Styx - Pieces of Eight (1978)

Hoes doet me altijd denken aan Eve van Alan Parsons Project

Ja, inderdaad. Styx was er wel eerder mee dan Alan Parsons maar het heeft heel wat overeenkomsten.

Eindelijk op CD gevonden, ik draai niet zo vaak vinyl meer waardoor ik Pieces Of Eight eigenlijk nog maar zelden opzette.
Ik ben nu nog op jacht naar de CD The Grand Illusion, ook een fraai album van ze, welke ik enkel op LP heb.

Daar is toch niet moeilijk aan te komen? Die zijn overal vrij goedkoop leverbaar. Online tenminste - in de gemiddelde Nederlandse platenzaak zul je ze niet tegenkomen. Het is Amerikaanse import, de CD's van Styx zijn in Nederland zelfs nooit officieel uitgebracht.

Wat mij altijd verbaasd heeft, is dat er nooit remasters van de Styx-albums op CD zijn verschenen. Vrijwel elke band of artiest die een beetje behoorlijk succes heeft gehad, heeft een deel van zijn catalogus geremasterd zien worden, maar van Styx zijn nog steeds alleen de oude jaren tachtig-CD's verkrijgbaar. Terwijl dit met name in de VS toch een behoorlijk grote band is geweest.

Niet dat elke remaster een verbetering is, verre van dat zelfs. Maar de CD-versie van Pieces of eight kan wel een opknapbeurt gebruiken. Hij klinkt echt een beetje alsof er een grauwsluier over de opname heen hangt. Gek genoeg klinkt de originele CD-versie van The grand illusion wél uitstekend. Er zit echt een groot verschil tussen de geluidskwaliteit van die twee albums.

Ik koop nooit CD"s online Gaucho waardoor ik voor mezelf wat barrieres opgeworpen heb, ik vind het erg leuk om bijvoorbeeld door Amsterdam te struinen en bijvoorbeeld bij Fame of Concerto tegen albums aan te lopen die je zelden tegenkomt.

Volgens mij is het juist Fame die tegen een bedrag van rond de twintig euro digitaal geremasterde cd's van Styx heeft staan, in ieder geval van The Grand illusion...

Dat zal dan die Audio Fidelity versie zijn, die vorig jaar in Amerika is uitgebracht. The Grand Illusion is het enige album van Styx dat die 'behandeling' heeft gekregen. Ik had er aanvankelijk wel interesse voor, maar als ik de recensies mag geloven, zit er weinig verschil in geluidskwaliteit tussen deze versie en de oorspronkelijke CD-release. Hadden ze in plaats van The Grand Illusion nu maar gekozen voor Pieces of Eight. Want zoals gezegd, dáár valt naar mijn smaak nu juist wel wat aan te verbeteren...

Styx leent zich daarom wel voor een mooie box met sacd opnames, 5.1 surround dvd's en bijzondere tracks.

De eerste (en nagenoeg ook niet te krijgen) vier cd's van Styx zijn redelijk recent prachtig gerestaureerd en op één dubbel cd uitgebracht. Een echte aanrader. Maar dan praten we over alle Wooden Nickel recordings. A&M zou zich over het vervolg moeten gaan buigen.

Overigens ligt het nog steeds in mijn plannen om de Styx Biografie van ex bassist en mede oprichter van Styx John Panozzo te kopen met als donkere titel The Grand Illusion....... Als ik het goed begrijp lusten de honden daar geen brood van. Over de onderlinge relaties tijdens de hoogtijdagen van Styx....
Hij heeft al die tijd geheim gehouden dat hij homo was, toen dat bekend werd is hij de band uitgezet. Verder gaat het ook over de breuk met Dennis DeYoung dus dat lijkt mij geweldig leesvoer worden....

Alleen is het boekje uitsluitend in het engels en vanuit de VS te verkrijgen. Maar het staat op mijn verlanglijstje.

Die is in '96 toch overleden aan levercirrose? Dat maakt het dan extra tragisch als dat boek werkelijk de waarheid vertelt.......

Bassist is toch Chuck. Volgens mij heette de drummer John.

Klopt.

Dus Chuck heeft het boek geschreven? Die leeft volgens mij nog.

Dat moet dan haast wel zou je zeggen. Op zijn website zijn iig wel expliciet homovriendelijke teksten te vinden.

Excuus! Het was dan ook een tweeling, een vergissing is snel gemaakt

Hoe dan ook, het boek zal ik wel kopen. Alles wordt weliswaar van één kant belicht, maar om de één of andere reden vind ik Chuck een betrouwbare partij, zeker in vergelijk met de andere drie heren die er nog rondlopen/liepen, Deyoung, Shaw en Young.

Heerlijk om dit album na lange tijd weer eens te beluisteren, een van de betere sympho platen in mijn collectie.
Vooral Blue Collar Man,Queen Of Spades & Renegade springen er wat mij betreft bovenuit.
Ik heb begrepen dat de heren Shaw & Young enerzijds en Dennis De Young anderzijds al jaren rollenbollend over elkaar heen vallen, jammer ik vond de vocale drie-eenheid wel een sterk punt van Styx.

Ik draai 'm niet overdreven veel , maar het blijft een sterk werkje . Enerzijds de pittige rock met wat symfo er in verwerkt en anderzijds de lichtere uitstapjes (Sing For The Day)

Uitstekende 70's plaat .

