Styx - Pieces of Eight (1978)

Niet alleen bijzonder fraai vormgegeven hoes, maar de muziek is ook OK. De plaat opent sterk met Great White Hope. I'm OK is verrassend met kerkorgel. Sing for the Day is het prijsnummer. Klinkt eenvoudig, maar is het bepaald niet. Overige nummers eveneens van niveau. Goeie plaat. Als je Styx nog niet kent, moet je hier maar eens mee beginnen.

Het is net waar je van houdt. Tot hier was Styx altijd een beetje symfo en een beetje AOR en vanaf hier slaat het eigenlijk helemaal door naar de AOR-kant. Na dit album zou het ook allemaal minder worden (uitzondering: Paradise theatre). Sing for the day vind ik persoonlijk ook juist niet zo'n best nummer, evenmin als Lords of the ring. Verder wel een goede plaat, maar voorganger The grand illusion vind ik iets beter en ik denk dat die als introductiealbum ook beter werkt. 4*

Deze plaat kocht ik eind jaren 70 en ik draaide 'm toen helemaal grijs. Nu zojuist heb ik (eindelijk!!!) de cd te pakken gekregen en na ruim 26 jaar draai ik 'm weer. Blijft dus gewoon een geweldig goeie plaat.
Bekendste nummer is natuurlijk Sing for the day. En inderdaad een zeer fraaie hoes.

Blue Collar Man is ook nog een redelijke hit geweest trouwens, bepaald geen slecht nummer.

Voor mij HET Styx album, met alleen sterke nummers erop. Het enige vreemde nummer is het instrumentale, door Tommy Shaw geschreven "Aku-Aku", dat het album afsluit.

Vroeger vond ik hem mooi nu staat hij te koop op marktplaats
Het kan verkeren zij bredero

Deze plaat heb ik op vinyl ( helaas niet op CD ) en in het verleden bijzonder vaak gedraaid, ik was eind jaren 70 ook een groot fan van ze.
Nummers als Blue Collar Man, Renegade & Queen of Spades vind ik samen met Sing For The Day de uitschieters.
Samen met The Grand illusion wat mij betreft hun beste platen.

U kent mijn motto: is het slecht, dan zal ik niet nalaten het te schrijven, is het goed dan zal ik het je ook zeker laten weten.

En daarom, omdat ik ben aangekomen bij Pieces of eight van Styx, weer eens het hulde teken want: beste cd van de groep ooit.



Styx heeft in Dennis De Young, Tommy Shaw en James Young een buitengewoon begenadigd schrijverstrio, dat zich heeft bekwaamd in uitmuntende, aantrekkelijke symfo-rock. De teksten zijn een beetje een minpuntje zeg ik nu, spreken met name de ( jongere) mannen aan, en mij dus ook in die tijd.

Het onmiskenbare, bekende en alom aanwezige orgelwerk van Dennis DeYoung heeft 10 jaar lang de band gedomineerd. Het stond ten tijde van Pieces of eight op het hoogtepunt van zijn kunnen, zoals in I'm OK valt af te luisteren.

Ook de leadguitar van James Young (hij maakt nog steeds deel uit van de band, in tegenstelling tot DeYoung) is weer volop aanwezig. Hij mag altijd één a twee nummers zingen op een Styx cd en doet dat nu aan het begin, op The Great white hope (ja die teksten, ik kan er echt niets aan doen).

Maar voor de rest dus een prima cd. Als je dan toch eens iets wilt proberen van Styx: doe deze cd en geen compilatie. In Amerika hebben ze miljoenen cd's verkocht. Vind je de cd niet meer in de Nederlandse platenzaken dan lukt het zeker via E-bay.

