Roger Waters - The Pros and Cons of Hitchhiking (1984)

ik kan inderdaad makkelijk een ei hardk oken tussen twee maten van zijn akoestische versie van layla.

Ik zit inmiddels aan de 4 keer, en het begint al een stukje warmer hier te worden, wel even heel iets anders dan Amused to Death

nee hoor, ik vind clapton ook niet echt bijzonder

schijnt wel dat clapton gebeld werd door towsnend,en towsend zei:

er bestaat een donkere kerel met een gitaar, die ons allemaal werkeloos gaat maken

bleek hendrix

en was het niet zo dat clapton zijn gitaar daarna weetikhoelang niet meer aanraakte?

(dat laatste lijkt me verzonnen)

je kan van hendrix vinden wat je wilt, maar er is geen hond die zijn stijl weet na te doen, dat maakt hem wellicht zo bijzonder (geld overigens ook voor ene zappa, ook bijzonder:)

Hendrix is dan ook een buitengewoon gitarist..niets dan lof over hem

En als dat verhaal klopt dan lach ik me rot

Ik heb echt een enorm zwak voor deze man... een zwak dat ik eigenljik eerst alleen baseerde op zijn leeuwendeel in het eind-jaren-70 deel van Pink Floyd en op zijn solo meesterwerk Amused to Death.. maar sinds kort ook voor the Pros and Cons...

Ik heb er 2 maanden en 2 dagen over gedaan, voor ik hier een beetje behoorlijk (of dat klopt laat ik aan julile over) verhaal bij dit album kon schrijven.. omdat ik er aanvankelijk niet uit leek te komen, niet uit leek te komen wat nu exact de boodschap was...

Voornaamste reden hiervoor vond ik het afwisselende pessimisme en aan de andere kant het tentoonstellen van de mannelijke verlangens... Waters lijkt beide te gebruiken om zijn boodschap te willen verspreiden..

Voor mijn gevoel gaat the Pros and Cons of Hitchhiking over een man, een eigenlijk doodnormale man die in feite een normaal leven leidt, en een man die nogal achter de vrouwen aanzit..

In het eerste gedeelte van het album gaat het voornamelijk over het ontstaan van zo'n relatie, hoewel hier het pessimisme ook al uitspring in nummers als Running Shoes.. een voorbeeld daarvan is "And when she turned sweeter
The reason (between you and me) was
She'd just seen my green Lamborghini"

Dit is natuurlijk een vrij directe vorm van een implicatie die eigenlijk echte vrouwelijke liefde uitsluit... een beschuldiging in feite...

Het album gaat verder met de constante lust naar liefde, en het bedrog wat er mee gepaard gaat. Het album gaat tevens over het huwelijk, aangezien de kinderen ook een grote rol spelen. De kinderen spelen vaak ee cruciale rol in de liefde voor elkaar, en volgens mij (maar dat weet ik niet zeker) worden ze hier afgeschilderd als een stel zeikkinderen die de liefde tussen de man en de vrouw binnen het huwelijk alleen maar verder afstoot...

De scheiding laat vervolgens niet lang wachten, de vrouw gaat uiteraard vreemd.. "I said "Fuck it then
Take the kids back town
Maybe I'll see you around"

Dan komt nog het laatste gedeelte van het album, het enige gedeelte waar ik veel niet van snap, uit het laatste nummer kan ik opmaken dat het allemaal maar een slechte droom is, terwijl de nummers daarvoor een vrij omslachtige boodschap hebben... ik vind bijvoorbeeld every stranger's eyes een bijzondere mooie tekst hebbben, alleen ik weet niet waar hij naartoe terug slaat


Dit is een schets die ik maak van wat dit album in mijn ogen impliceert, correct me if I'm wrong. Nu mijn eigen mening nog:

Zoals ik al eerder zei, ik ben echt een zwak gaan krijgen voor deze man, dit album is in mijn ogen minstens net zo oprecht als zijn succesvolle opvolger uit 1992. Dit keer een iets persoonlijker tintje, maar daardoor zeker niet minder succesvol.

