King Crimson - In the Wake of Poseidon (1970)

Gisteren weer eens beluisterd, en ik kan eigenlijk helemaal geen mindere stukken ontdekken. 'In The Wake Of Poseidon' vind ik samen met 'Indiscipline' het beste KC nummer, maar de rest is van een zeer hoog niveau. Toch geen 5 sterren, omdat het de originaliteit van de eerste plaat een beetje mist. Desondanks één van de mooiste platen van het prachtige muziekjaar 1970.

Hierna volgden nog eens 4 meesterlijke platen: "Larks' Tongues In Aspic" (1973), "Red" (1974), "Starless And Bible Black" (1974) en "Discipline" (1981), allemaal 'musts' voor de echte muziekliefhebber.

Dat gezever over dat 't lijkt op In The Court Of The Crimson King af en toe ... ik heb nog lang niet alles van de band beluisterd (ik doe mijn best), maar als er 1 band gevarieerd is ... dan mag het best zo zijn dat de 1e en 2e albums stilistisch een beetje overeenkomen. Zo zijn er nog wel wat bands te noemen met hetzelfde "euvel".

Wat mij betreft is het toch echt een op zichzelf staande plaat, en probeer 'm dus te beluisteren zonder de voorganger in het achterhoofd. Als zodanig vind ik 'm geweldig.
Überprog, maar da's OK ... mellotron-a-go-go. Geen easy-listening, maar na een paar luisterbeurten totaal geweldig, met name het duistere Devil's Triangle.
Op die lijzige Peace stukjes na dan, die het album wat mij betreft de 5-sterrenstatus ontnemen. Maar ja, dat zijn bijelkaar maar 4 minuutjes, die al met al veel beter beluisterbaar zijn dan het gefreak op Moonchild, op de voorganger.
4.5****

Net voor het eerst in tijden weer geluisterd en hij beviel me een stuk beter dan dat ik me herinnerde. Met name Pictures of a City en The Devil's Triangle vond ik erg goed. Snap verder de vergelijking met het debuut wel: de nummers hebben een beetje dezelfde sfeer, opbouw, emotie. Maar vervelend vond ik dat geenszins.

De hoes is trouwens echt prachtig!

De hoes is inderdaad een van de mooiste hoezen die ik in tijden gezien heb. De muziek is helaas wat minder speciaal... die Peace-fragmenten zie ik toch een beetje als een mislukte geforceerde poging om het debuut niet teveel te kopieren. Maar er blijft nog wel genoeg over voor 3.5*.

Wat bizar dat 'catfood' in de Nederlandse top 40 heeft gestaan.
Dat zou toch niet meer kunnen. Prachtig nummer ook. Moet de rest nog beter beluisteren.

Fantastisch mooie plaat in mijn ogen met In the wake of Poseidon als hoogtepunt. Wat een prachtig tijdloos nummer. De CD legt helaas een waslaagje op de geluidskwaliteit, het klinkt allemaal wat dof, op LP klinkt het waarschijnlijk veel mooier maar in 1970 werd er naar mijn mening heel veel goede muziek gemaakt. Dit is daar één voorbeeld van. Catfood in de top 40.. het zou er wat mij betreft zo weer in kunnen en alles wat er nu in staat mag van mij zo de prullenbak in.

Andersom kan ik me ook niet voorstellen dat Britney Spears in 1970 de top 40 haalt.

Uiteraard bedoelde ik de gekte en bijzonderheid van de muziek die toen blijkbaar nog de hitparade haalde.

Wat mij betreft mag dit soort muziek ook zo weer terug.

Ahm.. ik zie net dat de Tros top 50 toch enkele nummers in zich heeft die het mijns inziens verdienen in een lijst te staan.. ik trek bovenstaande woorden in. Dank u.

Heerlijk dat dit album de gemoederen nog bezighoudt, en terecht: weergaloos. Vooral het titelnummer is uitermate geraffineerd en blijft indringend. Klasse.

Uit de tijd dat de hitparade nog niet volkomen gedicteerd werd door enge zakenmannetjes.

Mee eens! Ook bij 'In the Wake of Poseidon' heb ik heel sterk het gevoel van een 'Epitaph part 2'. Alsof de band voor In the Court of the Crimson King de keuze had uit 'I Talk to the Wind', 'Epitaph', 'The Court of the Crimson King' en 'In the Wake of Poseidon', en dat de laatsgenoemde uiteindelijk afgevallen is.

Net als op hun debuutalbum wordt er hier een wat onrustig openingsnummer ('Peace - a Beginning' even buiten beschouwing gelaten) opgevolgd door juist een uitermate rustgevend nummer (in dit geval dus 'Cadence and Cascade').

Tja.. Het zijn wel leuke nummers, maar 'Pictures of a City' is bij lange na geen '21st Century Schizoid Man'. Net zoals 'In the Wake of Poseidon' toch moet onderdoen voor 'Epitaph'. Kant 1 vind ik echt het kleine broertje van In the Court of the Crimson King. Het songmateriaal is echt niet slecht, maar als ik vergelijkbaar materiaal van hogere kwaliteit voorhanden heb is de keuze snel gemaakt.