Uit de hoogtijdagen van Styx en nog in de klassieke bezetting.
Sterke punten de uitmuntende zangpartijen, het vernufte musiceren en de afwisseling in de nummers.
Styx is hier voornamelijk een naar Symfo neigende rockband , en dat wordt hier groots tentoongesteld , zonder dat de band zich verliest in al te ingewikkelde structuren.
Meest afwijkende track is het lichte Sing For The Day. Een typische Tommy Shaw compositie. De nummers van James Young zijn logger van aard (Great White Hope, Lords Of The Ring) erg pompeus , maar het rockt als een tierelier.
Dennis deYoung met zijn enorme stembereik is prominent aanwezig met nummers als I'm Ok. die een typisch meezinggehalte heeft , het stevige Queen Of Spades en het fraaie afsluitende titelnummer.
Toch is Shaw zeker zijn gelijke met sterke rocksongs als Renegade en Blue Collar. Sterk gitaarwerk en gekwiekste melodielijn.
Jammer dat ook Styx in de jaren 80 gezichtlozer wordt.
De muziek wordt dan alsmaar gladder en geproduceerder.

Ik heb helaas niets van Styx, maar "Sing for the Day" vind ik wel een prachtig nummer (net als "Babe").
Steeds hetzelfde verhaal : alle bands van de jaren '70 worden in de jaren '80 gladder en gezichtlozer.

Daarmee zit je in een merkwaardige spagaat, LucM. Babe is juist het prototype van gladder en gezichtslozer bij Styx, waar de fans van t/m Pieces of eight nu juist niets van willen hebben.

Ik niet tenministe. Maar het heeft de verkoopcijfers voor Styx geen slecht gedaan.

"Babe" (uit 1980) waardeer ik vanwege de prachtige vocalen maar inderdaad klonk Styx hier al vrij glad. Dit nummer vormde de doorbraak bij het grote publiek, wellicht heeft Styx nadien op veiligheid gespeeld en dit nummer proberen te herhalen.

Probeer het echt eens LucM, Pieces of eight. Ik heb hier al iemand die hem gratis wegdoet, tenminste als het de cd is.

Die postman lijk mij een duidelijk gevalletje van iemand die op zijn bijna 50e niets meer met deze muziek te maken wil hebben.

Styx speelde al voor 'Babe' op veiligheid. De liefhebbers noemen Pieces of EIght een meesterwerk van progrock. Niet dus. Het niveau van de drummer en bassist doet me vermoeden dat Ginger Baker en Jack Bruce (inderdaad, meer dan tien jaar eerder) onbekend zijn bij de heren van Styx. De samenzang is aardig en keurig overgenomen van Uriah Heep, maar sterk vereenvoudigd. Het doet me af en toe denken aan Bon Jovi (You give love a bad name). Styx is dus blijkbaar ook onbekend met de vruchten van de Beach Boys. Dan zijn er nog de wollige tapijten gelegd door de synthesizer. Hadden Rick Wakeman en Keith Emerson een jaar of vijf eerder al niet laten horen hoe dat moet? Kortom, de muziek van Styx is zwaar retro en in vele opzichten ronduit een achteruitgang.
Toch heeft deze plaat één sterk punt. De melodieën liggen stuk voor stuk erg goed in het gehoor en hebben de neiging de hele dag in het gehoor te blijven hangen. Het is de begeleiding van die melodieën die niet deugt en tijdens de opnames al achterhaald was.
Voorbeeld: de gitaarsolo van Queen of Spades. Daar horen we een fraaie riff en een leuke solo. Denk je eens even in wat Deep Purple Mark II of Rainbow daarvan gemaakt zou hebben! Aan het eind van dit liedje verricht de gitarist nog wat jatwerk, zie Hard Lovin' Man.waar Blackmore laat horen hoe je een gitaar van de ene naar de andere luidspreker heen en weer moet laten gaan. Ook elders (Renegade) is de stijl van Blackmore terug te horen, zonder dat niveau te halen of zelfs maar te benaderen.
Het is niet dat de heren niet kunnen spelen. Het titelnummer laat horen dat de speltechniek dik in orde is. Het is mijn indruk dat deze band er naar streeft alle mogelijke scherpe kantjes in hun muziek weg te vijlen. En daarmee ben ik terug aan het begin: veiligheid staat voorop. Styx maakt risicomijdende muziek.
Musician zal wel weer menen dat Styx Styx is en dat ik niet mag vergelijken. Wat mij betreft is dit niet de moeite van het downloaden waard. Bijna alles is al eens eerder gedaan - en beter.