Ik vind het werkelijk geweldig hoe Waters albums in elkaar weet te timmeren. De kracht schuilt hem vooral in zijn meesterlijke teksten waarin hij op zijn tijd vergelijkingen en metaforen gebruikt en aan de andere kant met snoeiharde bijna kwetsende teksten kan komen. Ik heb het zelf wel eens geprobeerd en teksten schrijven is echt een vak op zich...

Net zoals bij andere albums van Waters is dit een doorlopen geheel. Het is eigenlijk een verhaal dat je verteld wordt, met nog meer een chronologische volgorde dan welk album dan ook. Die albums sloten weliswaar op elkaar aan, dit is gewoon een verhaal, van het liften tot het slapengaan toe.

De verschillen die ik zie met Amused to Death (een van mijn favorieten) zijn dan toch vooral het muzikale aspect en het concept. Weliswaar spreekt dit concept me ook net zo aan als Amused to Death (waar ik inmiddels echt helemaal in de ban van ben), toch zit er hier iets anders aan.. een niet alleen meer persoonlijk tintje, maar ook nog een bijna cynisch iets. Ik vind het namelijk erg raar dat dit 'verhaal' eigenlijk lijkt af te lopen met een 'happy end'.

Dan het muzikale aspect nog: ik moet zeggen, Clapton proficiat! hij heeft het voor elkaar gekregen om toch mij om te krijgen en ook mij zijn gitaarkunsten te laten inzien. Weliswaar is het hier wat minder spectactulair omdat dit album daar geen ruimte voor gelaat, als hij dit zelf heeft bedacht vind ik het geweldig.

Dit album is voor mij een album geweest waar ik even de knop voor moest omzetten, en het even door moest hebben (al ben ik daar nog steeds niet helemaal zeker van). Ik ben in ieder geval flink op de hoogte van het concept en moet zeggen dat ik Waters mening grotendeels weer deel, al heb ik gewoon supergrote bewondering voor hoe hij hem weer heeft weten te verwoorden. Magisch bijna...

een 4,5* met de mogelijkheid om uit te groeien tot één van mijn favoriete platen.. Heerlijk om na zoveel tijd te kunnen oordelen

P.S. waarom zou ik de moeite nemen om een paar favoriete nummers uit te zoeken? ze zijn allemaal geweldig, voor zover je van nummers kan spreken in dit geheel

Je bent bijna net zo lang van stof als Waters zelf

Maar ik merk dat je toch een verhaal in deze plaat hebt gevonden...

oeps... ja sorry daar let ik nooit op, de lengte, ik zal eens kijken of er stukken zijn die ik eruit kan halen..

Had Waters dat in 1979 ook maar gedaan...

Even offtopic: de mensen die Eric Claptons gitaarwerk niets vinden (ze oordelen op de akoestische Layla?) moeten eens dringend zijn werk bij Cream en Blind Faith gaan beluisteren. En Derek and the Dominos natuurlijk!

ik hoor toch veel liever jeff beck bij waters

clapton,de eeuwig overschatte gitarist

Voor mij is Clapton helemaal niet overschat. Zijn werk bij Cream of Blind Faith is legendarisch. Zijn riffs, solo's en akkoordenschema's zijn allemaal erg goed. Jeff Beck is ook geen slechte gitarist (understatement, aanrader de instrumentele versie van A Day in The Life ), maar Clapton is toch nog een klasse hoger.

Is het trouwens (met alle objectiviteit bekeken, dus zonder mijn bepaalde voor keur voor een album uit te spreken) niet een heel erge vorm van zelfonderschatting en valse bescheidenheid dat Waters geen enkel nummer van dit album speelt bij het touren?

