Smashing Pumpkins - Gish (1991)

Debuutalbum van wat eens mijn lievelingsband was, in mijn rock/ alternative periode (later werd dat meer de metal- en sfeerrichting).
Opener I am one is nog steeds een van hun beste songs ooit, en Rhinoceros behoort mijn insziens tot hun beste paar songs. Wat een heerlijke song! Window Paine kon me vanwege de trieste dromerigheid altijd bekoren.

Sterk album.

Jaren '90 in het teken van de SP.
Met als absolute anti-climax het afscheidsconcert in 2000 in Ahoy.
Aftrap met een half uur tot liftmuziek verworden acoustische nummers. En het vervolgens presteren om geeneen nummer van Gish te spelen en te weinig van Siamese Dreams. Jammer.
Deze plaat blijft een "juweelALBUM". Smullen van begin tot eind.

Dat concert was inderdaad zonde van mijn geld...

Ik luister de laatste tijd erg veel naar Gish en merk dat ik het toch wel een heeeeel erg goed album vind: dynamisch, mysterieus, melancholisch... En ik maar denken dat MCIS mijn favoriete SP-plaat was. Ik begin nu toch weer te twijfelen...

Nou, dit had ik ook kunnen schrijven
Ik weet nog goed dat ik deze cd net gekocht had: niemand kende ze nog. Ook Nirvana had zijn Nevermind nog niet uitgebracht.
Ik had veel sympathie voor deze band. Wilde ze zien op het Ein Abend in Wien concert in Rotterdam, maar niemand wilde mee en ik liet het dus ook maar gaan (stom stom stom).
Deze cd bleek een groei-plaat van jewelste en deze jongen werd een groot fan. Ik moest en zou een revanche hebben voor dat gemiste concert. En dat kreeg ik op het Metropolis festival. Wat was ik trots (in mijn SP-shirtje) helemaal vooraan te staan. En wat was het gaaf om een andere fan tegen te komen in zo'n zelfde shirt. Mooie tijd, geweldig album..........nog steeds !!!

Op MC&TIS na mijn meest favoriete Smashing Pumpkins album, het is een heel, heel sterk album voor een debuut.

Beste nummer van deze cd is imo "Siva".

Ik had eerst Siamese Dream en daarna pas deze aangeschaft, was wel teleurstellend, gitaarmuur is hier niet zo aanwezig als op Siamese Dream, daarom vind ik hem minder, aardig debuut wel en mooie songs, maar mist iets aan kracht. Maar ik hou van de Pumpkins! 3,5

Dit is het laatste pumpkins album dat ik nog moest horen, en ik moet zeggen, wow, zeer sterk debuut. Mijn eerste pumpkins cd was Machina, en bijna niemand meot van die cd weten, terwijl ik dat wel echt een degelijk album vind. Ok dit is beter maar om echt te zeggen van Machina, ze zijn slecht, mhm neen. 4*

Geweldige debuutplaat met als hoogtepunten I Am One, Snail (die drum!) en het door D'Arcy gezongen Daydream. Hier op volgend zouden de Pumpkins hun beste plaat maken (Siamese Dream), om daarna langzaam af te glijden (al is Mellon Collie nog wel erg mooi). Althans, dat zijn mijn 2 centjes.

4* voor Gish.

Heb ze een paar keer live gezien, maar in de studio zijn ze gewoon beter. Strek debuut, dat later ruimschoots werd overtroffen door Siamese Dream en Mellon Collie.
I Am One is toch wel een supernummer.

volgens mij is dit de enige geweldige smashing pumpkins plaat, na deze werd het alleen maar minder, de broeierige spanning van deze nergens meer terug gehoord, op een heel klein stukje op siamese dream na dan....de rest is uitgekauwde drek

...Iedereen heeft het hier over Live concerten. Iemand in '95 in Ahoy geweest tijdens hun Mellon Collie tour..?? Nog steeds het meest indrukwekkende concert ooit!!
En Gish: inderdaad, meesterlijk. Wat minder gepolijst als de volgende albums, maar vooral Rhinoceros is absolute wereldklasse!!

Wat een fantastisch goed debuut. Hoogtepunt is voor mij de ganse cd, maar de beste nummers vind ik I Am One, Rhinoceros en Siva.