Beste M. Nieuweboer,

Je schept er behagen in, groepen af te rekenen met andere groepen of groepen af te rekenen op de muziek die ze spelen, afgezet tegen de indeling waartoe jij ze rekent.

Je hele stuk is eigenlijk één groot zwamverhaal, beweringen waarvan je zegt: wat moet ik er mee.

"Styx speelde op veiligheid" - Wat bedoel je?

"Liefhebbers noemen het progrock" - Wie? Ik neem het nooit in mijn mond

"Het niveau van de drummer en de bassist doet vermoeden dat Ginger Baker en Jack Bruce onbekend zijn bij de heren van Styx" - Toevallig is dat niet het geval, maar mogen de broertjes Panozzo zichzelf soms niet spelen?

"Samenzang is overgenomen van Uriah heep" - Als tijdgenoten had Styx nauwelijks tijd iets van hen over te nemen

"Het doet me denken aan Bon Jovi" - Nou, daar zat Styx al ruimschoots voor.

"Rick Wakeman, Keith Emerson hadden al vijf jaar eerder laten horen..." - De tijd klopt niet met de opkomst van Styx maar waarom mag Dennis DeYoung niet op zijn orgeltje?

"Onbekend met de vruchten van de Beach boys" - Helaas, als goede Amerikaanse band zijn ze volledig op de hoogte van de Beach boys. Is dat trouwens één of andere vereiste?

Waarom moet de gitaarsolo van James Young in Queen of Spades worden vergeleken met Deep purple, Rainbouw of Ritchie Blackmore?

Weet je trouwens wat Blackmore nu speelt in vergelijking met de vrijwel onveranderde James Young? Hahahaha.

"Styx maakt risicoloze muziek" - Ik zal nooit weten wat er mee wordt bedoeld, meestal wordt het gebezigd door mensen die enigszins afgunstig staan ten opzichte van succesvolle (rock)bands.

Ga je zaterdagen anders besteden, Nieuwenboer en haal die muizenissen en andere vastgeroeste stofnesten, ideëen over hoe muziek er uit moet zien, uit je hoofd. Beperk je tot besprekingen, goed of niet.

En laat de bands vooral spelen wat ze willen spelen

Mee eens.

Waarom wil je dat weten, als het stuk toch alleen maar één zwamverhaal is?


Dank je voor de info, maar ik hoor het er niet aan af. Nou en of mogen ze zichzelf spelen en ik mag constateren dat ze saaie partijen spelen (vier drumslagen per maat, 4 of 8 basnoten per maat op dezelfde toonhoogte en ik mag dat ook saai en achterhaald vinden.


Eens kijken, UH debuteerde in 1970 en brak door in 1972. Styx debuteerde in 1972 en brak door in 1978. Daar zit een paar jaartjes tussen.


Heel goed van jou. Ik doelde dan ook niet op chronologie, maar op het niveau.


Niemand had in 1973 nog van Styx gehoord. Natuurlijk mag DeYoung en ik mag weer constateren ... zie drum en bas.


Als ze zo goed op de hoogte zijn mogen ze wel eens wat beter hun best doen met het construeren van hun vocale harmoniën.


Omdat het dezelfde stijl is en dat had ik al geschreven.


Ja. Ten eerste zegt dat niets over het spel van Blackmore in de jaren 70 en ten tweede betekent dat dat Young de laatste 30 jaar niets bijgeleerd heeft.


Gespeend van elk nieuw idee, het herhalen van al bestaande ideeën die in het verleden succesvol bleken zonder iets eigens of iets nieuws toe te voegen. Blijkbaar ben ik een uitzondering, want ik bewonder het succes van Blackmore, Page/Plant, Emerson en zelfs van Abba en Status Quo.