Ik bedoel: ik weet dat er enorrrrrrm veel kwaliteit is om uit te kiezen, en dat DSOTM waanzinnig populair is, maar een beetje zichzelf respecterend artiest die speelt toch ook van zijn solo albums? Ik ga echt verschrikkelijk genieten op 5 Mei, daar niet van... maar ik zou het een bekroning voor de carriere van deze geweldige man vinden, als hij uit de illusie stapt dat hij Pink Floyd is, maar beseft dat hij nu Roger Waters is, de favoriet van in ieder geval 1 16-jarige...

Overigens: wat ik bedoel met de illusie dat hij Pink Floyd is; natuurlijk zou ik heel graag zien dat de mannen weer bij elkaar komen, één van de grootste zondes dat ze zulke creatieve mannen uit elkaar hebben laten groeien... alleen ik heb het gevoel dat Waters zich telkens krampachtig blijft vasthouden aan de hoop dat hij ooit weer met zijn oude vrienden zal spelen... persoonlijk hoop ik ook niets liever; maar ik denk dat het tijd is voor hem om zijn echte genialiteit te laten spreken en zich hierover heen te zetten... waarom speelt hij bijvoorbeeld dit album of Amused to Death nooit helemaal live? Kwalitatief is het goed genoeg namelijk, waarschijnlijk houdt alleen de massale aanhang van DSOTM hem tegen, awt ik overigens goed kan begrijpen...

Anyway: ik ga enorm genieten van dit muzikale wonder op 2 benen, de passie is er nog altijd, zijn stem is ietwat minder dan 20 jaar terug maar nog altijd beter dan de gemiddelde 62/63-jarige die ik ken, en het ouderwetse kippevel (alhoewel ouderwets, ik ken hem pas een jaar) dat blijft nog altijd komen... ik kan niet wachten!!!

nee, een conceptalbum als dit zal nooit zo sterk over komen live, er wordt gebruik gemaakt van een enorm groot scala aan geluiden instrumenten en dan zal men terug moeten gaan vallen op geluidsbanden etc, iets waar ik persoonlijk geen favoriet van ben

waters misschien idem

jammer wel, en nu weet ik ook wel dat waters daar wel vaker gebruik van maakt, maar misschien dit album te complex ?

waters heeft overigens al gespeeld met floyd, een of ander benefietdingetje en je kon zien dat de heren nog steeds niet op 1 lijn zaten

waters blij als een kind dat ie mee mocht spelen en een deuntje zingen, argusogen van gilmour in zijn rug met een uitstraling van, ik moet je nog steeds niet

ik dacht altijd dat ik de enige was die het zo zag en ben er al meermaals mee voor azijnpisser uitgemaakt.

er was op het podium nul komma nada interactie vanuit gilmour naar roger waters

@pacohh: hen die het destijds live gezien hebben zeggen dat het visueel zeker zo sterk als the wall was.

Ik vind dat jullie wat overdrijven. Ik vond het optreden van Pink Floyd op Live 8 één van de beste (samen met Paul McCartney). Wel een wat ongelukkige songkeuze (Breath bv.).

Ook vind ik dat Waters hier wat overschat wordt tov David Gilmour. Niet alleen Waters was de creatieve geest van Pink Floyd. Wat zou Comfortably Numb zijn zonder die solo . David Gilmours gitaarwerk is voor mij één van de elementen die Pink Floyd gemaakt hebben. Time, Mother, Comfortably Numb, Echoes, Careful With that Axe,.. en ga zo maar verder. Stuk voor stuk schitterend gitaarwerk.

Pink Floyd is voor mij de groep en niet Waters of Gilmour of Barret. Wat maakt mij het nu uit of dat album door Barret is gedomineerd, of The Wall door Waters.
Daarom zou ik het geweldig vinden moesten ze weer samen muziek maken.

En dan over de conceptalbums van Waters: DSM is volgens toch wel een niveau hoger dan Amused to Death of dit album. DSM straalt een sfeer uit die bijna geen enkel album heeft. Het mythische, het melodieuze, het zalvende, het doemdenken, de chaos,..
Maar misschien vinden jullie dat ik ongelijk heb, het is jullie recht, we leven in een democratie.

