Nelly Furtado - Loose (2006)

De nummers All Good Things en Say It Right vind ik erg mooi, maar er stond ook erg veel op wat mij totaal niet aanspreekt. De nummers Afraid, Wait For You en Somebody To Love gaan ermee door. Het totaal kan ik helaas geen voldoende geven.

Een bijzonder saaie bedoening is het laatste album van Nelly Furtado geworden. Ze gaat opeens de hippe dame uithangen en dat valt me toch wat tegen. Geen enkel springt er echt uit en het is schering en inslag dat de liedjes op elkaar lijken.

Hoewel dit natuurlijk geen slecht album is, vond (en vind) ik dit een tegenvaller na haar twee andere fantastische albums. Ook heeft 'Loose' veel minder luisterbeurten hier gekregen, en dat komt omdat het album na verloop van tijd toch wat te eentonig wordt, terwijl ik vind dat haar eerste twee albums nog steeds fier overeind blijven staan ondanks de vele luisterbeurten. De folk-invloeden zijn op dit album tot mijn grote spijt verdwenen, en dat is mijns inziens toch wel een groot gemis. Nou klinkt het alsof ik dit album vreselijk vind, maar dat valt dan ook nog wel mee.
'Loose' steekt boven de gemiddelde pop/R&B-albums uit, en dat is te danken aan voornamelijk de singles. 'Maneater', 'Say it right', 'In God's hands' en 'Promiscuous' zijn prima geproduceerde popnummers. Favoriete nummer is de afsluiter en tevens single 'All good things come to an end'. Een terechte nummer 1 hit hier in Nederland. De andere singles 'Do it', 'Te busque' en 'No hay igual' zijn wel aardige liedjes, maar ze zijn niet exceptioneel goed of echt noemenswaardig. Dan blijven er nog vier nummers over en dat zijn 'Afraid', 'Glow', 'Showtime' en 'Wait for you' en die nummers werden als enige niet op single uitgebracht, wat heel begrijpelijk is overigens, want die vier vind ik namelijk matige nummers. Ze zijn haast Nelly Furtado onwaardig te noemen.
Ik heb altijd de indruk gehad dat dit niet een typisch Nelly Furtado album is, maar een typisch Timbaland album. Nelly verzorgt alleen de zang (en is mede-schrijfster van alle nummers), maar draagt verder niet veel bij. Dit album had ook door een zangeres gezongen kunnen worden die vocaal gezien minder sterk is. Door iemand als Britney Spears bijvoorbeeld. Daarmee ontbreekt de Nelly-stempel. Voor mij in ieder geval haar minste (van de drie Engelstalige albums). Ik hoop dat ze voor haar volgende Engelstalige album wat dichter bij zichzelf blijft, al betwijfel ik dat vanwege het ontzettend grote succes van dit album. Voor mij een album dat maar nipt iets boven het gemiddelde uitsteekt.

Loos blijft het beste album van Nelly voor mij !

De heerlijke nummers: Say it right, Promiscious, All good things, In god's hands, Maneater! Eigenlijk is er op dit album geen een lied, die me niet kan bekoren. En dat is best knap als een album alleen maar goede liedjes heeft.

Nouja dat is natuurlijk mijn mening, een van de beste albums die ik in bezit heb!

Say it Right en het slotnummer vind ik met voorsprong het sterkst. Rest van het album vind ik een beetje minder, hoewel het ook nergens heel slecht wordt, op "In God's Hands" na. Uiteraard veel op de radio gespeeld, maar dan wel vijftien jaar geleden. Ik herinner me de nummers ook wellicht nog van mijn kindertijd. Heel erg typische 00's vibe qua geluid. Ik denk dat dit inderdaad één van de betere pop / R&B albums was toen, maar vandaag toch wel het gevoel dat er meer geëxperimenteerd wordt en meer kwaliteitsalbums zijn dan toen.