Leprous - The Congregation (2015)

Geweldige noorse band met een vrij uniek geluid, dat een soort progressieve combinatie biedt van Tool en Muse. Het songmateriaal is over de hele linie behoorlijk sterk, met wederom een absolute hoofdrol voor de uitstekende zanger. De vele electronische details zijn ook erg fraai. Beter dan de wat taaiere voorganger Coal uit 2013, wat mij betreft.

Mijn eerste kennismaking met Leprous is meteen een goede, het album staat al weken op mijn telefoon op repeat. De zachte zang, hier en daar aangevuld met wat stevigere zang, werkt heerlijk bij de zwaardere dreigende metal sound. Toch zitten er hier en daar wat pop invloeden in en de eerder gemaakt vergelijking met Muse hoor ik ook wel. Toch zit de kracht hem veelal in de drums die heerlijk tegendraads zijn en voor een constante voortstuwing in de muziek zorgen, volgens mij zijn die drum partijen slopend om achter elkaar te spelen.

Op het moment dat ik begin te luisteren ben ik zo door dat uur heen alsof het niks is. Nummer na nummer is het weer genieten en een zwak moment kom ik dan ook nergens tegen. Deze ontdekking zou zomaar eens kunnen uitgroeien tot album van het jaar.
4.5*

Deze gaat hoog eindigen in mijn jaarlijst. Er is niet bijster veel veranderd aan het recept sinds Coal, maar doordat Leprous nog steeds een heel eigen geluid (en niveau van technische vaardigheid) heeft, is dit wat mij betreft waarlijk een progressieve plaat. Dat kun je toch niet echt zeggen van veel andere progbands dit jaar (Riverside en Symphony X, om maar twee grote namen voorbeelden te noemen).

Qua sfeer, melodieën en instrumentbeheersing is hier weinig tot niets op aan te merken, en de verrassende toetsenpartijen vormen af en toe een fraai bedje "onder" de zang (bijvoorbeeld op The flood en Red), maar verder is dit toch het soort (prog)metal waar ik gauw genoeg van krijg : het kan me niet complex genoeg zijn, maar door de constante agressieve attack van gitaar en drums en de overdadig-dramatische stem bereik ik al gauw een punt van verzadiging. Muse, Thrice en The Mars Volta zijn namen die vaak bij me opkomen, geen van drieën bands die bekend staan om hun bereidheid om maat te houden, maar bij Triumphant hoor ik ook de tribal-invloeden van de Cure en Theatre Of Hate, en als de zanger zelfs bij de zalvende melodie van Slave ("Make your move...") de remmen losgooit haak ik af. Het geheel is zó vaak over the top dat álles top lijkt te zijn, en dat is te veel voor mij. (Overigens heb ik een uitgave met slechts 11 nummers, was dat een eerste persing? En moet in dat geval track 12 hierboven niet als bonusnummer worden aangemerkt?)

De naam Leprous kom ik heel regelmatig tegen in de 'aanbevolen of gelijksoortige progressive metal' lijstjes. Daarom ben ik over het algemeen heel blij met de ontdekkingen via mijn 'Radio On Demand'. Als de plaat heel goed bevalt, schaf ik het aan. Dan heb je ook een betere geluidskwaliteit.

Maar goed, ontdekking Leprous dus. Helaas. De theatrale zang, maar ook de melodieën op dit album vind ik niet echt mooi. Wat BoyOnHeavenHill schrijft, geldt dus ook min of meer voor mij. Misschien later nog eens proberen.