... kan ik volgen


dit ondermijnt dan weer danig je betoog.

Waarom zou dat mijn betoog ondermijnen? Ik vond Paul McCartney één van de beste artiesten op Live 8. Is dat soms verboden? En wat heeft dat te maken met mijn mening over Pink Floyd.

ik vond mccartney zelf nou niet echt een aanvulling op live8 en zeker niet de afsluiter waard.

En leg me dan eens uit wat dat te maken heeft met mijn mening over Pink floyd. Ik vond Paul McCartney wel een aanvulling op Live 8. Misschien is het wat overdreven dat hij mocht openen en afsluiten, maar hij was zeker niet slecht. En een concert afsluiten met Hey Jude is toch perfect. Zo krijg je het publiek nog één keer mee.

Ik denk niet dat je zomaar kunt stellen dat hier op MuMe de rol van Roger Waters binnen Pink Floyd wordt overschat ten opzichte van die van David Gilmour. Ik ben immers van mening dat ook hier de voorkeur voor één van deze personen min of meer in balans staat.

Ik ben het overigens wel met je eens dat niet enkel en alleen Waters verantwoordelijk is (geweest) voor (de magie van) Pink Floyd.

Ik kan het hier uitstekend in vinden alleen zou het niet een waardig eerbetoon zijn om op zijn minst 1 nummer te spelen zoals hij bijvoorbeeld ook bij Set the controls... doet?

Het hele concept zal inderdaad niet overkomen, maar het enige echt concept wat uberhaupt zal overkomen is DSOTM en daarvoor moet je hem in het geheel spelen, Amused to Death bijvoorbeeld valt ook niet te begrijpen door alleen Perfect Sense te spelen, Animals bijv idem dit... maar de echte Waters kenners, die begrijpen het wel. Je kan onmogelijk alle concepten begrijpen in 1 uitvoering want daarvoor heeft hij er te veel gemaakt..

Bovendien valt een nummer als the Pros and Cons.. of Sexual Revolution prima te spelen lijkt me... het is echt niet alsof deze nummers ieder afzonderlijk niet aanslaan, maar dat is mijn mening

Ik vind dat hij zijn zijn solowerk geen eer aan doet door er slechts 2 nummers van te spelen, dat is in ieder geval de kern van mijn betoog

In dit geval ben ik het geheel met de kern van jouw betoog eens en dat is dan ook één van de redenen dat ik het gezellig samenzijn in Arnhem aan mij voorbij laat gaan.

Dat vind ik een stap te ver gaan... zoveel kwaliteit kan ik onmogelijk voorbij laten gaan

én goed bas kunnen spelen én goed kunnen zingen is weinige gegeven

Kim Deal!

én goed bas kunnen spelen én goed kunnen zingen én daarbij in een uur tijd een pak sigaretten wegroken is nog minder mensen gegeven

Veel langer heeft ze niet, want dan is het optreden immers alweer afgelopen...

ze had dan ook een sigarettenaansteekroadie (dubbele woordwaarde!)

-Ik vind dat hij zijn zijn solowerk geen eer aan doet door er slechts 2 nummers van te spelen, dat is in ieder geval de kern van mijn betoog-

draai ff de cd en draai dan los zomaar wat nummers, er blijft weinig heel van de sfeer van het hele album, het werkt gewoon niet

een dermate sterk conceptalbum als ATD moet in zijn geheel beluisterd, gespeeld worden om het te kunnen waarderen

live alleen bijv perfect sense, dan zit je toch op het vervolg te wachten en niet op een totaal ander nummer

mee eens. ik heb een hele berg kritiek op de man, en trek die zonder problemen in als hij amused to death eens compleet gaat uitvoeren met a) de juiste muzikanten (a-muzikanten en geen b-garnituur) en b) de juiste locaties

amused to death in carre/concertgebouw/doelen, en dan gewoon 200 euro voor een kaartje. blijven het verkeerde volk (wat ook bij gilmour teveel aanwezig was) tenminste weg.