A Silver Mt. Zion - He Has Left Us Alone, but Shafts of Light Sometimes Grace the Corner of Our Rooms... (2000)

Geniaal album. Luister ook vooral eens naar het moederschip: Godspeed You Black Emperor!

Mee eens! Vooral dat nummer 13 angels standing round the side of your bed. Heel mooi

al 2,5 jaar geen berichten meer hier , dit is een schitterend melancholisch album, mooie droevenis met spaarzame momenten van zang, hier is overigens nog minder zang aanwezig dan bij later werk.
nummer 4 en 7 zijn het mooiste maar eigenlijk moet je dit album als 1 geheel zien.
5 sterren.

The Scientist vroeg me eens wat uitgebreider mijn licht over dit album te laten schijnen. Bij deze.

In het voorjaar van 2000 ontdekte ik Godspeed You Black Emperor!, waar ik destijds compleet van ondersteboven was. Ik kende al wel wat postrock (met name Mogwai, Dirty Three, etc.), maar dit was nog meer mijn ding. Boos, donker, politiek getint, melancholisch. Fantastisch. Toen ik op een gegeven moment niet langer kon wachten op een nieuw album, besloot ik me maar eens op de zijprojecten te gaan storten. Ik was al eens getipt over dit bandje en daar ging ik: aan de A Silver Mt. Zion.

Op dit album was ASMZ nog een klein bandje. Efrim, GYBE-voorman is ook hier de baas en onderscheidt zich vooral door mooi te zingen, veel piano te spelen en af en toe wat gitaar te spelen. Sophie en Thierry staan hem bij door respectievelijk viool en contrabas te spelen.

Waar GYBE zich wentelt in bombastische uitspattingen en andere grootsheid, klinkt ASMZ hier opvallend klein en ingetogen. Muren van lawaai blijven over het algemeen uit.

De eerste drie nummers lopen eigenlijk aan een stuk door en zie ik als de eerste reacties op het verlies van een dierbare.

1. De klap, ontzetting.
2. Woede. Waarom moest dit nou?
3. De ontreddering, uitmondend in een voorzichtige berusting.

De toon voor een van de meest depressieve platen uit mijn muziekcollectie is gezet.

Broken Chord begint vrij leeg, enkel een traag pianostuk en wat achtergrondruis is wat de stilte weghoudt. Op een gegeven moment horen we twee mannen over politieke zaken. Doordat ze door elkaar heen praten en er nog wat noise doorheen klinkt is het moeilijk te verstaan, maar de tekstflarden die wel doorkomen geven wel een mooi apocalyptisch sfeertje. Dit betekent ook de overgang naar het tweede nummer, dat vrij stevig is. Bijna Godspeediaanse bombast. Je voelt de woede, de verwarring. Het derde nummer klinkt minder bombastisch, maar maakt dat gevoel wel een beetje bij me los. Al met al een ontzettend indrukwekkend en overweldigend begin van dit album.

Na dit instrumentale begin is Movie (Never Made) een kaal liedje. Efrim zingt met zijn schokkerige stem en wordt begeleid op piano en bas.

De titel 13 Angels Standing Guard 'Round the Side of Your Bed spreekt boekdelen. Dit nummer klinkt inderdaad engelachtig. Zo ontzettend troostend. Alsof je met geliefden herinneringen ophaalt over de dode. En lacht om mooie anekdotes.

Rest ons de begrafenis (processiemars) en het uiteindelijke afreizen naar de hemel, het hiernamaals of het grote niets (afhankelijk van waar je in gelooft).

Werkelijk een schitterende plaat dit. Misschien wel het meest persoonlijke dat ik van Efrim ken. Ik doe er een halfje bij en voeg hem meteen toe aan mijn mapje begrafenisplaten .

Mooi stukje Herman Heb het CD'tje er maar weer bijgepakt en moet ook tot de conclusie komen dat 4,5 te laag is voor deze plaat.

En ik ben tot de conclusie gekomen dat ik hem maar eens moet gaan pindakazen!

ben benieuwd wat je ervan vind

kijk ook eens op de site van deze band trouwens

Ik luister dit nu denk ik voor de vijfde of zesde keer. De eerste keren was er niet doorheen te komen. Het was vrij langdradig, eentonig en ook wel een beetje saai. Maar ik heb geleerd van grote experts dat je soms meerdere keren moet luisteren om de schoonheid van een plaat in te kunnen zien. Ik ben blij dit bij deze plaat gedaan te hebben, inmiddels vind ik hem de volle aantal sterren waard. Het overweldigende begin, de eerste drie nummers, is een van de mooiste stukken muziek die ik ken, alsof de wereld elk moment kan vergaan, wat een emotie ook in de piano intro van Broken Chords. Echter hier eindigt het niet, Movie is een mooi emotioneel vocaal nummertje, 13 Angels is hemels, en dat is de afsluiter ook. Na Broken Chords mijn favoriete compositie op dit prachtige album. Alleen Blown Out vind ik voorlopig wat moeilijk, maar ook die is al erg mooi.