Enkel het door D'Arcy gezongen Daydream vind ik zo'n beetje de vreemde eend in de bijt.

Op zich is het zeker geen slecht nummer maar het sluit minder nauw aan bij de andere nummers die een perfect geheel vormen.

Natuurlijk is dit maar een kleinigheid en dus behoudt het album wel z'n waarde wat mij betreft.

4 en een halve ster.

heb ze ook op Ein Abend in Wien gezien, en de volgende(?) dag op Metropolis, in jurk en al, zij dan.
wat zijn die eerste twee albums fokking speciaal, nu nog steeds. Gish is mijn favoriet, en als er op de opvolger niet twee van die 'zeur ballads' hadden gestaan, dan zou die beter geweest zijn.

slechts een paar woorden:
James Fuckin' Iha
en
Billy Goddamn Corgan

net zo geniaal als ooit Black Francis en Joey Santiago

Hier zit je er flink naast: Metropolis was in 1992 (een stuk later dus).
M.a.w. je hebt ze dus in een nog veel vroeger stadium in Rotterdam op Ein Abend in Wien gezien

Mooi album hoor, maar dit zal toch wel altijd in de schaduw blijven staan van de 2 meesterwerken die hierna kwamen. En dat is ook volledig terecht.

3,5*

Aero,
in mijn herinnering waren het echt opeenvolgende dagen...wat zat er in dat bier dat ik het tussenliggende jaar (of jaren?) totaal vergeten ben...?
Damn...waarom verkopen ze dat spul vandaag de dag niet meer...?


In elk geval vind ik 'Gish' samen met 'Siamese Dream' het beste dat de Pumpkins hebben gemaakt.

Hier op klinken de SP nog echt als een band, en wat is Rhinoceros toch een heerlijk nummer. Silverfuck van het volgende album had gewoon hier op moeten staan; was hier waarschijnlijk meer tot zijn recht gekomen. Wat een heerlijk debut.

Ik ben altijd weggeweest van Bury Me, met halverwege het nummer de snoeiharde gitaarsolo. Als iets me in de jaren 90 oorbeschadiging heeft bezorgd dan is het dit nummer.

Ik hoorde ze het eerst op 120 minutes bij mtv, geweldig
gelukkig had de bieb de plaat. dit is echt de beste van de sp
wat ik me van de concerten bijgebleven is is dat ze op lowlands speelden vlak voor of vlak na primus speelden. Wat een geweldige avond daar in de tent.
Dat was trouwens in de siamese dream tijd, maar deze is echt beter.

Over mijn belevenissen rondom deze band of het verschijnen van dit debuut hoef ik nu niet meer uit te wijden, dat valt allemaal terug te lezen indien gewenst.
Hoe ik tegenover dit album in zijn geheel sta heb ik nog niet echt duidelijk gedaan dus dat moet er maar eens van komen.
Gish is een album dat staat op een dikke 5* en zou zo in mijn top 10 kunnen staan, ware het niet dat ik een lichte voorkeur heb voor Siamese Dream.
Nu ik dit album weer eens hoor besef ik dat er voor mij persoonlijk echt nauwelijks verschil is. Dit is fris en speels en tegelijkertijd raakt het me nog steeds enorm. Hoe vreemd is het dan toch dat de 2 nieuwe nummers van Zeitgeist die ik ken toch zoveel minder doen.