Ga voor jezelf bepalen hoe je zaterdagen besteedt, Nep-musicus, want jouw advies heb ik niet nodig. Ga zwelgen in je favoriete muziek, ik houd je niet tegen en verplicht je evenmin om mijn besprekingen en meningen lezen. Ik laat de bands vooral spelen wat ze willen, want blijkbaar itt jou heb ik niet de illusie dat ik daar ook maar enige invloed op heb.
Deze site is bedoeld om meningen te ventileren en dat is precies wat ik doe. Als jij dat niet leuk vindt is dat jouw probleem.

Mijneer Nieuwenboer je mag natuurlijk best je mening geven en vergelijkingen maken. Ik vind alleen dat je Uriah Heep wel heel erg vaak aanhaalt als vergelijkingsmateriaal.
Sinds The Beatles en The Stones en misschien ook wel The Beach Boys bestaan , heeft daarna iedere band daar wel een graantje van meegepikt , met name de fab four. So What !!
Naar mijn idee is Styx zeker niet de origineelste band die er heeft bestaan , maar maakt in hun genre hele knappe muziek.
3 prima vocalisten cq musici.
Het is typisch Amerikaanse rock , dus wat grootser en gladder.
Maar Styx heeft een aantal knappe albums gemaakt en daar hoort Pieces Of Eight zeker bij.

Ik heb nog enkele nummers van Styx beluisterd. Het klinkt inderdaad vrij glad en erg Amerikaans (AOR) en daarom zal deze band nooit tot mijn favorieten behoren, maar spelen kunnen ze beslist goed.

Je laat even na te zeggen wát je hebt beluisterd van Styx.
Ik heb ook nog eens een keer naar Pieces of eight geluisterd en juist dit album is verre van veilig en glad.

De band is prima in staat heel veel prachtige herrie te maken.

Het is wel Amerikaans, maar dat hoeft geen automatische belemmering te zijn, daar komt ook veel prachtig werk vandaan.

Waar in Nederland de volksmuziek van Hazes e.a. heeft geleid tot een deel van de Nederlandse cultuur, maakt in Amerika de rockmuziek (in allerlei varianten) een belangrijk deel uit van de Amerikaanse cultuur.

Dat verklaart soms dat er 'gladder' (= softer, milder, pro-Amerikaans)wordt gespeeld dan de fans zouden willen.
Vanaf Cornerstone kun je bij Styx (Babe e.d.) dit ook wel eens terugvinden in hun albums.

Maar aan de andere kant hebben ze ook Kilroy was here uitgebracht, juist als aanklacht tegen de Amerikaanse Moral Majority, waarin ze te keer gaan tegen een mogelijk verbod op teksten en onderwerpen in de rockmuziek.

Maar nogmaals, Pieces of eight is een prima cd en ik ben blij dat Styx een geheel eigen geluid heeft ontwikkeld en niet zit na te apen.

De nummers "Renegade", "Blue Collar Man " en "Come Sail Away" heb ik in de live-versies beluisterd. Zeker muzikaal een erg begaafde band met meer dan behoorlijke composities, maar erg origineel kan ik het ook niet noemen. Maar "Pieces of Eight" moet ik wel eens aanschaffen mede vanwege het prachtige "Sing for the Day".

Terwijl "Sing for the Day" niet eens het sterkste nummer is. Pieces of Eight is een weergaloos goed rock album en m.i. het enige interessante Styx album. De hoes heeft mij trouwens altijd gefascineerd.

Dat is ook wel weer erg kort door de bocht. Het niveau van Pieces of eight is hoog, maar er zijn vergelijkbare Styx cd's, zoals The grand illusion. Als je Po8 leuk vindt, dan The Grand illusion ook.

Idd een fascinerende hoes!

Tip : luister ook eens naar Crystal Ball uit 1976 , is ook een mooi album.