5* dus, ik twijfel nog even over een top-10 notering, er zijn andere post-rock parels die ik nog een kans wil geven...

En hij staat er, nu een paar uur later al, al weer in. Zelden zulke emotie's gehoord, en dat vrijwel alleen instrumentaal. Erg knap!

Verhoogd van 3,5* naar 4*. Dit album grijpt me toch meer dan ik dacht. Wonderschoon

46 minuten en 7 seconden na het drukken op de 'play' knop heb ik een plaat uit mijn top 10 getrapt, en deze er in gezet. Dat heeft een aantal oorzaken.

Bewijsstuk 1: De piano. En niet zozeer de immens treurige melodie maar de holle, bronzen klank. Alsof je kerkklokken hoord.

Bewijsstuk 2: De strijkers. Less is more. Alsof ik de hele 46 minuten en 7 seconden naar 'on the Nature of Daylight' van Max Richter aan het luisteren ben.

Bewijsstuk 3: de soundscapes. De laatste minuut van 'For Wanda' is een ontlading van berusting. De gitaardrones tussen de eerste klanken van de strijkers tijdens Broken Chords can SIng A Little

Bewijsstuk 4: De textuur, structuur en kleur van de muziek zijn gezicht voor een treurige uitvaart. maar ik put er hoop uit.

en ik zou door willen gaan over de spanningboog, de kraaienstem van meneer Menuck die toch een flinke emotionele lading herbergt en de overall-impact die de muziek maakt.

5*

aardige plaat, met mij iets te veel jatwerk hier en daar.

niet alleen de geest van Arvo Pärt waart hier rond, aan sommige stukken muziek te horen kan het niet anders zijn als dat hij zelf heeft meegecomponeerd ...

de platen met de tralala band erbij vind ik veel beter, want die hebben meer een eigen smoel (hoe vals ook)

Klinkt vooralsnog erg, erg elitair.

of dat positief of negatief is laat ik maar even in het midden.

Arvo Pärt ?

Dat klinkt elitair, maar dat valt wel mee. 't Is redelijk makkelijk verkrijgbare muziek, en het luistert ook makkelijk weg. Zelf heb ik nauwelijks verstand van klassieke muziek, maar Pärt is wat je noemt ook een soort klassiek waar popliefhebbers eenvoudig in kunnen stappen.

Vooral zijn 'Tabula rasa' is door sommige artiesten nogal opzichtig geplunderd. Ook Einstürzende Neubauten hebben daar handig gebruik van gemaakt. Probeer 'Cantus in memory of Benjamin Britten' ergens te beluisteren (duurt slechts 5 minuten dus je bent zo klaar) en je hoort vrij eenvoudig wat ik bedoel. En vergis je niet, dit is geen obscure klassieke muziek, een beetje cellist heeft dit al eens een keer gehoord.

http://www.highfidelitydiscs.nl/skin1/images/products/100336.jpg

Ik bedoelde eigenlijk dit album hier. .

Arvo Part vind ik wat interessanter.

zit ik daar die hele lap voor te typen ...

wellicht heeft een ander er wat aan

Bij de eerste 3 stukken worden er al prachtige dingen gedaan...

Maar man o man wat is "movie (never made)" met het daaropvolgende "13 Angels Standing Guard 'Round the Side of Your Bed" een gouden combinatie. Efrim zingt bij "Movie" recht van het hart, begeleid door een akoestische bas en piano. Een ongelovelijk breekbaar stuk van 3 minuten en 23 seconden is het vervolg. Waarbij mysterie de hoofdtoon speelt. Die mysterie word nog eens briljant versterkt door "13 angels", en moet gehoord worden om te begrijpen. Lijkt in ieder geval niet van deze planeet te komen.

Dat de band na deze shitload aan emoties nog 2 prachtige nummers eruit kan persen (met een speciale vermelding voor "for wanda", vuurwerk klonk nog nooit zo mooi) zegt voor mij genoeg. Een van de mooiste platen ooit gemaakt.

*5

De bas in Movie (never made) is werkelijk geweldig.

heel dat nummer is geweldig, zo minimaal, bijna tegen het acapella aan en toch zo mooi

Het is nacht, het stormt buiten, regen tikt op de ramen, en zonder licht draaide 'He Has Left Us Alone, But Shafts of Light Sometimes Grace the Corner of Our Rooms...' Ik weet wanneer ik voortaan deze plaat moet draaien.

