Styx - Equinox (1975)

Hmm, bij dat 'verandering van smaak' kan ik me nog wel iets voorstellen. Ik was als tiener helemaal weg van Styx. Dat is wel iets minder geworden: ik kan me nu best voorstellen dat het enigszins belachelijk zou overkomen als ik dit 'de beste band van de wereld' zou noemen. Maar dat was in die jaren wel zo'n beetje zoals ik het beleefde. Dat ik het naderhand anders ging zien, komt natuurlijk ook door het vervolg vanaf Cornerstone, en we weten allemaal hoe het daarna gelopen is met deze band...

Dit was na de 'double whammy' van The Grand illusion en Pieces of eight' het derde Styx-album dat ik aanschafte. Nog voordat Cornerstone uitkwam, en ongetwijfeld vooral ingegeven door het meesterwerk (want dat vind ik nog steeds) Suite madame blue, dat ik toen ergens op de radio had gehoord.
Dat nummer beschouw ik zo'n beetje het allerbeste Styx-nummer, en het draagt dit album in aanzienlijke mate. De andere twee nummers van kant 2 vind ik vrij eendimensionale rockers, al is Born for adventure best sterk, met name dankzij de samenzang. Kant 1 mag er ook zijn, al is het wat wisselvallig, met Lorelei en Lonely child als uitschieters.

In historische perspectief was dit best een grote stap vooruit voor de band, ten opzichte van hun vier voorgaande albums op het Wooden Nickel-label. Maar het blijft een soms wat ongemakkelijk huwelijk tussen prachtige symfo en boogie-achtige rockers, een euvel waar ook een vergelijkbare band als Kansas rond diezelfde tijd last van had.
Beide bands zouden hun aanpak perfectioneren op navolgende platen: Kansas met het tweeluik Leftoverture/Point of know return en Styx met The grand illusion/Pieces of eight. In beide gevallen ging het daarna bergafwaarts; wat dat betreft maakten beide bands rond dezelfde tijd een gelijksoortige ontwikkeling door. En dat geldt ook voor het wisselvallige repertoire in de decennia daarna.

Het songmateriaal op dit album zou bij mij normaal gesproken goed zijn voor een 3,5. Vanwege de enorme uitschieter die de afsluiter is, doe ik er een halfje bovenop.

Het laatste nummer van Crystal Ball: Clair de Lune / Ballerina ( 7 minuten) is ook al zo'n afsluitende topper!!

Tja, last van, last van....
Ze wilden allemaal hun eigen werk terug zien op een album en hun kwaliteiten opgeteld moest leiden tot meer dan de som der delen.
De ideeën van Young en DeYoung lagen wel wat uit elkaar en de rol van Curulewski is altijd wat vaag gebleven. Maar de onderlinge verschillen maakten het album, niet alleen deze, alle Styx albums.

Het uit elkaar trekken lijkt wat oneerbiedig, maar er is best iets voor te zeggen om één album te branden van uitsluitend Dennis DeYoung nummers inclusief zang, van bijvoorbeeld Equinox en Crystal ball samen. Dat geeft uiteraard veel meer gelijkgestemde muziek. Shaw en Young ontbreken niet echt (gitaarspel, harmonies) maar ik denk dat het uiteindelijk tot het beste Styx resultaat zou leiden.

Laten ze het maar niet horen.

De afgelopen dagen heb ik dit album na lange tijd een aantal malen gedraaid en kom tot de conclusie dat mijn score van 3,5 sterren toch vooral representatief is voor kant A, dat met nummers als Lorerei en Mother Dear toch een beetje flets afsteekt bij kant B. Midnight Ride begint al lekker, maar het zijn Born For Adventure en het magistrale Suite Madame Blue dat tot het beste werk van de band horen. Overigens opvallend hoeveel gelijkenis de akoestische gitaarpartij gelijkenis vertoont met Since I've Been Loving You van Led Zeppelin.

Hun beste album m.i. Top combinatie met James Young, Dennis de Young en Tommy Shaw. Alleen maar top nummers

Misschien helaas ( als ik luister naar zijn teksten en muziek op Crystal Ball ) is deze nog wel zonder Tommy Shaw .

Klopt Bravejester Shaw kwam eind 1975 bij Styx en was in 1976 voor het eerst op een album te horen.

Fantastische crossover tussen hardrock en progressieve rock. De eerste voor A&M en de laatste met John Curulewski die hierna plaats maakte voor Tommy Shaw.

Beetje logge en gedateerde muziek maar de kwaliteit van de songs maken erg veel goed. Styx zou hierna steeds commerciëler gaan klinken door de invloeden van Dennis DeYoung en Tommy Shaw. Op Equinox is het nog lekker van dik hout zaagt men planken, heerlijk!

Alle nummers zijn goed maar Suite Madame Blue is toch een rasechte klassieker, mooi ingeleid door Prelude.

De vijfde van Styx stamt uit december 1975 en was de eerste waarmee de groep enige grond aan de voet kreeg in Nederland. Tenminste, dat neem ik aan, want Equinox kun je in tegenstelling tot de vier voorgangers wél tegenkomen als je door de bakken met tweedehands vinyl struint. De overstap naar A&M Records zorgde ervoor dat Styx ook doordrong tot de Lage Landen. Na twee maanden vervolg ik mijn reis door de discografie van de groep, deze keer luisterend naar het vinyl dat ik sinds vorige zomer van de groep verzamelde.

