King Crimson - In the Wake of Poseidon (1970)

Helemaal mee akkoord. De intro is hier weliswaar als een apart nummer aangegeven, maar die was er ook op ItCotCK. Dan krijgen we een jazzy nummer met snelle drums, een start-stop stukje en een abrupt einde. Het volgende nummer de stille balad, het daaropvolgende nummer een bombastisch begin om dan toch in een ballad over te gaan... het klinkt erg bekend in de oren.

Gelukkig gaat de plaat daarna een wat andere richting uit. En natuurlijk is het niet erg als een plaat klinkt als het KC debuut, want dat is een erg goede.

Grappig, die twee kampen, en ik zit er een beetje tussenin: ik kan horen dat dit dezelfde band is als die van het debuut, maar de muziek heeft een stapje verder gezet en de chaos is mee opgerukt, resulterend in een plaat die niet altijd eenvoudig te beluisteren is maar wel steeds intrigeert. En zelfs wanneer de vergelijking met In the court zich aan mij opdringt kan ik alleen maar constateren hoe geweldig bijvoorbeeld dat intro van Pictures of a city klinkt en wat een heerlijk instrument de mellotron toch is. De drie Peace-stukjes vind ik persoonlijk best de moeite waard, maar ook los van hun eventuele kwaliteit vormen ze een mooi kader voor de zwaardere stukken. Het enige mindere nummer vind ik eigenlijk Cat food, dat voor mij meer uit "drive" bestaat dan uit melodie. (Overigens heeft het in mei 1970 dan wel onze nationale top-40 gehaald, maar vraag niet hoe: twee weken in de lijst met de 35ste plaats als hoogste notering. Als het om de top-2000 ging zou je tegenwoordig zeggen dat de fanclub in het geweer is gekomen.) Conclusie: een fenomenale opvolger van een nog nèt iets indrukwekkender debuut.
        Beluisterd via de 30th anniversary edition-CD uit 2004, in 1999 geremasterd door Fripp en Simon Heyworth, met de bovenstaande twee bonusnummers en een aangenaam en meer dan voortreffelijk geluid.