Toen ik het album in 1991 in huis heb gehaald was ik nog niet gelijk om zoals ik dat b.v. wel voor die andere klassiekers uit dat jaar wel was (Nevermind van Nirvana en Ten van Pearl Jam).
Het duurde even tot de genialiteit en de emotie tot me doordrong. Daarna heeft het me nooit meer losgelaten.
I Am One hakt er natuurlijk al gelijk in met de rollende drums van Jimmy (die zeer bepalend zijn voor het geluid van deze band), de snerpende gitaren en de cirkelzaagstem van Billy.
Heerlijke lagen die de boel op en neer laten deinen en mij als in een kolkende golfbeweging omarmen. Scherp en uiterst effectief laat ik me helemaal meevoeren.
Het intro van Siva belooft al veel goeds: dit is een nummer dat blijft hangen. Het is tevens ook één van de beste nummers uit het oeuvre van de Pumpkins. Vlijmscherp fileert het alles in je omgeving. Als ik dit hoor heb ik alleen nog maar oor voor het nummer. Ik vertoef dan echt op een andere planeet. Vooral het spelen met hard en zacht blijf ik boeiend vinden. Dat hele lieve halverwege dat dan opeens weer rauw omslaat. #@**#$##mme wat is dit toch heerlijk en wat staat dit nummer nog steeds als een huis. Wat? Een kasteel!
Rhinoceros is zo'n volgend hoogtepunt. Wat een mooi staaltje muziek is dit toch. Ingetogen en tegelijkertijd toch ook weer ruw (zeker naar het einde toe).Was het bij I Am One een kolkende golfbeweging: hier is het een klein wervelwindje dat langzaam uitgroeit tot een flinke orkaan. Nog steeds een wereldnummer!
Mooi is de overgang naar Bury Me, een nummer waarop de drums weer een grote rol spelen en waar het ritme je dwingt te luisteren. Loodzware riffs die toch op de een of andere manier niet log overkomen. Ik vind het knap gedaan. Dit is power in het kwadraat. Pure oerkrachten die hier de klok slaan. Let zeker ook op de fantastische gitaarsolo's.
Op Crush is het het basloopje dat de aandacht opeist. Mooi donker en daaroverheen dat kristalheldere gitaarloopje. Ook in dit soort rustige nummers is de band altijd sterk geweest. Heel subtiel weet het nummer je langzaam te betoveren en krijgt het je volledig in zijn greep je na afloop starend naar niets achterlatend. Verdwaasd kom je weer bij op Suffer. Dat gaat niet in 1 keer van "welkom terug", maar het is een langzaam ontwaken en beseffen dat je er nog bent. Het is een sprankelende pop-rock song die wederom weet te ontroeren. Prachtig ook weer hoe er gespeeld wordt met tempowisselingen en dynamiek. En dat in een niet eens zo stevig rocknummer, maar in een haast breekbaar en uiterst fragiel stuk muziek.
Snail gaat wat trager van start en kent een slepende opbouw. Het treitert en tergt en weet ondanks dat er voor te zorgen dat ik van dit nummer ben gaan houden. Wat een hemelse melodieën hoor ik hier toch, het scheelt niet veel of de tranen van ontroering komen door. Heftig slingert het alle kanten op en net als alle voorgangers wederom een ijzersterk nummer te noemen.
Tristessa is er eentje in de categorie 'we gooien de beuk er even in'. Dat klinkt niet zo positief maar zo beschouw ik het wel. Dit is heerlijk beuken en losgaan op een stevige drumbodem met heerlijke lagen gitaar.
Window Paine hoort voor mij ook in de categorie beste Pumpkins-nummers ooit. Wat een magistrale opbouw, wat een spanning; hoe speels en tegelijkertijd magisch gaan ze naar het einde toe.
Dit is voor mij persoonlijk een nummer waarin al het goede van deze band samenkomt. Wat is en blijft dit een geweldig sterk nummer. Ik kan dit niet eens op originele wijze naar voren brengen.
Misschien dan toch een heeeeeeeeeeeeeeeeeeeel klein puntje van kritiek in de vorm van het door D'Arcy gezongen Day Dream. Lange tijd heb ik dit nummer een beetje een vreemde eend in de bijt gevonden. Dat beeld is in de loop der jaren juist vervaagd en is uitgegroeid tot een heerlijke toegift op dit album. Zo'n bakje koffie na dat overheerlijke toetje dat weer volgde op dat heerlijke diner.
Zoals gezegd is dit album nog steeds een van mijn favorieten ooit. Het kan ook niet los gezien worden van een bepaald tijdsbeeld waar ik prima herinneringen aan heb. Qua emoties is het ook niet zo vaak meer voorgekomen zoals bij dit album en daarom koester ik dit monumentje tot op de dag van vandaag en hoop ik dat die emoties telkens weer naar boven weten te komen en dat dit nooit zal veranderen. Gelukkig gebeurde dat weer bij mijn meest recente luisterbeurt zojuist, dus ik kan weer met een gerust hart gaan slapen...........