Alhoewel ik in de late zomer van 1977 viel voor scheurende gitaren, was Styx nooit tot mijn favorieten gaan behoren. Totdat ik eind 2022 hun album The Mission (2017) ontdekte en aan een inhaalslag begon. Ik ben veel te streng geweest.
Natuurlijk hoorde ik indertijd hun twee Nederlandse hits Sing for the Day (1978) en Babe (1980), maar dat vond ik slappe hap. Ik was van AC/DC en Quo en The Godz en Ram Jam moet u weten, met spoedig daarna namen als Saxon en Iron Maiden.

Het is hierboven al genoemd: Equinox is de laatste met gitarist John Curulewski. Deze liet net als op voorganger Man of Miracles zijn vreemde-eenden-in-de-bijt-composities achterwege en is meegegroeid naar een mengsel van melodieuze hardrock, waaroverheen meerstemmige zang wordt gegoten. De muziek betreedt af en toe het land van progrock, maar is meestal toegankelijker dan dat. Bij het debuut had ik zelfs de indruk naar de eerste adult oriented rock in de muziekgeschiedenis te luisteren, een stijl die op de navolgende albums terugkeerde.

Ook hier klinkt die toegankelijke vorm van hardrock. De heldere stemmen van Dennis De Young en James Young domineren het geluid. Mijn favorieten zijn opener Light Up, welke wordt gevolgd door hun tweede Amerikaanse hit Lorelei, die in april 1976 #27 haalde in de Billboard Hot 100.
Dan volgt werk in de categorie 'best aardig', waarbij memorabele gitaarsolo's van Curulewski in Midnight Ride en Born for Adventure. Toch sluit ik me aan bij de rest van de liefhebbers: met het instrumentale Prelude 12, gevolgd door het spannende (door Led Zep-gitarist Jimmy Page beïnvloede?) Suite Madame Blue, bereikt de plaat zijn climax. Als er 'Americaaaaa' wordt gezongen is daar onvermijdelijk mijn associatie met Kansas' Song for America.
Op de momenten dat Styx de wereld van prog-/symfonische rock betreedt, is de associatie met Kansas namelijk onvermijdelijk. Groot verschil is echter dat die band toch beduidend ingewikkelder musiceerde en zich niet liet verleiden tot nogal simplistische teksten zoals in Midnight Ride, waar James Young beschrijft welke plannen hij met een zekere deerne heeft.

Het werd hun hoogstgenoteerde album tot dan: #58 in de Billboard 200. Voormalig timmerman Curulewski verliet de groep om een regelmatiger leven te leiden, werd gitaarleraar en overleed reeds een kleine dertien jaar later, nog maar 37 jaar jong. Styx groeide verder, al was de opvolger qua verkoop de mindere van deze Equinox. Ik vervolg mijn Styxstudie, op naar Crystal Ball...

De eerste helft van deze LP/CD is wel aardig maar het 2e gedeelte is werkelijk voortreffelijk.
Zelf bezit ik het Equinox/Crystal Ball (op 1 CD) exemplaar en dat geremasterde ding klinkt werkelijk uitstekend.
Dit valt natuurlijk nog onder de categorie normale muziek als ze later met Babe aankomen word ik totaal onpasselijk.
Van dat soort wanklanken krijg ik de neiging om onschuldigen mensen te gaan aftuigen.

Probeer liever een schuldige. Vladimir P. te M. Nee hoor, grapje, ik roep niet op tot geweld.

Equinox heb ik eigenlijk altijd hoog zitten en ben soms geneigd deze al bij de 'gouden' platen te rekenen, maar bij herbeluistering denk ik toch dat dat nog net iets te optimistisch is. Wel zeker merk ik hier dat de band qua songwriting gewoon ontzettend gegroeid is sinds de Wooden Nickel dagen, en hier staan dan ook echte Styx-klassiekers op als je het mij vraagt, maar met toch een paar mindere nummers weerhoud ik mij ervan om hier een hele hoge score aan te geven.

Het valt goed op dat de synthesizer zijn intrede heeft gedaan in het geluid van de band, wat ze meteen een vette progvibe meegeeft en bij 'Mother Dear' moet ik zelfs denken aan Manfred Mann's Earth Band. Ook die loopjes in 'Light Up' doen me glimlachen; Dennis DeYoung begint zijn volle potentie te bereiken. Sterke tracks als 'Born for Adventure', het proggy uitgebouwde 'Suite Madame Blue', en ook 'Lonely Child' overschaduwen veel van wat hiervoor kwam. Daarnaast zijn er nog 'Midnight Ride' welke de rockgeest van James Young in leven mag houden, en 'Lorelei' welke prima wegluistert. 'Light Up' opent de plaat dan weer met een nummer dat enorm klassiek Styx is in het geluid, maar welke me eigenlijk niet zoveel doet met dat overdreven vrolijke refrein. 'Mother Dear' luistert op zich ook lekker als een wat proggier nummer, maar de zang van Curulewski maakt dat dit nummer blijft steken. Ik dacht eerst dat zijn laatste lead zang contributies op The Serpent is Rising zouden staan, maar ik was helemaal vergeten dat dit nummer door hem gezongen werd.

Ondanks die paar mindere nummers denk ik wel dat deze lineup de volle potentie hier bereikt. Nog altijd is het genieten van de sterke zang, de typische koortjes, en het spelplezier van de gehele band. De enige manier om nog verder te groeien is om John Curulewski te vervangen door Tommy Shaw... Ik ben klaar voor de gouden albums nu.

1. Equinox
2. Man of Miracles
3. Styx II
4. The Serpent is Rising
5. Styx