, glad en gelikt, vol en rijk. Ik doe mee.

Qua jazz niets nieuws onder de zon, maar wel een zeer genietbare plaat! Het album weet de spanningsboog de volle drie uur knap vast te houden. Daarnaast vind ik het koor dat steeds terugkeert een mooie verbindende factor hebben tussen de verschillende nummers. Bij de vinyl uitgave is The Epic mooi op drie platen geperst zodat je de plaat mooi als drie losse albums kunt benaderen en afspelen.
Ik ga nog niet stemmen, maar ik denk wel dat hier een hoge notering uit gaat komen.

Op Le Guess who klonk ie live fantastisch. Z'n show moest hij inkorten tot anderhalf uur, maar geen moment verslapte de aandacht. De muzikanten hadden zichtbaar plezier en Kamasi gekleed in Afrikaans gewaad blies de longen uit z'n ( imposante ) lijf. Met open mond heb ik staan kijken naar deze jazzfunk set. Ik heb inmiddels heel wat concerten mogen meemaken, maar Kamasi's concert behoorde samen met het concert van D'Angelo tot het beste van dit jaar (en misschien wel van afgelopen jaren). Urgent, hongerig en oprecht. Als je de kans krijgt om hem live te zien....GAAN!

Op Le Guess Who was hij al enorm goed, maar het optreden eerder deze maand in Bitterzoet was nog veel beter. Zijn grote band samengepakt op een veel te klein podium, het publiek ook samengepakt in een bijzonder sfeervolle ruimte met een behoorlijk praktische indeling, de setlist was langer en het geluid beter. Het optreden in Bitterzoet is wat mij betreft zo'n optreden waarvan je jaren later trots kunt vertellen dat je erbij was.

Brunniepoo dat klinkt geweldig! Ik hoorde van meerdere mensen dat het geluid op Le Guess who niet altijd heel goed was. Ik stond helemaal vooraan, dus heb daar niet zo'n last van gehad. Heb je nog meegekregen dat aan het einde van het nummer Henrietta Our Hero, de tranen over de wangen liepen van de zangeres? Ik vond dat zo'n mooi moment, bijna spiritueel. Het was muisstil in de zaal en op dat moment dacht ik aan de aanslagen in Parijs, die een week daarvoor hadden plaatsgevonden. Ik kreeg een rilling bij de gedachte dat muziek zo oprecht en mooi kan zijn, dat het niet kapot gemaakt kan worden door welk wapen dan ook. Muziek komt altijd terug, is altijd sterker. Misschien is dat ook wel de reden dat het concert me zo raakte.

Sterk album. Voorlopig 4 sterren. Ik vind het jammer dat de plaat zo belachelijk lang is. Keuzes maken had het album sterker kunnen maken.

Dit album is een soort 'Rough Guide to Modern Day's Jazz', het geeft een dwarsdoorsnede van de jazz van de afgelopen 60 jaar en doet daarbij zijn onbescheiden albumtitel eer aan. Niet baanbrekend of vernieuwend, wel een mooie, gevarieerde luisterervaring, die ook werkt als achtergrond bij werkzaamheden (Lekker lang! Niet steeds een ander album op hoeven zetten!) en zeker een aanrader voor wie zijn eerste stappen in de jazz maakt.

Tenzij je de vinyl versie hebt en je zes keer naar je platenspeler moet lopen om dit album te luisteren

Wat een heerlijke plaat heeft deze man gemaakt! Voor nu 4 sterren, maar jazzplaten moeten bij mij vaak groeien, zeker bij platen zonder vocalen.

Ik heb de vinylversie, maar dat is geen straf hoor Linius
Het package is om door een ringetje te halen zo mooi, en met regelmatig een platenavond met vrienden is het dubbel genieten met deze plaat. Daar sta ik graag een keer extra voor op

Blijven luisteren, dan kom je vanzelf vocalen tegen. sterker nog: op het eerste nummer al staan zelfs een heleboel vocalen

Staan er zeker tussen ja, maar het is een album dat toch vooral om de beleving van het muzikale gedeelte gaat (tenminste in mijn beleving). Nu moet ik dat of nog bij gaan stellen of nog vaker blijven luisteren om ook die vocalen in mijn hoofd te laten nestelen

I know! Ik heb hem zelf ook. Na het optreden op LGW? kon ik mezelf niet inhouden. Ook wetende dat Kamasi zou komen signeren

Wow je hebt een gesigneerd exemplaar? Shit dat hij ging signeren is langs me heen gegaan...

Yes, hij zei aan het einde dat ie na afloop bij de merchandise zou staan. Uiteindelijk de LP afgerekend bij z'n vader die de verkoop taak overnam en daarna laten signeren door Kamasi. De drummers stonden er ook. Echt een relaxte groep muzikanten die wel zin hadden om een praatje te maken. En dat na zo'n intensief optreden. De LP's vlogen dan ook als warme broodjes over de toonbank