Prachtig album. Zaterdag aangekocht, relatief veel geld aan gegeven, maar dan ook relatief weinig langs de andere kant. Ik heb er nog geen moment spijt van gehad. Eén van mijn favoriete albums!

Vanavond weer eens gedraaid, maar verhogen ... nee.
ik stoor me toch teveel aan het opzichtige leentjebuur wat A silver Mount Zion zichzelf hier af en toe permitteert. Het is niet moeilijk voor te stellen waarom mensen deze ASMZ prefereren boven de laatste, want er wordt hier nauwelijks gezongen en dus zijn er weinig valse noten. Maar plagiaat klinkt mij óók vals in de oren. en nummer als 13 Angels, da's echt rechtstreeks geplukt van deze uit mijn top 10

Mijn indruk is dat de band hier toch nog zoekende is, en pas op latere releases een eigen stem heeft gevonden, letterlijk en figuurlijk.

Volgens mij overdrijf je echt enorm.

Er zijn gelijkenissen, maar dat betekend toch niet dat het gestolen is. Het zou mij niet verbazen als de leden van ASMZ nog nooit van Hilmar gehoord hebben. "Rechtstreeks geplukt", ik hoor het niet hoor.

En van Arvo Pärt hebben ze ook vast nog nooit gehoord ... ?

Toronto heeft een van de grootste internationale filmfestivals, en de film Chlidren of Nature heeft zelfs een oscarnominatie verkregen. Zo obscuur is dat materiaal dus niet.

Het punt is denk ik van hoever je je inspiratie weghaalt. Op latere platen is men minder gemakzuchtig gebleken.

Op Arvo Part vind ik het persoonlijk totaal niet lijken. En ik luister behoorlijk veel Arvo Part.

Beetje dezelfde discussie als dat Nirvana niet zou bestaan als de Beatles niet bestaan zouden hebben, etc. En alle ambient is dan ook van Brian Eno gestolen.

Als het dan toch ergens op moet lijken, dan zeg ik dat het op GY!BE lijkt, maar dat is niet zo vreemd

Ik had het ook over een bepaald nummer, nl het derde 'Stumble and rise ...' daar zit een thema in van langzaam in toonhoogte afdalende en elkaar overlappende vioolklanken. Als je veel Arvo pärt luistert dan ken je Cantus in Memory of Benjamin Britten vast wel, een van de meest toegankelijke stukken die hij gedaan heeft (zie ook een posting van mij hierboven).

Het komt ook wel eens voorbij in films als muziek om dramatische scenes te begeleiden (oa Tom Tywker gebruikte het vaak) maar dat stuk muziek is ook gebruikt door inventieve acts die eventjes wat minder inventief zijn. Ik hoor het heel duidelijk terug in dit nummer van A Silver Mount Zion, maar bijvoorbeeld ook bij 'Garden' van Einsturzende Neubauten.

Er is niets mis met eventuele gelijkenissen met bestaand materiaal, en de lijn die van de Beatles naar Nirvana loopt ... die hoor ik van de Swans naar GY!BA etc. Maar dan heb je het wel over het verder ontwikkelen van andermans creaties, en dat is niet hetzelfde als simpelweg citeren (of dat nou met opzet of in onwetendheid gebeurd, dat vind ik irrelevant).

Overigens vind ik het een geweldige band hoor ... ben zeker present binnenkort in Tivoli.

En Efrim cs. zijn groot filmliefhebbers (een tijdlang traden ze zelfs op in de oude bioscopen), dus grote kans dat ze die film kennen.

Ik ben wel benieuwd geworden naar die plaat van Hilmar.

Hoeft niet, is exact hetzelfde als deze

Nee ik vind dat een mooi album. Je moet het zeker eens luisteren!

5 sterren is niet genoeg om deze plaat te beoordelen. Eén van de platen waar ik het meest trots op ben dat hij zich in mijn collectie bevindt. Alleen al voor de prachtige Digipaks zou je het er bij SMZ en GY!BE om doen.

Doet me vooralsnog erg weinig, af en toe dreig ik in te dutten aan een overkill van strijkers. Het eerste nummer hou ik nog prima vol, en Movie (never made) is ook wel mooi, maar het hele schijfje is wat teveel.
GYBE vond ik erg goed, dat herken ik hierin soms ook wel terug maar ik vind het ook neigen naar iets als Sigur Ros.
Misschien gaat hij nog groeien als ik hem vaker beluister.
Een 3*

Ik ben deze nu aan het binnenhalen, en ben werkelijk reuzebenieuwd!