Ik heb dit album gekocht nadat ik ze op televisie zag bij Ein Abend In Wien. Ze speelden daar een geweldig hard nummer; waarvan ik de titel kwijt was. Tot mijn spijt stond het niet op dit album, maar de rest sprak me ook erg aan. Ik heb vervolgens zelfs de cd singles aan geschaft, en deze band een hele tijd gevolgd.

P.S. het nummer wat ik bedoelde was trouwens Silverfuck van het volgende album Siamese Dream.

Op het Metropolisfestival speelden ze ook een halve set Gish en een halve set onbekend werk (toen ik later de tape daarvan in handen kreeg bleek dat allemaal Siamese Dream te zijn).

En aangenaam verrast toen?
Lijkt me geweldig om daar bij te zijn geweest.

Ja dat was achteraf gezien natuurlijk erg grappig te horen.
Inderdaad super om daar bij geweest te zijn: ik stond tegen de dranghekken helemaal vooraan (alle legerkistjes in mijn nek trotserend). Na afloop was het grasveld één grote modderpoel en door al het gestamp kwamen alle wormen omhoog.
Fantastisch optreden met Billy en Jimmy in een jurk.
Alhoewel ik toen wel vond dat ze relatief te veel onbekende nummers speelden: ik had meer Gish willen horen die dag

Lijkt me zo geweldig om de eerste keer Silverfuck te horen. Niemand kent het, en dan komt zo'n band gelijk met dat meesterwerk aan zetten.
Maar zoals ik al eerder vermeldde, dat nummer hoort op dit album te staan. Scheelde mij ook zoeken natuurlijk.

Beste plaat van de Pumpkins, alleen al door het openingsnummer..... zijn maar weinig platen die ik ken met zo'n geweldig openingsnummer.....'Gardenia' van Kyuss is ook zo'n voorbeeld. Enige Band die wat mij betreft in de schaduw mag staan van de Pixies (van alle bands die begin jaren '90 vanuit VS Europa veroverden). OK, Nirvana en Pearl Jam weer in hun schaduw maar, in de breedte beschouwd, zijn weinig bands die het niveau van Gish hebben geevenaard.....ben het overigens met de critici eens dat de lat wel zeer hoog met Gish is gelegd en ze daarna niet meer op dat niveau hebben gepresteerd....
En nee, ik ben inderdaad geen liefhebber van Tool, Soundgarten, o.i.d.

Heerlijk debuut van deze band. In het begin valt het niet zo op hoe goed, maar dat veranderde toen ik echt aandachtig ging luisteren. En het herkenbare Pumpkins geluid is overduidelijk aanwezig: het hard/zacht contrast, de tempowisselingen.
Favorieten zijn Rhinoceros, erg rustig en Billy's stem is goddelijk in dit nummer, en Window Paine, geweldige opbouw: het begint rustig maar bouwt op naar een orgastische climax. Eén van mijn Pumpkins favorieten!
Ook het door D'Arcy gezongen Day Dream kan ik erg waarderen. Erg luchtig nummer en sluit de cd mooi af.

Zeer, zeer goed debuut van een zeer goeie groep (althans tot en met MC&IS, ook al vind ik hun laatste nog niet zo slecht).
Voor mij zijn de hoogtepunten eigenlijk vooral de eerste 4 songs. Windows paine en suffer zijn ook zeer genietbaar, snail en daydream vind ik iets minder.
Een extra vermelding voor drummer Jimmy Chamberlin, die het geluid van de pumpkins vorm geeft. Hier duidelijk te horen

Geweldige plaat die het beging van een van de beste drie luik albums in de rockhistorie zouden zijn.

Dit debuut van SP heb ik pas leren kennen nadat ik Siamese Dream, Mellon Collie en Adore al had aangeschaft. Uitstekend debuut van deze band; de meeste ingredienten van wat ze later beroemd zou maken zijn hier al aanwezig. Met name 'Rhinocerous', 'Siva', 'Bury Me', 'I Am One' en 'Crush' zijn favoriet bij mij. Mooie combinaties van rock/pop/metal/psychedelica. De stijl zou op de volgende twee albums verder worden geperfectioneerd. Hier vind ik nog niet alle nummers van topniveau, dus 4*