Tja, die hoes..... Ik kocht "Pieces of Eight (1978)" als lp in 1978 n.a.v. de hitsingle "Sing for the day". Ik was 19 jaar. De afgebeelde dame op de lp hoes intigreerde mij... ik was op dat moment natuurlijk veel te jong om bij deze dame enige kans van slagen te maken. Nu ben ik 52 jaar en met de vrouw in kwestie zou ik nog steeds wel een beschuitje willen eten . Maar ja, mevrouw is waarschijnlijk oud en bejaard of in erger geval reeds overleden. Wat ik eigenlijk wil zeggen: ik vind de hoes van "Pieces of Eight (1978)" werkelijk prachtig!

Mevrouw was toen al aardig bejaard volgens mij. De kans dat ze reeds overleden is zou idd niet ondenkbaar zijn.

Geeft niet hoor...Dennis deYoung vond deze Hipgnosis-hoes (en de hoesdames) ook steeds mooier worden naarmate hij ouder werd. Dat zegt-ie tenminste in dit interview. Even doorscrollen tot halverwege de pagina, dan lees je onder meer dit:

Here's the deal: when the people who designed this album cover, Hipgnosis, they're English - I think that explains most of it - when they showed me this album cover, I gotta tell you, I hated it. "Why do you have these old women on our album cover?" was the first thought that came to my mind. But here's the deal (and of course, now that I've gotten older, these women are starting to look pretty good to me).

Interessante site trouwens, met tal van weetjes over het album - en veel andere albums trouwens.

Gaucho, mijn oprechte dank voor bovenstaand bericht!! Mijn gevoelens worden wel heel goed verwoord in het citaat .

Ik schafte aan dit album nadat ik Renegade in een computerspel tegenkwam (geen Guitar hero). Queen of Spades kende ik al en Sing For The Moment ken ik me als kleuter van de radio nog wel herinneren. Mn eerste Styx album en het valt me zeker niet tegen. Renegade en Queen Of Spades vind ik de beste nummers.

Dan moet je deze toch ook echt eens proberen: Styx - The Grand Illusion (1977)

Dat is natuurlijk ook een prima cd.

Eigenlijk is alles van Styx uit de jaren '70 van harte aan te bevelen. Luister bijvoorbeeld ook eens naar Equinox....

Of Crystal Ball...

Na het geweldige The Grand Illusion is dit een klein stapje terug maar desondanks een dijk van een album. Great White Hope is een lekker rocknummer en opent krachtig. wat zo mooi is bij Styx dat ze drie band leden hebben die een nummer kunnen zingen. Gitarist James Young is voor de rocknummers en Dennis de Young en Tommy Shaw nemen de andere nummers op zich. De koortjes klinken trouwens fantastisch en is een handelsmerk voor Styx. I,m O.K. is zo catchy als wat en er wordt zelfs een kerkorgel en koor tegen aan gegooit! Sing for the Day is me wat te commercieel maar hierna volgen louter topnummers met Blue Collar Man en Renegade als uitschieters. Leuk is dat de band zowel The Grand Illusion en deze nu integraal live speelt en wat te zien is op de geweldige dvd.

Uitstekend album van Styx, die ten tijde van dit album toch wel een beetje populair waren in Nederland.
Sing For The Day werd een redelijke hit in najaar 1978, maar het wat ontoegankelijkere Blue Collar Man bleef in de tipparade steken.
Ik kan het ook nu nog goed hebben, deze symfonische hardrock, zoals we dat vroeger noemden.
Zit eigenlijk geen sleet op dus.

3 fantastische zangers, dikwijls samen in heerlijke koortjes en gierend keyboardwerk, waren inderdaad het handelsmerk van Styx.
De stevige nummers Great White Hope, I'm OK (lekkere meezinger), Queen Of Spades (dat zo lekker rustig begint) en vooral het jagende Blue Collar Man (dat ik lekker ook nog op 7" heb) zijn zonder meer uitstekend.
De mooi opgebouwde nummers Lords Of The Ring en Pieces Of Eight verdienen dan nog een aparte vermelding.
En ook Sing For The Day galm ik nog steeds mee, ook al heeft het dan wat van een kinderliedje.

Binnenkort de rest ook maar weer eens naar onder.
Op vinyl en nog steeds lekker klinkend.

Makkelijk om hier wat op neer te kijken: smakeloze, gedateerde, amerikaanse symphonische rock uit een tijd dat punk & new wave het voor het zeggen hadden.
Maar dan ga je veel te kort door de bocht.
Hier staan songs op.
Hier wordt heel krachtig gemusiceerd.
Hier zit sfeer en variatie in.

Het ging er anno '78 in bij mij in,en ik merk dat ik er nog van kan genieten nu. (Ook al is het niet echt mijn muziek)

Blijft idd een topalbum van Styx. Ik was er weg van in de 70's and 80's. Ik heb het echter erg lang in de kast laten staan. Op de een of andere manier werd het me wat te zoetsappig. Dat heb/had ik met meer AOR bands uit die periode. Toch draai ik de laatste jaren weer regelmatig werk van Styx. Aanleiding was de DVD van enkele jaren geleden met daarop integraal 2 albums. Herontdekking zeg maar. Sing for THE Day skip (moet wel opstaan, enkel op vinyl) ik nog wel steeds

Ten opzichte van Equinox , Crystal Ball en Grand Illusion heeft dit album bij mij altijd een streepje voor gehad. Vandaar ook een halfje meer. Hierna ging de groep de verkeerde kant op, Oh wat moet hardliner James Young zich ongelukkig hebben gevoeld bij het album Cornerstone..
(vandaar dat hij met Jan Hammer maar City Slicker opnam)