Met die twee platen heb je eigenlijk meteen de beste albums van Styx genoemd. Na Pieces of eight werd het allemaal wat gladder en commerciëler, hoewel ik met name Paradise Theater ook nog wel kan waarderen.

Ik ben een groot fan van deze band, maar ik geef toe dat Styx niet de origineelste band aller tijden is. Hier en daar hoor je inderdaad duidelijk invloeden van bijvoorbeeld Yes en Uriah Heep terug, zeker in hun vroegere werk. Maar ze hebben daar toch wel iets eigens aan toegevoegd, vind ik. De combinatie van progrock met Amerikaanse (hard) rock en de meerstemmige vocalen geven hun muziek toch een eigen gezicht.

Luister bijvoorbeeld naar de orgelsolo op "I'm Okay". Alsof Rick Wakeman, toetsenist van Yes, meespeelt. Het mag de pret niet drukken. Styx ken ik verder nauwelijks maar dit album "Pieces of Eight (1978)" vind ik geweldig. Werd veel gedraaid in het jaar dat ik eindexamen MEAO deed. Goede herinneringen dus aan dit album. Na 30 jaar mag ik "Pieces of Eight (1978)" nog steeds graag draaien. 4,5****

Dan moet je The Grand Illusion toch echt eens gaan beluisteren. En misschien The Crystal Ball ook wel.

Daar heb je er ook maar één van.

Vind dit album tot de betere van Styx horen (leerde ze kennen toen Blue Collar Man een hit was), maar The Grand Illusion is duidelijk beter imo. 3,5*

Sing For The Day, Blue Collar Man en Renegade waren destijds veelvuldig op de radio incl. betonuur te horen en betekende de commerciele doorbraak van Styx. Dit was tevens mijn eerste kennismaking met deze band en aangezien ik al enige jaren Heep addict was vond ook ik dit in de eerste instantie daar een behoorlijke kloon van. Vooral door de treffende gelijkenis van de close harmony vocalen, muziekstijl en de stem van de leadzanger. Het lag er gewoon te dik bovenop.

Toch zat het verschil in het basisgeluid, pakkend gitaarwerk, (James Young vind ik net een tandje beter dan Mick Box), minder prominent malende keyboards en een wat gladder AOR jasje, alhoewel PO8 daar nog weinig last van heeft vergeleken met de latere albums. Zondermeer kan ik Styx moeiteloos plaatsen bij de betere symfo-AOR bands van die tijd en draai de albums t/m Paradise Theatre nog altijd met veel plezier.

Tjonge jonge, wat wordt er toch zwaar gediscussieerd over een band die meeging in de muziekstroming eind jaren 70.
Alle vergelijkingen met Uriah Heep, hoor ik dan ook wel, maar zo kan je elke band met weer andere vergelijken.
Styx heeft m.i. altijd gepoogd om te klinken hoe STYX zou moeten klinken (en zeker in de 70's).
Pracht exemplaren als: Equinox, Crystal ball en de Grand Illusion zijn stuk voor stuk elpees/cd's die een eigen Styx-identiteit hebben en gemakkelijk 4,5 tot 5 sterren kunnen behalen.

Het verdient dan ook geen enkele schoonheidsprijs om appels met peren te vergelijken en vervolgens een verzwaard waarde-oordeel hierover uit te roepen.

Zo, en dan nu de muziek van Styx.

Ik ben opgegroeid met deze muziek, dus mijn oordeel over de hoes en muziek is alleen maar omgeven met roze wolken en magie.

Pieces of eight gaat over geld en de Amerikaanse economische recessie (ja...ook toen al). Blue collar man handeld over de werklozen die wachtend in de rij staan voor een baan.
De rest is en blijft geschiedenis, waarbij voor het eerst een Nederlandse hitnotering in de top40 wordt ingevuld (Sing for the day). Bleu collar man was - toen - nog niet rijp voor onze hitparade (tipparade).
Renegade en Queen of spades (let op de zeer diepe bass) zijn voor mij de topnummers.

Ik ga voor 4,5 ster, en dat verdient STYX meer dan 100%