Op kant 2 is dit minder het geval, al vind ik dit dan weer zorgen voor een nogal onsamenhangend album. 'Cat Food' vind ik bijvoorbeeld een sterk nummer, maar niet geschikt als opvolger van 'In the Wake of Poseidon'.

Desondanks zeker het beluisteren waard.

Dan heb je het prijsnummer Devil's Triangle nog niet genoemd...
Dat nummer en Cat's Food wijzen op deze plaat het meest naar hun toekomst.

beiden nummers hebben idd de jazzinvloeden die lizard(hun volgende album) zo bijzonder maakt.

prachtig mooi jazzy album van crimson , catfood de single die indertijd flopte bij radio veronia ( ten onrechte ) is geniaal , het titelnummer is wel zéér mooi !

een plaat die toch wat sterk ondergewaardeerd wordt !

en ook nog eens een dikke pluim voor de hoes , ja, wat was die mooi op lp formaat !!!!

Inderdaad, Beaster heeft gelijk. Deze wordt ondergewaardeerd gewoon omdat hij wat klinkt als In the Court of Crimson King. Ik vind deze gewoon een mooie aanvulling op 't debuut, 't is zowat in dezelfde stijl. Misschien vallen ze samen wel ergens te beschouwen als 'één' album? Alleen die peace-dingen vind ik hier wat overbodig, maar storen mij eigenlijk niet.

ja, gelukkig beslaan die peace dingen maar samen 2 minuten , daarvoor kan je een lp niet de dieperik in sturen , en ook gelijk , lijkt net een zusteralbum van in the court , prachtige plaat !

kan heel meegaan met Oryza !

Bij mij nog steeds in de tegenwoordige tijd...... klaphoes met het schilderij op de buitenkant en een vage blauw & groene ( foto van een vloeistofprojektie ? ) binnenkant met zilveren belettering...... zeer koninklijk, maar wel lastig te lezen .....

een mooie hoes zeker. dit is echt een overgangsalbum voor king crimson. we hebben aan de ene kant de meer symfonische werken zoals het titel nummer aan de andere kant zijn er al wat meer jazzinvloeden(cat food bijv) te spotten. aan de ene kant is dit een album dat erg veel lijkt op hun meesterlijke debuut aan de andere kant kijkt dit album ook weer verder.

Laatst mijn lievelingsplatenzaakje in de Jordaan binnengelopen met een vriendin van me. We vonden deze plaat; zij werd verliefd op de hoes. Ik op de muziek. Samen maar gekocht. Ik zette de plaat net weer even op en was benieuwd naar de reactie hier.

Misschien leuk voor de oude fans hier.. Deze muziek leeft nog steeds, ook bij jongeren.

Deze plaat kan zowel symfo- en folk- als jazzliefhebbers begeesteren. Plaat om bij weg te dromen.
Ik hou meer van de rockende en experimentele KC zoals Red of The power to believe maar deze is op zijn tijd ook goed.

de ultieme king crimson voor mij is toch de king crimson in 1973 en 1974. Expirimentele rock met geniale opbouw en op elk album ten minste een legendarisch goed nummer. maar eigenlijk is alles van KC(op een album na) erg goed.

Typisch een album waarvan ik nog weet waar en wanneer ik het gekocht heb...nl. in Nijmegen samen met de viool concert van Brahms door de toen destijds populaire Nigel Kennedy.
Kende King Crimson niet of nauwelijks, maar de hoes sprak mij wel aan en de wat vreemdsoortige muziek ook. Cat Food bleek de kleine hit te zijn van destijds. Maar het nummer Peace in al zijn minimaliteit is mij meer bijgebleven en Cadence and Cascade ook bijv.
Mooie plaat en leuke herinneringen.

Dat gemiddelde is toch echt te laag, man. En dan dat vergelijken met het debuut: Ik vind dat ze hier zeker jazzier klinken. Er zit zeker evolutie in de muziek.

Een erg goede opvolger van In the Court of the Crimson King, hier zit zeker progressie in. Pictures of A City is echt een heerlijke opener (Peace tel ik even niet mee) die zeker doet denken aan 21st Century Schizoid Man, maar daar doet hij zeker niet voor onder. De rest van de nummers zijn ook sterk, alleen vind ik Devil´s Triangle niet zo geweldig. Het begin is gaaf en duister, maar daarna krijg je alleen maar chaos wat nergens heen gaat, net als bij Moonchild. 4 sterren voor deze, ik ga nu Lizard beluisteren.

Ik vind het een nummer met een zinderende, lang uitgesponnen opbouw en een weergaloze finale waarin het lijkt alsof je in de hel bent beland. De muziek aan het einde klinkt alsof het door de duivel himself gecomponeerd is. Zelfs de meest duistere doommetal-band verzint niet zoiets macaber klinkend.

Het einde van het titelnummer van Lizard klinkt ook zo waanzinnig vet.

Machtig nummer, een reis naar de hel.
Met in de chaos op het einde nog een verwijzing naar the court of the crimson king, de rechtbank van de duivel.

Heel mooi album! In the Wake of Poseidon en vooral The Devil's Triangle zijn prachtig. De verwijzing naar In the Court of the Crimson King voegt ook veel toe aan de chaos en sfeer van The Devil's Triangle.

En die hoes........

Hij gaat binnenkort de wissellijst in .....